Tibetan
ཐག་རིང་བ་དང་བར་ཆོད་པ་ལ་སོགས་པ་དང༌། འདས་པ་དང༌། མ་འོངས་པ་དང༌། བྱིས་བ་དང༌། རྒན་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཅིག་ཅར་འཛིན་པར་ཐལ་བ་བཟློག་དཀའ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་འདི་ཡན་ཆད་ཀྱིས་ནི་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་སྒྲུབ་པའི་ཚད་མ་བཀག་པས་བསྟན་ཏོ། །ད་ནི་གནོད་པ་ཅན་གྱི་ཚད་མ་ལས་དོན་རྣམས་མེད་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་སྟོན་པས་བརྗོད་པ་ནི་ཐོག་མ་ཐ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །བསམ་པ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ནི་ཡོན་ཏན་དང་རྫས་ལ་སོགས་པའི་དབྱེ་བས་རྣམ་པ་མང་པོས་ཕ་རོལ་པོ་རྣམས་ཀྱིས་བརྟགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཡོན་ཏན་ལ་སོགས་པ་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རྟེན་ནི་རྫས་ཡིན་པས་དེ་བཀག་པའི་རྫས་དེ་དག་རྩ་བ་དང་བཅས་པ་དུ་མ་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་ལོགས་སུ་སུ་ན་འབྱིན་པ་མ་བརྗོད་དེ། །དུ་མ་ཡང་འདུ་བ་ཅན་མེད་པར་མ་ཡིན་པ་དེས་ན་དེའི་ལུགས་སུ་སུན་འབྱིན་པ་མི་བརྗོད་དོ། །རྫས་ཀྱང་ས་དང༌། ཆུ་དང༌། མེ་དང༌། རླུང་དང༌། ནམ་མཁའ་དང༌། དུས་དང༌། ཕྱོགས་དང༌། བདག་དང༌། ཡིད་ཅེས་བྱ་བ་རྣམ་པ་དགུ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་བདག་ནི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་བསམ་པར་བྱའོ། །སྒྲ་ཡང་ནམ་མཁའི་རང་བཞིན་གྱི་ཡོན་ཏན་ཅན་དུ་འདོད་དོ། །དེ་ཡང་ཅི་ཡིན་པས་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་ན་སྒྲ་ཐམས་ཅད་ཐ་དད་པར་ཐོས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་རང་དང་ཉེ་བའི་ཡུལ་བཞིན་དུ་བར་ཆོད་པའི་ཡུལ་དུ་མངོན་པར་ འདོད་པར་ཡང་སྒྲ་གྲགས་པ་ཐོས་པར་འགྱུར་བའམ་གཞན་དུ་ཡང་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་ནི་གཅིག་ཏུ་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །ཕྱོགས་དང་ཡུལ་དག་ཀྱང་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་ལ་སོགས་པའི་རྐྱེན་དུ་མི་འཐད་དོ། །འདི་སྙམ་དུ་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་འདི་ནི་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་པ་རྣམས་ཐ་དད་པས་ཡིན་ནོ། །ཅི་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་པ་དག་གི་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་རང་ལས་ཡིན་ནམ་འོན་ཏེ་གཞན་ལས་ཡིན། དེ་ལ་ཕྱོགས་དང་པོ་ལྟར་ན་དེ་ཉིད་ལས་རྟོགས་པ་དེ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དེ་དག་དོན་མེད་དོ། །ཕྱོགས་གཉིས་པ་ལྟར་ན་ཡང་གལ་ཏེ་ཕྱོགས་དང་ཡུལ་དག་ཁོ་ན་ལས་ཡིན་ན་དེ་ནི་དེའི་ཚེ་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་འདི་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་འགྱུར་བ་དེ་དག་མི་འཐད་དོ། །གཞན་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་དག་དོན་མེད་པ་པོར་འཇུག་གོ །ནམ་མཁའ་དང་ཕྱོགས་དང་ཡུལ་འདི་རྣམས་ནི་རྟག་པ་ཡིན་པས་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་དང་ལྡན་པའམ། དེ་དང་བྲལ་བ་ཡང་རུང་སྟེ། རང་བཞིན་གྱི་ཁྱད་པར་མ་ཐོབ་པར་རང་གི་འབྲས་བུ་རེས་འགའ་ཁོ་ན་སྐྱེད་པར་བྱེད་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། འདི་ལྟར། དེ་དག་ནུས་པའམ་ནུས་མེད་པ། །ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གང་གནས་ནི། །རྟག་པ་ཉིད་ཕྱིར་གསོ་མིན་ན། །དེ་ཟད་བྱ་ཕྱིར་ནུས་པ་གང༌། །ཞེས་སོ། །འདིས་ནི་ཡིད་ཀྱང་བསལ་ཏོ། །ཡིད་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ཡིད་འདི་ནི་ཤེས་པ་ཅིག་ཅར་མི་སྐྱེ་བ་ལས་དཔག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན། གར་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཅིག་ཅར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཡིན་ན། དེ་ལྟར་ཡིན་ན་ནི་ནམ་ཡང་མི་འཐད་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་པ་ནི་མེད་པ་ཁོ་ནའོ། །ས་ལ་སོགས་པ་ལུས་པ་ཡིན་ན་དེ་ཡང་ཡན་ལག་ཅན་དང་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་དབྱེ་བས་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་བརྟགས་སོ། །དེ་ལ་ཡན་ལག་ཅན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ལ་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱང་མེད་དེ། དེ་གཉིས་ཀ་ལ་ཡང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པ་རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ནི། ཐོག་མ་ཐ་མ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །སྣམ་བུ་ལ་སོགས་པ་དག་ནི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་གཉིས་ལ་སོགས་པས་བརྩམས་པའི་རིམ་གྱིས་བརྩམས་པ་ཡན་ལག་ཅན་གྱི་རང་བཞིན་དུ་རབ་ཏུ་གྲགས་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གཟུགས་ལ་ སོགས་པ་ནི་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་དང་དབུས་ལ་སོགས་པའི་དབྱེ་བས་ཕན་ཚུན་འགལ་བའི་རང་བཞིན་རགས་པ་གཅིག་དང་བྲལ་བ་ཁོ་ནར་མཐོང་བའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་འདིས་ནི་ཤེས་པ་གཅིག་དང་འདྲེས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་དངོས་པོ་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་མི་དམིགས་པའི་གཏན་ཚིགས་བརྗོད་དོ། །དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་གནས་འགྱུར་བའི། །ཆ་ཤས་འབའ་ཞིག་སྣང་བ་སྟེ། །དེ་དང་ལྡན་པ་ཆ་མེད་པ། །གཞན་ནི་སྣང་བ་ཡོད་མ་ཡིན། །ཡན་ལག་གཅིག་ཁ་བསྒྱུར་རམ་གཡོན་ནའང་དེ་ལ་འདུ་བའི་ཡན་ལག་ཅན་ཡང་ཁ་བསྒྱུར་བའམ་གཡོ་བ་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་ཡན་ལག་ཁ་བསྒྱུར་བ་དང་གཡོ་བ་ཡིན་གྱི་ཡན་ལག་ཅན་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོན་དེ་ཁ་བསྒྱུར་བ་དང་མི་གཡོ་བར་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། །ཡན་ལག་གཅིག་བསྒྲིབས་པ་ན་ཡང་དེ་མི་མཐོང་བ་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ། །དེ་མ་བསྒྲིབས་ན་ནི་དམིགས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་བཟློག་དཀའ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ཐ་དད་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་འགལ་བའི་ཆོས་གནས་པའི་ཕྱིར་ཡན་ལག་ཅན་གཅིག་ཡིན་པར་མི་འོས་པས་ན་འདི་ནི་མེད་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཡུལ་དུ་འགྱུར་བའི་དུས་ལ་བབ་པར་མཐོང་ངོ༌། །དེ་ལྟར་གཅིག་བཀག་པས་ད་ནི་དུ་མའི་རང་བཞིན་ལུས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་དུ་མ་རྣམས་ཀྱིས་རྣམ་པ་དུ་མར་ཉེ་བར་བརྟགས་ཏེ། དཔེར་ན་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱིས་དང་པོ་དངོས་སུ་དབང་པོའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན་པ་དང༌། བྱེ་བྲག་པ
Chinese
遥远和阻隔等等，以及过去、未来、年幼、年老等等，也都会变成同时执持，这将难以避免。如是，以上已经通过遮止成立所取和能取的量，而作了阐释。现在，由于有损害的量，事物都不存在，因此仅仅宣说唯识，所说的就是最初和最后等等。所思是这样的：外境的事物，由功德和实物等等的差别，被其他论者以多种方式考察。其中，功德等等诸法的所依是实物，因此遮止了实物，那些实物及其根本将不会产生。因此，没有单独驳斥谁，因为众多也不是没有集合，因此不应驳斥他们的宗派。实物也有地、水、火、风、空、时、方、我和意这九种。其中，我应该立即思考。声音也被认为是虚空自性的功德。既然如此，因为相同，所有的声音都不会被听成是不同的。因此，如同自己附近的境一样，在阻隔的境中显现 也应该听到声音的响声，或者不应该听到，这是确定的。方和处也是因为是一，所以不应成为先前和后来的因缘。如此认为，这种区分是因为能作差别的事物是不同的。能作差别的事物的先前和后来是从自身而来，还是从他者而来？其中，如果按照第一种情况，因为从自身了知，那已经成立，所以那些没有意义。如果按照第二种情况，如果仅仅是从方和处而来，那么在那时因为是一，所以此时的那些变化是不合理的。如果说是从其他而来，那么那些就会变成无意义的。虚空、方和处这些是常法，无论是具有共同作用，还是与之分离，在没有获得自性差别的情况下，怎么会仅仅偶尔产生自己的果呢？就像这样，那些有能力或者无能力ེད་པ། །本性所住之处，若因恒常而非疗愈，则有何能力令其灭尽？如是说。此亦遣除意。说意者认为，意并非由同时生起的识所衡量，而是在何处观看等时，同时体验到各种识。若如此，则永不合理。因此，虚空等唯是不存在。若说地等存在，则又可分为有支分和极微两种。其中，有支分不存在，极微亦不存在，因二者皆无成立之理。如其次第宣说彼之违害，即是最初、最后等。氆氇等物，并非由二极微等次第组成，而极著者以有支分之自性而存在。何以故？以见色等具有最初、最后、中间等差别，彼此相违之粗大自性，唯离一之理故。如是，此说识与混合之自性之事物，具有可缘之相，是不缘之理。如是如是，处所转变之，唯有分部显现耳，与之相应无分者，他则显现定无有。若一肢体转动或摇动，则与之相应的有肢分亦见转动或摇动。然肢体转动或摇动，而非有肢分耶？然则彼见转动或不摇动。若一肢体被遮蔽，则彼亦唯不见。若不遮蔽，则难免过于显现。如是，以异体之自性，相违之法存在之故，不应是有肢分，故见此已到成为无有之名言境之时。如是，以遮止一，今则剩下多之自性。彼亦由多者以多种方式而近于观察，譬如说，分别部者最初真实是根之行境，以及胜论
English
Distance and obstruction, etc., and past, future, young, old, etc., would also become simultaneous grasping, which would be difficult to avoid. Thus, up to this point, it has been shown by preventing the valid means of establishing the grasped and the grasper. Now, because there are no things from the valid means that have harm, therefore, only the mind-only is taught, and what is said is the beginning and the end, etc. The thought is this: external objects are examined by other debaters in many ways, with distinctions such as qualities and substances. Among them, the basis of qualities and other dharmas is substance, so when substance is negated, those substances and their roots will not