Tibetan
ཇི་སྐད་དུ། འགའ་ཡི་ནང་གི་བག་ཆགས་ནི། །འགའ་ཞིག་ཉིད་ཀྱིས་ཟད་བྱེད་པ། །དེ་ཕྱིར་བློ་ནི་རྣམ་ངེས་ཀྱིས། །ཕྱི་རོལ་དོན་ལྟོས་མ་ཡིན་ནོ། ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །དེ་ན་རིག་པ་ལ་ཕྱི་རོལ་གྱི་རྒྱུ་མཚན་མེད་པ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དང༌། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དག་སྔ་ཕྱིར་གྱུར་པས་ཅིག་ཅར་རྟོགས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཉེས་པ་བརྗོད་པ་ཇི་ལྟར་འཐད་པར་འགྱུར་བ་ནི་མི་ཤེས་སོ། །གལ་ཏེ་ཅིག་ཅར་རྟོགས་པ་ཡིན་ཡང༌། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་འཛིན་པར་བྱེད་པར་ངེས་པར་བྱས་པའི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་འཛིན་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ལ། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་དོན་རྟོགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཐུན་མོངས་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཟུང་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། རྒྱུའི་ཚོགས་སྔ་མ་སྔ་མ་ཉིད་ལས་ཡུལ་དང་ཤེས་པའི་སྐད་ཅིག་རྣམས་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་ཉིད་དུ་སྐྱེད་ངེས་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་འཆོལ་བར་འགྱུར་ཞེ་ན། འདི་ལ་སྙིང་པོ་ཡེ་མེད་དེ། གང་གི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་བདག་ཉིད་མངོན་སུམ་ལ་ནི་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་བཞིན་དུ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་ཉིད་དམ་སྔོན་པོའི་ཐུན་མོང་བ་ཉིད་ནི་སྣང་བ་མེད་དོ། །སྔོན་པོ་རྟོགས་པ་པོ་གཞན་གྱིས་བ་ལྟ་བར་བྱ་བ་ཉིད་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་གྱིས་རྟོགས་པ་ཡང་མངོན་སུམ་ཉིད་དུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྤུ་ལངས་པ་ལ་སོགས་པའི་རྟགས་ལས་སྐྱེས་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཡུལ་ནི་སྤྱི་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དུས་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པ་ནི་ཤེས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་རུང་བས་ན་གནས་པས་མ་ཤེས་པ་རང་གི་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ནི་སྐད་ ཅིག་མ་ཡིན་པ་ཡན་ལག་ཅན་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་གཅིག་པ་ཁོ་ན་མ་ཡིན་ནམ་ཞེས་དོགས་པ་ལ་བརྗོད་པ་ནི་དཀར་པོ་ལ་སོགས་པའོ། །དཀར་པོ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་གཟུགས་དཀར་བ་ལ་སོགས་པ་མཐོང་བ་སྟེ། མངོན་སུམ་གྱིས་རྟོགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ནི་དེས་གཞན་སྔ་མའམ་ཕྱི་མ་དག་ཏུ་མཐོང་བ་མེད་དོ། །སྔ་ཕྱི་སྟོང་པ་ཉིད་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གཏན་ཚིགས་བཤད་པ་མཐོང་ཟིན་པ་དང༌། མཐོང་བའམ་མཐོང་བཞིན་པ་དང་མཐོང་བར་འགྱུར་བ་འདི་དག་ནི་རྟག་ཏུ་ཕན་ཚུན་དུ་གཅིག་ལ་གཅིག་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །མིག་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་ཉེ་བར་གནས་པ་ད་ལྟར་བ་ཙམ་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་
Chinese
如是说：“某之内的习气，由某自身而穷尽，是故心识以决定的方式，不依赖外境。”如是说。那么，对于觉性没有外境的原因，如色等和乐等，由于有先后，所以说有不能同时觉知的过失，是如何合理的呢？我不知道。如果说是同时觉知，也只是确定了执持色等，只是执持乐等，对于觉知色等的一切事物，以非共同性而只是被执持，因为从前前因的集合中，境和识的刹那必定生起为能执和所执，怎么会混淆能执和所执呢？这没有意义，因为对于无分别的自性现量来说，就像蓝色等的显现一样，没有能执和所执，或者说没有蓝色的共同性显现。由其他觉知者去看蓝色等，不是现量所觉知的，因为其他觉知也成了现量。也不是由汗毛竖立等征相所生的比量所觉知的，因为它的对境是总相。因此，同时觉知非共同性的色等，只是识，因为境是可容的，所以安住者不觉知是自己的识。如果怀疑说外境不是刹那，不是具有支分等同一自性吗？回答说，是白色等。白色等，即见到白色等色，现量所觉知到的，它没有在其他前后见到。意思是说，见到的是空无先后。解释理由，已见、正见或正在见、将见，这些总是互相矛盾的，就像乐等一样。眼等识只是执持近处现时的，如果不是这样，
English
As it is said: "The habit within something is exhausted by that something itself. Therefore, the mind, with certainty, does not rely on external objects." Thus it is said. Then, as for the reason that awareness has no external cause, such as forms and pleasures, since they occur sequentially, how is it reasonable to state the fault of not being able to perceive them simultaneously? I do not know. Even if it is said that they are perceived simultaneously, it is only the apprehension of pleasure, etc., that is determined to apprehend forms, etc., and it is only apprehended by the non-commonality of all perceptions of forms, etc., because from the collection of prior causes, the moments of objects and consciousness are necessarily produced as the apprehended and the apprehender. How could the apprehended and the apprehender be confused? This has no essence, because for the self-nature of non-conceptual direct perception, like the appearance of blue, etc., there is no appearance of the apprehended and the apprehender, or the commonality of blue. The fact that blue is to be seen by another perceiver is not what is perceived by direct perception, because the perception of another would also be direct perception. Nor is it to be perceived by inference arising from signs such as bristling hair, because its object is the general characteristic. Therefore, the simultaneous perception of non-common forms, etc., is only consciousness, because the object is permissible, so the one who abides does not know that it is his own consciousness. If one doubts whether the external object is not momentary, not having a single nature such as having parts, etc., the answer is, it is white, etc. White, etc., that is, seeing white color, etc., that which is perceived by direct perception, it does not see others before or after it. The meaning is that what is seen is the emptiness of before and after. Explaining the reason, what has been seen, what is being seen or is being seen, and what will be seen are always mutually contradictory, like pleasure, etc. Eye consciousness, etc., only apprehends what is near and present. If it is not so,