Tibetan
་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དགོངས་ནས་ཞེས་པ་ནི་དག་པ་འཇིག་རྟེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ངེས་པར་བྱས་ནས་སོ། །ཅང་མི་གསུང་བ་ནི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་གནས་སྐབས་སུ་གྱུར་པ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་སོ། །འདི་ཉིད་ངའི་རང་བཞིན་ཏེ་བསྟན་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སྔོན་གྱི་སྨོན་ལམ་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་རྟོགས་པ་མེད་ན་ཡང་འཇུག་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ནས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་མ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱ་བའི་དོན་དུའོ། །ཅི་ལྟར་འདི་དག་ལེའུ་གསུམ་པར་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་བསྒྲུབ་པའི་སྐབས་སུ་དེ་བཞིན་དུ་ཁོ་བོས་རབ་ཏུ་བསྒྲུབས་པས་འདིར་མ་སྤྲོས་སོ། །གང་རྣམས་འདིའི་དོན་རང་གིས་ཤེས་པར་མི་ནུས་པས་ཅང་མི་གསུང་པར་གྱུར་པ་ལ་གཞན་དུ་རྟོག་པར་བྱེད་དོ། དེ་ཤེས་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་དེ་ལ་བསམས་ནས་འདི་ཅིའི་སླད་དུ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །འདིའི་དོན་ནི་ཅང་མི་གསུང་བར་གྱུར་པ་བསྟན་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པའམ། དེ་ལ་ནུས་པ་མེད་པའམ་དེ་ལ་གདུལ་བྱ་སྣོད་དུ་གྱུར་པ་མེད་པ་ཡིན། དེ་ལ་རེ་ཞིག་དང་པོ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་དེ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ནི་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གསུངས་པ་ཐམས་ཅད་ཅེས་པ་ནས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཞེས་པ་ལ་ཐུག་པས་སོ། །གསུམ་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གསུངས་པ། ནང་ན་ཞེས་པ་ལ་ཐུག་པས་སོ། །དེ་རྣམས་ཉིད་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པར་སྒྲོ་འདོགས་པ་བཀག་པའི་སྒོ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ཀྱིས་རྟོགས་པར་བྱ་བར་བཞེད་ནས་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། སྐུ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་ པ་རྣམས་ལ་བརྟགས་པ་དམིགས་སུ་མེད་པ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་མྱོང་བའི་བདག་ཉིད་གང་གི་རང་བཞིན་དེ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འགྱུར་བ་མེད་པས་ན་མི་འགྱུར་བ་ཡང་ཡིན་ལ་རང་དང་གཞན་གྱི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་མ་ལུས་པའི་རྟེན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གནས་ཀྱང་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་བརྟགས་པའི་རང་བཞིན་མ་ལུས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་མི་འགྱུར་བའི་གནས་སོ། །འདི་ཉིད་བསྒྲུབ་པ་གསུངས་པ། སྐུ་མི་འགྱུར་བ་མ་སྐྱེས་པ། །ཞེས་པ་ནི་གཉིས་པ་དང་བཅུ་གསུམ་པར་བཤད་ཟིན་ཏོ། །གསུང་དང་ཐུགས་ཀྱང་མཚན་མ་མེད། །ཅེས་པ་ནི་བརྟགས་པའི་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཅི་ལྟར་ན་རབ་ཏུ་སྣང་བ་ཡིན་ཞེས་དོགས་པས་ཐག་པ་ལ་སྦྲུལ་དུ་སྣང་བ་བཞི
Chinese
是成就的缘故。 “思虑之后”是指由清净世间的智慧所决定的。 “什么也不说”是指那些具有不分别的智慧，处于超越世间状态的人们。 “这即是我的自性”所要表达的是，在世俗谛中，即使没有以先前的愿力之力证悟，也会进入。 “之后会变成不是一切智者”是为了要知道不是这样的意思。 怎样才能在第三品中，在成就一切智者的场合中，像那样我已善加成就，所以在此不再赘述。 那些自己不能了解此义，而对什么也不说的情况作其他臆测的人，为了让他们了解，所以思虑之后说了“这是为了什么”等等。 此义是，什么也不说的情况，是圆满教法的因，或者对此没有能力，或者对此没有可调伏的法器。 对此，暂且第一种不是，因为这是圆满的缘故。 第二种也不是，因为从“凡所说的一切”到“金刚持”为止。 第三种也不是，因为从“凡所说，内在”为止。 那些本身就是超越世间的无二智慧的自性，因此为了遮止对那唯一的执取和能执的增益，诸佛世尊们认为应该证悟而宣说的，即是对身金刚等进行观察，没有对境，是体验无二智慧的自性。 因为是法界之体性，所以没有变化，因此也是不变的，并且因为是自他二利圆满无余的所依，所以也是安住的。 那本身就是远离一切所观察的自性，因此是无自性而不变的处所。 宣说了成就此义：“身不变无生。”这在第二品和第十三品中已经阐述过了。 “语和意也无相。”是因为没有所观察的自性的缘故。 如果这样，那怎么会显现呢？因为怀疑，就像绳子上显现出蛇一样。
English
