Tibetan
་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མཆོག་ཏུ་འཛིན་པ་མེད་པ་དེ་ནི་བདག་ཉིད་བདེ་བར་གཤེགས་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་ཐ་དད་པར་ཞེན་པ་སྤངས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་རྣམ་པ་དག་ལ་དེའི་མཚན་ཉིད་མེད་པར་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་ཆགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པའི་འབྲས་བུར་འགྱུར་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་རྒྱལ་པའི་སྐུ་ནི་མཐའ་མེད་ལ། །ཡིད་ཀྱིས་བདག་གཞན་མངོན་ཞེན་དྲི་མེད་ལུས། །སངས་རྒྱས་ཀུན་དང་མཚུངས་པར་བློ་གྲོས་མཆོག །སྐྱེ་བོ་མ་ལུས་རེ་བའི་དངོས་གྲུབ་འགྱུར། །དེ་ལ་ཡང་ཐུབ་པ་འོད་ཟེར་དཔག་ཏུ་མེད་པ་སྤྲོ་བ་དང་ལྡན་པ་རང་དང་གཞན་གྱི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་མཐའ་ཡས་པའི་རྟེན་དུ་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཡང་དག་པའི་ཐབས་ཀྱི་མཆོག་གི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཤེས་རབ་དང་བྲལ་བས་ཕོངས་པར་འགྱུར་པ་ལ་མངོན་སུམ་དུ་ཕྱོགས་པས་སྒོམ་པར་བྱེད་ན་ཡང་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཀུན་མ་ལུས་པ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་སེམས་སུ་བྱའོ། །རྙོག་པ་མེད་པའི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ནི་ཤེས་རབ་དང་ཐབས་ལས་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་ཀྱང་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་རྒྱ་ཆེ་བའི་སེམས་དང་མཚན་ཉིད་གཅིག་ པ་ཉིད་ཡིན་ན་ཡང་ཐ་དད་པའི་ཐ་སྙད་ལ་ཞེན་པས་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་སེམས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པ་ལས་བཟློག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཤེས་རབ་ཏུ་ཤེས་པར་བྱ་ལ། རང་གི་འབྲས་བུ་ལ་ནུས་པ་མེད་པ་ལས་བཟློག་པ་ནི་ཐབས་སུ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ཤེས་རབ་ཡན་ལག་ཀུན་དུ་འཁྱུད་པ་ལས། །མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་ཉམས་སུ་བསྟར་བ་ཡི། །ཕུན་ཚོགས་རང་བཞིན་ཡན་ལག་ཐབས་གྱུར་ཏེ། །རྒྱུན་ཆད་མེད་པར་བློ་ལྡན་གྱིས་བསྒོམ་བྱ། །དེའི་འོག་ཏུ། ཤེས་རབ་ཐབས་ལས་རབ་བྱུང་བའི། །དབྱེར་མེད་དམིགས་པའི་སྤྲུལ་འཕྲོ་བར། །སྣང་བས་ཡུལ་དུ་རྣམ་གཞག་པའི། །ཡུལ་གྱི་རང་ལུས་ཡང་དག་མཆོད། །ཇི་སྐད་བཤད་པའི་རིམ་པས་ཤེས་རབ་དང་ཐབས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་མངོན་དུ་བྱས་ནས་ཇི་སྲིད་སྤྲུལ་པ་རྣམས་ལ་དེས་དབང་ཐོབ་པར་གྱུར་པ་དེ་སྲིད་དུ་བདག་གི་ངོ་བོ་དང་ཐ་མི་དད་པའི་ངོ་བོ་མངོན་སུམ་དུ་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་དང་རང་གི་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པར་རུང་བ་ཉིད་ཀྱིས་ན་ཤེས་རབ་དང་ཐབས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུ་མཚན་ཉིད་གཅིག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དང༌། རྒྱུད་ཀྱང་ཐ་མི་དད་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཀུན་དུ་རྟོག་པ
Chinese
是为 श्रेष्ठ (藏文)之故。无有 श्रेष्ठ (藏文)执持，则不忆念自身善逝，以 भगवन् (藏文，梵文天城体，bhagavan，具 भगवन् 者)是为断除异执持之故。又 भगवन् (藏文，梵文天城体，bhagavan，具 भगवन् 者)之相，于彼无有体性，于自性生贪之分别，亦非无罪之果，是故国王之身无有边际。以意我他显现执着无垢身，与诸佛相等智慧殊胜，一切众生转成希望之义成。于彼，能仁无量光芒，具足欢喜，自他无边功德之所依，以真实方便之殊胜体性，若以慧离贫乏者现前趣入而修，亦非能得一切功德无余，故当于彼自性作无倒之心。无垢之功德，是为从智慧与方便生起之故。彼等虽与无倒广大之心与体性为一，然以执着异名故为异。如是，于真如，当以心从颠倒性还灭之体性而知为智慧，从于自果无力还灭者，是为显示为方便。智慧支分周遍拥抱，殊胜欢喜修习之，功德自性支分转为方便，具慧者当无间断修习。其后，从智慧方便生起之，无别目标之化身光芒，以显现于境作分别之，境之自体真实供养。如是所说之次第，以智慧与方便之自体显现之后，乃至化身等以此获得自在，如是当现前自体与不异之体性，以无倒与堪能生自果之故，是为智慧与方便之自体性为一体性之故，及相续亦是不异自性之故，是为普
English
It is for the sake of holding it as supreme. Without holding it as supreme, one will not remember oneself as the Sugata, because the Bhagavan has abandoned attachment to otherness. Furthermore, the appearance of the Bhagavan, without its characteristics, the discrimination of attachment to one's own nature, is also not the fruit of being without fault. Therefore, the king's body is without end. With the mind, the body is manifest, clinging, stainless, and like all Buddhas, the supreme of wisdom. All beings become the accomplishment of hope. Moreover, the capable