Tibetan
ངས་པ། བསྟན་བཅོས་རྨོངས་པ་ཟློག་བྱེད་ཡིན།། གལ་ཏེ་ཐ་སྙད་ལས་ཚད་མའི་རང་བཞིན་རྟོགས་ན་ཅིའི་ཕྱིར་ཕན་ཚུན་འགལ་བའི་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དུ་འགྱུར། དེས་ན་ཐ་སྙད་ཀྱང་བློ་གྲོས་མི་མཐུན་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡང༌། ཐམས་ཅད་ཐ་སྙད་དག་ལས་ནི། །ཚད་མ་ཉིད་དུ་རྟོགས་མ་ཡིན། །དེ་ཡིས་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ནི། །ཕན་ཚུན་འགལ་བ་དང་ལྡན་ཡིན། །མངོན་སུམ་ལ་སོགས་ཚད་མ་ཡིས། །འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་རྟོགས་མ་ཡིན། །ལུང་ལས་གཞན་ནི་བརྗོད་པ་སྟེ། །དེས་ན་ཐ་སྙད་ལས་མ་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་ཐ་སྙད་ཐེ་ཚོམ་ཕྱིར། །བསྟན་བཅོས་རྨོངས་པ་ཟློག་བྱེད་ཡིན། །སྔོན་དང་ཕྱི་མ་མི་དྲན་ལ།། བསྟན་བཅོས་འདི་ཡིས་ཟློག་པར་བྱེད། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པས་བརྗོད་པའི་བསྟན་བཅོས་ཉིད་ཀྱིས་རྨོངས་པ་བཟློག་སྟེ། གཞན་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ལ་རྣམ་པ་འདིས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཚིག་ཉིད་དོན་དམ་པར་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཤེས་པ་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་ལ་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ནི་དོན་དམ་པའོ། །གཞན་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། །གཞལ་བྱ་ལ་ཁྱབ་མི་སྲིད་ཕྱིར། །མ་ཁྱབ་པ་ཡིས་འབྲས་སོགས་ཀྱི། །འབྲེལ་པ་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ནི། །འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་དང་ད་ལྟར་གྱི་དུས་དང་ཡུལ་ལ་ཁྱབ་པ་ལྷན་ཅིག་སྤྱོད་པའི་དངོས་པོ་ངེས་པར་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་མ་ཡིན་པའི་ཤེས་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ཏེ། ད་ལྟར་བྱུང་བ་དང་ཉེས་པའི་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཙམ་མངོན་སུམ་གྱིས་འཛིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་འཇུག་པ་མ་ཡིན་པས་སོ། །བསྟན་བཅོས་བྱེད་པ་དེ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པར་ཇི་ལྟར་ཤེས་ཤེ་ན། འདི་ནི་ཕྱིས་བཤད་པར་བྱའོ། །དེ་ནས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་གསུང་དང༌། དེའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་ཚིག་ཀྱང་ཐམས་ཅད་དུ་ཚད་མ་དང་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེས་གནས་སོ། །གལ་ཏེ་ངེས་པར་ཚུ་རོལ་མཐོང་བས་ཇི་ལྟར་ཡང་ནུས་ན་ཡིན་གྱི་གཞན་དུ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་གང་ལ་ཡང་འདི་རྣམས་ཀྱི་བརྒལ་བ་དང་ལན་ནི་རྒྱན་བྱེད་པས་བཤད་དེ། ཅི་སྟེ་འདི་ཡོད་ན་འབྱུང་བར་འགྱུར་ལ་དེ་སྐྱེས་པ་ལས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་རྒྱུའི་མཚན་ཉིད་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་ཏེ། གཞན་དུ་རྟག་ཏུ་འཇུག་པ་ནི་མ་དཔྱད་དོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་དོན་དམ་པའི་ཚད་མ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ཡིན་ཏེ། ཁྱབ་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་རྗེས་སུ་གཟུང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཕན་འདོགས་པ་དང་ལྡན་པ་ཡོན་ཏན་མ་བཤད་པ་མི་སྲིད་དོ། །ཉེས་པ་མེད་དེ་གང་གི་ཕྱིར་རྟག་ཏུ་ཕན་པ་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་ཁོ་བོ་ཅག་གིས་བཤད་པའི་ཕྱིར་ལྔ་པ་ཡིན་ཏེ། སྐྱས་པ་ལས་ཞེས་བརྗོད་དོ། །འདི་ཡོད་ན་འདི་འབྱུང་ངོ་ཞེས་པས་རྟག་ཏུ་འཇུག་པ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཡོད་ན་ཞེས་པས་རྒྱུ་མཚན་གྱི་བདུན་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་དུ་ན་དེ་མེད་ཀྱང་ཡོད་ན་འདི་དེའི་ རྒྱུ་མཚན་གྱི་དངོས་པོར་ཡང་མི་འགྱུར་རོ། །ལྔ་པ་ནི་འབྱུང་ཁུངས་ཡིན་ཏེ་འབྱུང་ཁུངས་ཀྱང་སྐྱེ་བའི་བྱེད་པ་པོ་ལས་བྱུང་ཞེས་པས་སོ། །འབྱུང་བ་ཡང་རྒྱུ་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་ཚད་མའི་ཡུལ་ལ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པས་བརྗོད་པའི་ལུང་དང་འགལ་བའི་གནོད་པ་མེད་པས་འབྲེལ་བ་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་འདི་ལྟར་ཐམས་ཅད་དུ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་བཀའི་གནོད་པ་ཞེས་རྟོགས་པར་བྱའོ། །ཇི་ལྟར་ཡང་ཐམས་ཅད་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཁས་ལེན་པ་ལ་ཚད་མ་དང་ལུང་གིས་གནོད་པས་འདི་མེད་པའི་ཕྱིར་དབུ་མ་ལ་ཕྱི་རོལ་དུ་གྱུར་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྒྱས་པར་ཁོ་བོས་དོན་དམ་པ་སྒྲུབ་པར་བཤད་པས་དེ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་བྱའོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་སློབ་དཔོན་དབྱིག་གཉེན་གྱིས་གསུངས་པ། །དེ་ཕྱིར་མཐོང་བའི་ཆུ་བུར་དེ་དག་གིས། །བསྟན་པ་འདི་ལ་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ཡིན། །གང་འདི་གཅིག་ནི་གང་ཟག་འཛིན་པ་སྟེ། །གཞན་དག་ཐམས་ཅད་མེད་ཅེས་འཛིན་པ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །དེ་འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཀྱིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ས་ལས་གསུངས་པ། དེ་ལ་རིགས་པ་གང་གིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱ་ཞེ་ན། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རང་གི་མཚན་ཉིད་བརྟགས་པ་འདི་ལྟ་སྟེ། གཟུགས་ཞེས་བྱ་བའམ། ཚོར་བ་ཞེས་བྱ་བའམ་འདུ་ཤེས་ཞེས་བྱ་བའམ། འདུ་བྱེད་རྣམས་ཞེས་བྱ་བའམ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཐ་ན་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་ཟད་པར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། ངོ་བོ་ཉིད་མ་ཡིན་པ་དེ་ལ་མ་གཏོགས་པ་དང་དེ་ལས་གུད་ན་ཡང་ངག་གི་སྤྱོད་ཡུལ་དང་ངག་གི་ཡུལ་མེད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་ཇི་ལྟར་ན་བརྗོད་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཡོད་པར་མི་འགྱུར་ལ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐམས་ཅད་དུ་མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་དེ་ལྟར་ཡོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ལ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐམས་ཅད་དུ་མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ན་ཅི་ལྟར་ཡོད་ཅེ་ན། ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་ལ་སྒྲོ་བཏགས་པའི་ལེགས་པར་མ་ཟིན་པ་སྤངས་པ་དང༌། ཡང་དག་པ་ལ་སྐུར་བ་བཏབ་པ
Chinese
我是，论典《遣除愚昧》。如果从名言中了知量之自性，为何会变成互相违背的论典的体性？因此名言也是智慧不一致者们的。即便如此，并非一切皆从名言中了知是量。因此，量的体性是互相违背且具有的。现量等量，不能了知他世。除了圣言量以外，其他的都是言说，因此不是名言。因此，因为名言的怀疑，论典是遣除愚昧的。不忆念先前和后后，此论典能遣除。因此，由一切智者所说的论典才能遣除愚昧，其他的则不能，以这种方式，一切智者的语言才是究竟的量。一切智者的智慧才是量，其他的不是，这是究竟的。其他的不是量，因为不可能周遍所量。因为不周遍，所以不能执持果等的关系。因和果的事物，过去和未来以及现在的时和处所周遍，一同享用的事物，必定不是非一切智者的智慧的对境，因为现量仅仅执持现在发生的和罪过的对境，而且比量也不起作用。造论者如何知道他是全知者呢？这将在后面讲述。然后，一切智者的语言和随之而行的语言，在一切时都是量，也是损害者，这样安住。如果确定能见到彼岸，那才是，否则不是。另外，对于任何事物，这些的辩驳和回答，装饰者已经说了，如果这个存在就会产生，从那个产生中会产生，这样，世尊已经说了因的体性，否则总是进入则没有考察。世尊本身是究竟的量，是因和果的事物，因为是周遍的随行和返回的随行者，所以是这样教导的。世尊
