Tibetan
ར་ན་དེ་ལྟ་ན་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ཡིན་པས་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་པའི་རྣལ་འབྱོར་པར་འགྱུར་ཏེ། ཚུ་རོལ་མཐོང་བ་ཅན་དུ་ནི་མི་འགྱུར་ཏེ། །ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཡོངས་སུ་ཤེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང༌། གལ་ཏེ་ཇི་ལྟར་གྲགས་པ་འདི། །ཆོས་རྣམས་ངོ་བོ་ཇི་བཞིན་ཡིན། །ཡང་དག་དོན་མཐོང་གྲོལ་འགྱུར་བས། །འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ཅིས་མི་གྲོལ། །ཞེས་ཇི་སྐད་བཤད་པ་ལྟ་བུའོ། །དེ་ལ་སློབ་དཔོན་གྱིས་མངོན་སུམ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པ་དང་ཅིག་ཤོས་ཀྱི་སྟེ་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་བཤད་པས་ཐ་སྙད་ཙམ་ཁོ་ནར་རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པ་དང་འདྲ་བར་ཇི་ལྟར་ཤེས་པའི་དོན་མ་འཁྲུལ་པ་ཙམ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་ཞེས་བཤད་དོ། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི། གཟུང་བ་རྣམས་ཀྱང་ཅུང་ཟད་ཡོད་མིན་ལ། །ཞེས་བྱ་སྟེ། སེམས་དེའི་གཟུང་བར་བྱ་བ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་གཉིས་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་པོའི་དངོས་པོར་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚད་མ་གཉིས་ཉིད་ཡིན་པས་མངོན་སུམ་དུ་འདོད་པར་མི་འཐད་ཀྱང་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཡོད་པར་འཐད་དོ་ཞེ་ན་དེར་ཡང༌། གཞན་པའི་འབྲེལ་པའི་ཡིད་ཀྱང་མཐོང་བ་མེད། །ཅེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། ཤེས་པ་དོན་དང་ལྷན་ཅིག་པའི་རྟགས་དང༌། རྟགས་ཅན་གྱི་འཛིན་པ་མེད་པས་གཞན་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཀྱང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །འབྲེལ་པ་ནི་གཉིས་སུ་གནས་ཏེ། དེའི་བདག་ཉིད་དང༌། དེ་ལས་བྱུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ནོ། །དེ་ལ་རེ་ཞིག་དེའི་བདག་ཉིད་ཅན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ཐག་རིང་བ་དང༌། ཉེ་བ་ལ་སོགས་པའི་དབྱེ་བས་གསལ་བ་དང་མི་གསལ་བའི་ཤེས་པ་མི་འབྱུང་སྟེ། ཤེས་པ་དང་ཡུལ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་ན་དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པ་མི་སྲིད་དོ། །དེ་ལས་ བྱུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། སྟན་ཁྲ་བོ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་ཡང་སྣ་ཚོགས་པས། རྣམ་པ་དང་འདྲ་བའི་ཤེས་པའི་བྱེ་བྲག་ཐ་དད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ན་ཕྱོགས་རྒྱ་ཆེ་བས་ན་སྣ་ཚོགས་པར་གནས་པའི་ཡོངས་སུ་འཛིན་པས་ཤེས་པ་དེ་ལྟར་སྐྱེ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས་གང་གིས་སྣ་ཚོགས་པ་ཉིད་དུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཤེས་པ་དུ་མ་སྐྱེ་བར་རྟོག་པ་ལེགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཟུགས་མེད་པ་ནི་ཡུལ་ན་གནས་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང༌། གང་ཕྱིར་དེ་ཡོད་ངེས་ཤེས་པའི། །ཤེས་པ་དོན་དང་ལྷན་ཅིག་ཉིད། །དེ་ཡི་བདག་ཉིད་དེ་ལས་བྱུང༌། །འབྲེལ་པ་གང་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་ཇི་སྐད་བཤད་པ་ལྟ་བུའོ། །འདིར་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་ལ་སོགས་པས་སྨྲས་པ། ཤེས་པ་ནི་དགའ
Chinese
如果这样，那么因为完全了知那真实，一切都将成为真实的瑜伽士，而不会成为能见此岸者。因为如实地完全了知真实。也就是，如果如所说的那样，诸法如其自性，见到真实义就能解脱，为何一切有情不能解脱？就像所说的那样。对此，论师说现量是瑜伽士和另一者的两种，仅仅是名言，如同梦等一样，对于如何了知之义不迷惑，凡是那样的就称为无迷惑。他自己说：所取者也稍微不存在。也就是说，心的所取，色等那些也不存在，因为那二者没有成立为所取和能取的事物。如果是二量，认为现量不合理，但以比量认为存在是合理的，如果这样说，那么在那里也说：其他关系的意也不可见。说了，因为没有知识与义结合的相，以及相的执持者，所以也不是其他的比量，这是总结语。关系存在两种：它的自性，以及从它产生的性质。其中，暂时说它的自性不是，因为远近等的差别，不会产生清晰和不清晰的知识，如果知识和境成为一体，就不会有那样的相。也不是从它产生的性质，因为花纹垫子等的知识也是多种多样的，如果与相类似的知识差别成为不同，那么因为方向广大，以多种方式存在的遍取，不会产生那样的知识，为了以什么来成立多种多样性，认为不会产生多种知识是不好的，因为无色不可能存在于境中。也就是，因为什么，对于它存在有确定的知识，知识与义是结合的，它的自性，从它产生，任何关系都不存在。就像所说的那样。在此，主张外境存在者等说：知识是喜
English