It is because of accomplishment. "After considering" means determined by the wisdom of the pure world. "Saying nothing" refers to those who possess non-discriminating wisdom and are in a state beyond the world. "This is my nature" expresses that in conventional truth, even without realization by the power of previous aspirations, one will enter. "Then it will become not omniscient" is to know that it is not like that. How can it be that in the third chapter, in the context of accomplishing omniscience, I have accomplished it well, so I will not elaborate here. Those who cannot understand the meaning of this themselves and make other speculations about the situation of saying nothing, in order to make them understand, after considering, said "What is this for," and so on. The meaning of this is that the situation of saying nothing is the cause of the complete teaching, or there is no ability for this, or there is no vessel for taming for this. For this, for the time being, the first is not, because it is complete. The second is also not, because it goes from "all that is said" to "Vajradhara." The third is also not, because it goes from "all that is said, internal." Those themselves are the nature of non-dual wisdom that transcends the world, so in order to prevent the increase of grasping and the grasped of that only, the Buddhas, the World Honored Ones, considered that they should be realized and declared, that is, observing the body Vajra and so on, there is no object, it is the nature of experiencing non-dual wisdom. Because it is the nature of the Dharmadhatu, it is unchanging, so it is also unchanging, and because it is the basis of the complete and complete benefit of self and others, it is also abiding. That itself is the place of non-self-nature that does not change because it is separated from all the nature of what is observed. It is said to accomplish this meaning: "Body unchanging, unborn." This has been explained in the second and thirteenth chapters. "Speech and mind are also without characteristics." It is because there is no nature of what is observed. If so, how can it appear? Because of doubt, it is like a snake appearing on a rope.
Tibetan
ན་དུ་དེ་རབ་ཏུ་སྣང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པ། ནམ་མཁའ་རྡོ་རྗེ་ལ་བརྟགས་པ་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་བརྒྱད་ཀྱི་བདག་ཉིད་རྣམས་དེ་ལས་བྱུང་བའོ། །དེ་ལྟར་ཡང་ལོག་པར་ནི་གཞན་དུ་སྟེ་གཟུང་བ་ཞེས་པ་ནི་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པའོ། །འཛིན་པ་ཡིན་ཞེས་པ་ནི་འཇུག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བདུན་ནོ། །ལོག་པར་འཛིན་པ་ནི་མི་བདེན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །དེས་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་ཆོས་མ་ལུས་པ་བསྡུས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་རུ་དེ་རྣམས་འདུས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོས། འདིར་ནི་གང་ཞིག་མི་བདེན་རྟོག །སེམས་ཡིན་གང་ལས་གཞན་དེ་རྟོག །ཇི་ལྟར་རྟོགས་པས་བརྟགས་དོན་གང༌། །དེ་ནི་ཤིན་ཏུ་ཡོད་མ་ཡིན། །དེ་དག་རྒྱུ་འབྲས་དངོས་པོ་ཡིས། །སེམས་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་འདོད། །གང་ཞིག་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་གྲགས། །འཇུག་པར་གྲགས་པ་རྣམ་པ་བདུན། །ཉོན་མོངས་བག་ཆགས་ས་བོན་ནི། །བསགས་པའི་ཕྱིར་ན་སེམས་ཞེས་བྱ། །དང་པོའི་རྣམ་ཤེས་གཉིས་པ་ནི། །སྣ་ཚོགས་རྣམ་པར་འཇུག་པའོ། །དེ་ནས་ཞེས་པ་གལ་ཏེ་ཐམས་ཅད་ལོག་པར་གཟུང་བས་འཛིན་པ་ཡིན་ན་དེ་ལྟར་ན་དེ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་ངག་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་བློ་གྲོས་དམན་པའི་གདུལ་བྱའི་བསམ་པ་ཡོངས་སུ་ཆོད་པའི་རྗེས་ལའོ། །འཇམ་པ་ནི་མཉེན་པ་སྟེ་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པའི་རྩུབ་པ་དང་བྲལ་བས་སོ། །བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ནི་དཔལ་ཡིན་ཏེ་ གང་གི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཡིན་པ་དེ་ལ་སོགས་པའོ། །དེའི་བསམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་གསུང་རབ་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་ཆོས་སྟོན་པའི་མཚན་ཉིད་དེ་ཁོ་ན་སྔར་བཞིན་དུ་རྡོ་རྗེའི་ཚིག་སྟེ། དེ་ཉིད་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འབྱུང་བས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་གཟུང་བར་འཛིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་མི་བརྟག་ཏུ་གསོལ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །ཚད་མ་དང་ལུང་གིས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དེ་ཟློག་པར་བྱེད་པའོ། །དེ་ཅིའི་སླད་དུ་ཞེ་ན་ཞེས་པ་ནི་རང་ཉིད་དོགས་ནས་བརྗོད་པའོ། །གཞན་གྱིས་དྲིས་ན་གཏམ་འཕྲོ་ཆད་པ་དང་སྨྲ་བ་པོ་མི་མཁས་པར་ཡང་འགྱུར་བའོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྣམས་ནི་རྡོ་རྗེའི་དབྱིངས་རྣམས་ཡིན་ཏེ། དེ་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྤྱོད་པ་རྣམས་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཟུགས་སྟོན་པས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ཡིན་ནོ། །དེ་རྣམས་ལ་གཤེགས་པ་དང་བྱོན་པ་འདི་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོ་ཡིན་ནོ། །གཤེགས་པ་ནི་དང་པོ་ཉིད་དུ་བྱང་ཆུབ་མངོན་སུམ
Chinese
據說，在那裡，它是非常明顯的。依於虛空金剛，阿賴耶識等八識的自性皆從彼生。如是，顛倒者，即是異於所取，所謂所取者，即是阿賴耶識。能取者，即是能入之七識。顛倒取者，即是不真實之分別。彼攝盡一切煩惱之法，以彼等皆集於彼處之故。如學派之陳那論師云：此中凡是不真分別者，是心，異於此者是分別。如何分別而分別其義？彼實非有。彼等以因果事物，立心為二種。所謂名為阿賴耶識者，名為能入者，有七種。煩惱習氣種子者，以積集之故，名為心。第一之識，第二者，是種種能入者。彼後云，若一切皆以顛倒而取為能執者，如是，則彼能示者之語亦應成彼，如是等，於劣慧所化有情之意樂完全斷除之後。柔軟者，是調柔，謂離煩惱及所知障之粗猛故。福德與智慧之聚是吉祥，是何者之圓滿等。以彼之意樂，十二部經之說法特相，彼即如前之金剛句，彼即是顛倒生起，以顛倒之所取而執持，請勿思擇。以量與教證成立故，彼能遮遣。彼為何之故耶？謂是自疑而說。若他人問，則語會中斷，且語者亦會變成不善巧。一切如來之身語意皆是金剛界，彼等之自性之行持，以示一切之相故，是為利有情。於彼等之去來，此是一切如來之主。去者，是最初現證菩提
English
It is said that there, it is very evident. Depending on the Vajra of Space, the nature of the eight consciousnesses, such as the Alaya consciousness, all arise from it. Thus, the inverted one is different from the object of grasping, what is called the object of grasping is the Alaya consciousness. The grasper is the seven entering consciousnesses. The inverted grasping is the unreal discrimination. It encompasses all the laws of affliction, because they are all gathered there. As the teacher Dignāga said: "Here, whatever is unreal discrimination, is the mind, other than this is discrimination. How does one discriminate and discriminate its meaning? It is not really there. They establish the mind as two kinds by cause and effect. What is known as the Alaya consciousness, what is known as the entering one, there are seven kinds. Affliction, habitual seeds, because of accumulation, it is called mind. The first consciousness, the second, is the various entering ones." After that, it says, if everything is grasped as the grasper by inversion, then, the words of the one who can show it should also become that, and so on, after the intention of the sentient beings with inferior wisdom is completely cut off. The gentle one is the soft one, because it is free from the roughness of affliction and the obscuration of knowledge. The accumulation of merit and wisdom is auspicious, it is the perfection of what, and so on. With that intention, the characteristic of teaching the Dharma of the twelve parts of scripture, that is the same as the previous Vajra words, that is the inverted arising, holding on to the inverted object of grasping, please do not contemplate. Because it is established by valid cognition and scripture, it can refute it. Why is that? It is said out of self-doubt. If others ask, the speech will be interrupted, and the speaker will also become unskilled. The body, speech, and mind of all the Tathagatas are all the Vajra realms, the conduct of their nature, because they show all the forms, is for the benefit of sentient beings. In their going and coming, this is the lord of all the Tathagatas. The going is the first direct realization of enlightenment.