Tibetan
དད་པར་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཕྱིར་དང་ཐ་མི་དད་པར་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་མི་ནུས་པས་སོ། །ཇི་སྟེ་ཡང་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་འདི་དག་ལྷན་ཅིག་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་ཇི་ལྟར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དེ་ལྟར་གཅིག་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཐ་དད་པ་ཉིད་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ལེགས་པར་སྨྲས་པར་འགྱུར་རོ། །ཇི་སྟེ་ བློའི་རྣམ་པ་ཡང་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ནི་རང་ཉིད་ལ་འཁྲུལ་པ་མི་རིགས་པས་བརྫུན་པ་མ་ཡིན་ལ། རང་གི་སྣང་བ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་མ་ཡིན་པ་ལ་སྔོན་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པས་བཞག་པའི་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ནི་བརྫུན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་རང་གི་སྣང་བ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཡིན་པས་དེ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཤེས་པ་ཉིད་དུ་ཞེན་པར་འགྱུར་གྱི་དོན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་དེ་དོན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འཁྲུལ་པ་དེ་ཉིད་དཔྱད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཇི་སྟེ་དོན་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཡིན་ན་ནི་དེའི་དོན་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཡོད་པར་འགྱུར་བས་དོན་མེད་པ་བཞིན་དུ་ཞེན་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་དོན་ལ་ཡང་ཞེན་པ་མ་ཡིན་ལ་ཤེས་པ་ལ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བློའི་སྣང་བ་ལྡོག་པའི་ལུས་གཙོ་བོར་གྱུར་པ་ཙམ་ནི་བརྫུན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཕྱིར་དང་བློ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་དང་སོ་སོའི་བདག་ཉིད་དུ་མྱོང་བའི་ཕྱིར་བློའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ལ་དོན་མངོན་པར་ཞེན་པས་དོན་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་གྱི་དོན་ཡོད་པས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་མེད་ཀྱང་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལས་ཁ་ཅིག་ནི་དོན་རྣམ་པར་འཇོག་པ་ཡིན་ཏེ་དོན་དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་གང་ཡང་སྒྲ་རྣམས་ནི་དངོས་སུ་དངོས་པོའི་དོན་ཅན་དུ་མི་རིགས་ཏེ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །བརྫུན་པའི་དོན་ཅན་དེ་ནི་ཇི་ལྟར་གྲགས་པ་བཞིན་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡིན་གྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་གསུངས་པ། དེ་ལ་ངོ་བོ་ཕྱི་རོལ་དང༌། །གཅིག་ལྟ་གཞན་ལས་ལོག་ལྟ་བུར། །སྣང་བ་གང་ཡིན་བརྟག་པ་ཡི། །ཡན་ལག་མེད་ཕྱིར་དེ་ཉིད་མིན། །ཡང་གསུངས་པ། སྒྲ་དོན་འདི་ནི་ཡོད་མིན་ཀྱང༌། །ཇི་ལྟར་གྲགས་པ་བཞིན་དུ་བརྗོད། །ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་བརྫུན་པར་སྣང་ཞེ་ན། །དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་བདེན་པ་དང་བརྫུན་པ་འགལ་བར་གྱུར་པ་དག །དེའི་བདག་ཉིད་དུ་རུང༌། གསལ་བ་ལས་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་བརྫུན་པ་ཡང་དངོས་པོར་གྱུར་པ་འམ་སྣང་བ་བརྫུན་པ་ལས་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་གསལ་བ་ཡང་བ
Chinese
因为在信仰中体验，并且不能在非差异中体验。如果说，蓝色等等这些一起体验，怎样体验就怎样是一，那么，说差异本身不是差异，就说得很好了。如果说， 心的显现，蓝色等等，因为对自己不应有错乱，所以不是虚假的。自己的显现不是外境的对境，而是先前执著于此而安立的蓝色等等是虚假的。那么，如果是执著于自己的显现，那它就会执著于一切行相的知识本身，而不是对境，因为它不是对境。正因为如此，说是错乱。那么，这个错乱本身是需要考察的。如果说是执著于对境，那么它的对境就会以一切行相存在，所以不会像无对境一样执著。因此，不是执著于对境，也不是执著于知识。那么是什么呢？只是分别念的心的显现，颠倒的身体成为主要的，才是虚假的。这又是由于体验的缘故，以及没有心就不会产生的缘故，以及体验为各自自性的缘故，是心的自性，并且由于执著于对境而成为对境，但不是因为对境存在，因为即使没有对境也会产生。其中有些是安立对境的，因为与对境相关联。因此，任何声音都不应是真实事物的对境，因为是相违的。虚假对境是像如何显现那样安立的，但不是如实那样。这也说过：其中，本体是外境，看似一，看似与他不同，显现是什么，是考察的，因为没有支分，所以不是那个本身。又说过：声音的对境，这既不是有，也非无，只是像如何显现那样说。又为什么显现为虚假呢？因为是它的自性。那么，真和假如何成为相违的呢？成为它的自性是可以的。因为与明亮无别，所以虚假也是事物，或者因为与虚假显现无别，所以明亮也
English
Because it is experienced in faith, and cannot be experienced in non-difference. If it is said that these blue and so on are experienced together, and how they are experienced is how they are one, then it would be well said that difference itself is not difference. If it is said that, The appearance of the mind, blue and so on, is not false because there should be no confusion for oneself. The appearance of oneself is not an external object, but the blue and so on that are established by previously clinging to it are false. Then, if one clings to one's own appearance, then it will cling to knowledge itself in all aspects, but not to the object, because it is not an object. Precisely because of this, it is said to be confusion. Then, that confusion itself needs to be examined. If it is said that one clings to the object, then its object will exist in all aspects, so one will not cling like an objectless one. Therefore, it is not clinging to the object, nor is it clinging to knowledge. Then what is it? Only the appearance of the discriminating mind, the inverted body becoming the main one, is false. This is also because of the experience, and because it does not arise without mind, and because it is experienced as its own nature, it is the nature of mind, and because of clinging to the object, it becomes the object, but not because the object exists, because it arises even without an object. Some of them establish the object, because it is related to the object. Therefore, no sound should be the object of a real thing, because it is contradictory. The false object is established as it appears, but not as it really is. It is also said: Among them, the essence is the external object, seemingly one, seemingly different from others, what is the appearance, is examined, because there are no limbs, so it is not that itself. It is also said: The object of sound, this is neither existent nor non-existent, but it is said as it appears. And why does it appear as false? Because it is its nature. Then, how do truth and falsehood become contradictory? It is possible to become its nature. Because it is inseparable from clarity, falsehood is also a thing, or because it is inseparable from false appearance, clarity also