one, immeasurable light, endowed with joy, the support of endless perfections for oneself and others, with the characteristic of the supreme of true methods, even if one who is impoverished by being separated from wisdom approaches manifestly and meditates, one will not obtain all perfections completely. Therefore, one should make the mind undeluded towards that own nature. The perfection without impurity is because it arises from wisdom and means. Although those are also of one nature with the undeluded vast mind, they are different because of attachment to different terms. Thus, in suchness, one should know as wisdom by the nature of turning away the mind from perversion, and turning away from the inability to produce one's own fruit is shown as means. From the embracing of all the limbs of wisdom, the supreme joy is cultivated, the limb of the nature of perfection becomes the means, and the wise should meditate without interruption. After that, from the wisdom means arises, the emanation of the undifferentiated target, by the appearance of the object, the own body of the object is truly offered. In the order as described, after manifesting one's own nature as the nature of wisdom and means, as long as the emanations and others gain power through it, so long one should manifest the nature that is not different from one's own nature, because of being undeluded and capable of producing one's own fruit, it is because the own nature of wisdom and means is of one nature, and because the continuum is also of an undifferentiated nature, it is completely
Tibetan
་སྔ་མ་སྔ་མ་ལས་བྱུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རྒྱུན་ནི་རྒྱུད་ཡིན་ཏེ། སྤྲུལ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་གཞན་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་བཞིན་དུ་ཀུན་དུ་བརྟགས་པ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁ་དོག་ལ་སོགས་པ་ཐ་དད་པས་སྣ་ཚོགས་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཡིན་པས་ཇི་ལྟར་གཅིག་ཉིད་ཅེས་བྱ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ན་ནི་འགའ་ཞིག་ཀྱང་གཅིག་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། ལྷའི་སྐུ་གཅིག་ཉིད་ལ་ཡང་ཆ་ཤས་དུ་མའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་སྣ་ཚོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལ། ཆ་ཤས་མེད་པ་ཡང་དམིགས་པར་མ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་རྫས་གཅིག་བ་ཉིད་ཀྱིས་གཅིག་ཏུ་རྣམ་པར་གཞག་པ་དེ་ལྟར་ཚུལ་གཞན་པའི་སྣ་ཚོགས་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་ལ་ཡང་དེའི་ངོ་བོར་རྟོགས་པ་ལ་ལྟོས་ནས་ཐམས་ཅད་བདག་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཐ་མི་དད་པའི་ཞེན་པས་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་གིས་ནི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་ལྷག་པར་མོས་པར་བཤད་པ་ཡིན་ཏེ་འཛིན་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་དང་བྲལ་བར་ཐམས་ཅད་དུ་མཚུངས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དུ་དེར་ སྣང་བ་ལ་ལྷག་པར་ཞེན་པའི་ཡུལ་རྣམས་ལས་གཞན་པ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་གཞིར་གྱུར་པ་གཞན་ཡོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་རྣམས་ཀྱང་ཅིག་ཅར་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་ཐ་དད་པར་དབྱེར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་གཅིག་གི་མཚན་ཉིད་གཞན་ཡོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བའི་རང་གི་ངོ་བོ་སོ་སོར་རྟོགས་པ་ལ་གཞོལ་བ་ནི་ཀུན་རྫོབ་འབའ་ཞིག་པོ་འདི་ལ་ཐམས་ཅད་བདག་མཚུངས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཤེས་པ་འཇུག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་གྱི་དངོས་པོ་འགའ་ལ་ཡང་གང་གིས་ཀྱང་ཐ་དད་པའམ། ཐ་མི་དད་པར་ཡུལ་དུ་བྱེད་པར་ནི་མི་ནུས་ཏེ། ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ཙམ་ལ་གནས་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཞན་གྱི་ངོ་བོ་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་མེད་ལ། ཡུལ་དུ་མ་བྱས་པར་ནི་ཐ་དད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཐ་སྙད་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་རྣལ་འབྱོར་པའི་རང་གི་སེམས་རྒྱུ་བ་རེ་རེ་ཡང་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་མ་ལུས་པ་ལས་ལྡོག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་པའི་ལྷ་མ་ལུས་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་སོ་སོར་བརྟག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ་འདི་ལྟར་རང་རང་གི་ལྷའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྣམས་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་དེ་དང་དེ་མིང་དམིགས་པས་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་འཛིན་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་ལ། དེ་
Chinese
從先前先前產生的分別念的相續就是相續。所謂的「化身」也不是其他的，因為同樣是僅僅普遍計度的緣故。如果說，因為顏色等等的各異而成為多種多樣的自性，怎麼能說是一呢？如果是這樣，那麼任何事物都不會變成一，因為即使是同一尊天神，也因為具有多個部分的自性而具有多種多樣的本質。而且，沒有部分的事物也不會成為對象。就像在世俗中，僅僅因為是同一物質而安立為一，同樣地，對於其他方式的多種多樣的自性，也要依賴於對其本質的認識，才能進入認為一切都是自性，不加區分的執著的作意。他們說，這是更加信奉一切事物都是平等的，因為完全相同，遠離了執著等等的相狀。否則，在那裡，對於顯現的事物過分執著的對象之外，也不存在作為稱為「其他一切」的詞語基礎的其他事物，因為它們也是同時認識的自性，無法區分，所以也顯示了一的特徵也不存在於其他事物中。因此，致力於如實地分別認識自己的本性，就會對這個純粹的世俗產生「一切都與我相同」的認識，但對於任何事物，無論以任何方式，都不能將其作為相異或不相異的對象。因為一切知識都僅僅安住於自己的本性，所以沒有完全執著於其他事物的本性，而且，因為沒有作為對象，所以不能使用相異等等的詞語。因此，瑜伽士的每一個自心流動，都應當個別地觀想為遠離一切不一致方面的本性，即是所有壇城本尊的自性，因為各自本尊的等持，正是通過顛倒的那個那個名稱的對象來顯示的緣故。因為心的自性是什麼，那就是遠離執著等等相狀的緣故，是法界自性，而那
English
The continuum of conceptualizations arising from the previous previous ones is the continuum. The so-called "emanation" is also not other, because it is merely a universal imputation. If it is said, how can it be one, since it is of various natures due to the differences in color and so on? If that is the case, then nothing will become one, because even the same deity has a manifold nature due to having the nature of many parts. Moreover, that which has no parts does not become an object. Just as in the mundane, it is established as one merely because it is the same substance, similarly, for the various natures of other modes, one must rely on the realization of its essence to engage in the mental activity of clinging to the non-difference, thinking that everything is the self. They say that this is said to be particularly devoted to the equality of all things, because it is completely the same, being free from the aspects of grasping and so on. Otherwise, there, apart from the objects to which one is overly attached to the appearance, there is also no other thing that serves as the basis for the term "all others," because they are also of the nature of simultaneous cognition, and cannot be distinguished, so it is shown that the characteristic of one does not exist in other things either. Therefore, engaging in the separate realization of one's own nature as it is, will lead to the understanding that "everything is the same as me" in this purely mundane world, but one cannot make any object, in any way, an object of difference or non-difference. Because all knowledge abides only in its own nature, it does not completely grasp the nature of other things, and because it is not made an object, the terms such as difference are not permissible. Thus, each flow of the yogi's own mind should be individually contemplated as the nature of all the deities of the mandala, by virtue of being the nature of turning away from all inconsistent aspects, because the samadhi of each deity is precisely what is shown by the object of that and that inverted name. Because whatever the nature of the mind is, that is the nature of the dharmadhatu because it is free from the aspects of grasping and so on, and that