If it is like that, then because of completely knowing that reality, everything will become a true yogi, and will not become a seer of this shore. Because of completely knowing the truth as it is. That is, if it is as said, the dharmas are as their own nature, seeing the true meaning can be liberated, why can't all sentient beings be liberated? It's like what was said. Regarding this, the teacher said that direct perception is of two kinds, that of a yogi and another, it is merely a term, like dreams and so on, there is no confusion about the meaning of how to know, whatever is like that is called without confusion. He himself said: The objects of grasping also do not exist even slightly. That is to say, the objects of grasping of the mind, forms and so on, those also do not exist, because those two have not been established as things to be grasped and the grasper. If it is two valid cognitions, it is not reasonable to consider it as direct perception, but it is reasonable to consider it as existing by inference, if you say so, then there it is also said: The mind of other relations is also not seen. It is said, because there is no sign of knowledge being combined with meaning, and the holder of the sign, so it is not other inference either, this is the concluding remark. Relation exists in two ways: its own nature, and the nature arising from it. Among them, for the time being, its own nature is not, because of the difference of far and near etc., clear and unclear knowledge will not arise, if knowledge and object become one, there will be no such aspect. Nor is it the nature arising from it, because the knowledge of patterned cushions etc. is also diverse, if the difference of knowledge similar to the aspect becomes different, then because the direction is vast, the all-encompassing that exists in various ways, such knowledge will not arise, in order to establish diversity by what, it is not good to think that diverse knowledge will not arise, because the formless cannot exist in the object. That is, because of what, there is definite knowledge that it exists, knowledge and meaning are combined, its own nature, arising from it, no relation exists. It's like what was said. Here, those who assert the existence of external objects etc. say: Knowledge is joy
Tibetan
་བ་དང༌། ཡོངས་སུ་གདུང་བ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་དབྱིབས་མེད་པར་ང་རྒྱལ་གྱི་གནས་སུ་གྱུར་པ་ནང་ན་གནས་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཡིན་པས། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ནི་དགའ་བ་དང་ཡོངས་སུ་གདུང་བ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་ཞིང་དབྱིབས་ལ་སོགས་པར་མ་གྲུབ་པ་ཡང་མ་ཡིན་པ་དང༌། ང་རྒྱལ་གྱི་གནས་ཀྱང་མ་ཡིན་པས་དེའི་ཕྱིར་ཤེས་པ་ལས་ཕྱི་རོལ་དུ་གྱུར་པ་ཉིད་དུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཡིན་པས་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་དབྱེ་བ་ཡོད་པའི་དངོས་པོ་ལ་དབྱེ་བ་མེད་པར་སེམས་དང་བཅས་པས་བྱར་ཇི་ལྟར་རུང་ཞེ་ན། དེ་ལ་ཡང་བདེ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨྲས་པ་ཡིན་ཏེ། བདེ་སོགས་ཞེས་པ། བདེ་བ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་འཛིན་པ་པོ་ཤེས་པ་དེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་འཛིན་པའི་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་འཛིན་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་འགའ་ཡང་ཡོད་པར་མ་མཐོང་ངོ༌། །ཅིག་ཅར་རང་རྒྱུད་དུ་སྣང་བ་གཉིས་ལ། ཅུང་ཟད་ནི་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ལ། ཅུང་ཟད་ནི་འཛིན་པ་པོ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་སོ་སོར་ངེས་པའི་རྒྱུ་ཡང་མ་མཐོང་ངོ༌། །དེ་བས་ན་ཅིག་ཅར་དུས་མཚུངས་པར་ཡུལ་དང་ལྷན་ཅིག་ཤེས་པར་གྱུར་ཅིང༌། ཡོངས་སུ་གཅོད་པར་བྱེད་པས་ན་འཛིན་པ་པོ་མ་ཡིན་པ་ནི། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དང་འདྲ་སྟེ། ཇི་ལྟར་གཟུགས་འཛིན་པ་པོ་མ་ཡིན་པ་དེ་ བཞིན་དུ། ཤེས་པ་ཡང་འཛིན་པ་པོ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་རབ་འབྱོར་ཆོས་རྣམས་ཀྱིས་ཆོས་རྣམས་མི་ཤེས་སོ་ཞེས་ཇི་སྐད་རྒྱ་ཆེར་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེས་རྟོགས་ན། དཀར་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། དཀར་པོ་ལ་སོགས་པ་གང་ཞིག་སྔར་མཐོང་བ་ཉིད་དུས་ཚོད་གཞན་དག་ཏུ་མི་མཐོང་སྟེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་པས་སྡོད་པ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདས་པ་དང༌། མ་འོངས་པ་དང༌། ད་ལྟར་བྱུང་བའི་སྐད་ཅིག་མ་རྣམས་ནི་མཚན་ཉིད་ཐ་དད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མཐོང་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལས་ཐ་དད་པ་ཡོད་པར་བསྒྲུབ་པ་ཡང་དེ་ལ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཕན་ཚུན་འགལ་བས་མི་མཐུན་པ་གཅིག་ལ་གཅིག་ལྷན་ཅིག་གནས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཇི་ལྟར་བདེ་སོགས་ཞེས་པ་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་དག་མི་མཐུན་པ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ། སྔོན་མཐོང་པ་དང༌། ཕྱིས་མཐོང་བ་དང༌། འདི་དག་ཀྱང་རྟག་ཏུ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་འགལ་བ་ཡིན་ནོ། །གཟུང་བའི་རྣམ་པར་སྣང་བ་གང་ཡིན་པ་འདི་དག་ཀྱང་གཅིག་དང་དུ་མ་ཉིད་དུ་མི་འཐད་པས་རང་གི་ངོ་བོར་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཐོག་མཐའ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་པ་ཡིན
Chinese
并且，完全的痛苦等等的自性，无形，成为我慢的处所，存在于内部被体验，因此，蓝色等等不是喜悦和完全的痛苦等等的自性，也不是未成立为形状等等，也不是我慢的处所，因此，从知识之外变成外境而被体验，因此，在体验的差别存在的实物上，没有差别地用心和合怎么能行呢？对此也说了名为快乐等等，快乐等，快乐和痛苦等等的自性，执持者知识，执持色等等的所作的差别，执持的相状的任何一个也没有见到。同时在自相续中显现的二者，稍微是应被执持的，稍微是执持者，这样各自决定的原因也没有见到。因此同时与境一起成为知识，因为完全断除，所以不是执持者，与色等等相同，如同色不是执持者那样，知识也不是执持者。而且，如《金刚经》所说：“善现，诸法不能知诸法。” 为什么这样认识呢？说了白色等等，白色等等，以前见到的，在其他时间不见到，为什么呢？因为是刹那，所以是不住的缘故。过去和未来和现在出现的刹那们，因为是相状各异的缘故。见到与体验不同而成立，在那上面也没有。为什么呢？因为互相违背，不和合，一个与一个不能同时存在，如同快乐等，快乐和痛苦不和合那样，以前见到和之后见到，这些也总是自性违背的。所取的形象显现的这些，也不应理是一和多，因此没有自己的体性，那就是说了最初和最后等等。
English
And, the nature of complete suffering, etc., formless, becomes the place of pride, existing inside is experienced, therefore, blue, etc., are not the nature of joy and complete suffering, etc., nor are they not established as shapes, etc., nor are they the place of pride, therefore, from knowledge, they become external objects and are experienced, therefore, on the object where the difference of experience exists, how can it be done without difference with the mind? To this, it is also said to be called happiness, etc., happiness, etc., the nature of happiness and suffering, etc., the holder of knowledge, the difference of the actions of holding form, etc., none of the characteristics of holding are seen. At the same time, in the two that appear in one's own continuum, a little is to be held, and a little is the holder, and the cause of such separate determination is not seen. Therefore, at the same time, it becomes knowledge together with the object, and because it completely cuts off, it is not the holder, it is the same as form, etc., just as form is not the holder, knowledge is also not the holder. Moreover, as it is widely said in the Diamond Sutra, "Subhuti, dharmas do not know dharmas." Why is this understood? White, etc., are said, white, etc., what was seen before is not seen at other times, why? Because it is momentary, it is the reason for not staying. The past, future, and present moments are different in characteristics. It is also not established that seeing is different from experiencing. Why? Because they contradict each other, they are not harmonious, and one cannot exist with the other at the same time, just as happiness, etc., happiness and suffering are not harmonious, so too, what was seen before and what was seen later, these are always contradictory in nature. These appearances of the object to be grasped are also not reasonable as one and many, therefore, there is no self-nature, that is, the beginning and the end, etc., are said.