arise. Therefore, one does not refute anyone separately, because the many are not without aggregation, so one should not refute their tenets. Substances are also of nine kinds: earth, water, fire, wind, space, time, direction, self, and mind. Among them, the self should be considered immediately. Sound is also considered to be a quality of the nature of space. Since this is the case, because they are the same, all sounds will not be heard as different. Therefore, just like the objects near oneself, in the obstructed place it appears It should also be heard whether the sound is loud or not, which is certain. Since direction and place are also one, they should not be the cause of before and after. Thinking like this, this distinction is because the things that make the difference are different. Are the before and after of the things that make the difference from themselves or from others? Among them, if according to the first case, since understanding from oneself, that is already established, so those are meaningless. If according to the second case, if it is only from direction and place, then at that time because it is one, those changes at this time are unreasonable. If it is said to be from others, then those will become meaningless. Space, direction, and place are permanent, whether they have common action or are separated from it, how can they only occasionally produce their own fruit without obtaining the distinction of their own nature? Like this, those who are capable or incapable
English
ed pa. The place where the essence dwells, if it is not healed because of its permanence, then what ability is there to make it cease? Thus it is said. This also refutes the mind. Those who speak of mind believe that the mind is not measured by the simultaneous arising of consciousness, but when looking at something, etc., one simultaneously experiences various consciousnesses. If this is the case, then it will never be reasonable. Therefore, space and so on are only non-existent. If it is said that earth and so on exist, then it can also be divided into two types: having parts and atoms. Among them, having parts does not exist, and atoms also do not exist, because there is no reason to establish either of them. To explain the harm to it in order, is to say the first, the last, etc. Cloth and so on are not composed of two atoms and so on in sequence, but are said to exist as the nature of having parts. Why? Because seeing form and so on has differences such as first, last, middle, etc., and the coarse nature that contradicts each other, only because of the reason of being separated from one. Thus, this says that the object of the nature mixed with consciousness, having the characteristic of being able to be cognized, is the reason for not being cognized. Thus, thus, the place changes, only the division appears, and the partless one corresponding to it, the other appearance is definitely not there. If one limb turns or shakes, then the limb with parts corresponding to it is also seen to turn or shake. But if the limb turns or shakes, but not the one with parts? Then it is seen to turn or not shake. If one limb is covered, then it is only not seen. If it is not covered, then it is difficult to avoid being too obvious. Thus, because the nature of different entities and contradictory dharmas exist, it should not be a part with limbs, so it is seen that it has reached the time to become the object of the name of non-existence. Thus, by stopping one, now the nature of many remains. It is also closely observed by many in various ways, for example, the Vaibhashikas initially truly are the object of the senses, and the Vaisheshikas