English
I am, the treatise "Dispelling Ignorance." If the nature of valid cognition is understood from conventional terms, why would it become the nature of treatises that contradict each other? Therefore, conventional terms also belong to those whose wisdom is inconsistent. Even so, not everything is understood as valid cognition from conventional terms. Therefore, the nature of valid cognition is mutually contradictory and possessed. Direct perception and other valid cognitions do not understand the other world. Other than scripture, everything else is speech, therefore it is not conventional terms. Therefore, because of doubt about conventional terms, the treatise dispels ignorance. Not remembering the past and the future, this treatise can dispel. Therefore, only the treatise spoken by the omniscient one can dispel ignorance, not others, and in this way, the words of the omniscient one are the ultimate valid cognition. The wisdom of the omniscient one is valid cognition, not others, this is ultimate. Others are not valid cognition, because it is impossible to pervade the knowable. Because of non-pervasion, it cannot grasp the relationship of cause and effect, etc. The objects of cause and effect, pervading past, future, and present times and places, things that are enjoyed together, are definitely not objects of the knowledge of non-omniscient beings, because direct perception only grasps the objects of what is happening now and faults, and inference does not function either. How does the author of the treatise know that he is omniscient? This will be explained later. Then, the words of the omniscient one and the words that follow it are always valid cognition and also harmful, thus it abides. If it is certain that one can see the other shore, then it is, otherwise it is not. Furthermore, for anything, these refutations and answers have been spoken by the decorator, if this exists, it will arise, and from that arising, it will arise, thus, the Blessed One has spoken of the nature of cause, otherwise always entering is not examined. The Blessed One himself is the ultimate valid cognition, the objects of cause and effect, because he is the pervasive follower and the follower of return, so it is taught. The Blessed One
Chinese
以利益助益，不可能不宣说功德。没有过失，因为我们常说利益的缘故，是第五，说是从产生处。以“此有故此生”说明常时生起。以“有”是原因的第七。否则，即使没有它，如果存在，它也不会成为那个原因的事物。第五是生源，生源也说是从出生的作者产生。产生也是原因。而且，在量士夫的境界中，由于没有与一切智者所说的教证相违的损害，因此会变成没有关联。因此，应当如此理解，在一切处都有全知者的教言的损害。无论如何，如果承认一切都是世俗，那么由于正量和教证的损害，由于没有这个，因此是外道于中观。同样，我已经详细地解释了如何成立胜义谛，因此应当在那里理解。如是，世亲论师也说：因此，那些所见的幻象，将会在这个教法中产生。其中一个是执著有补特伽罗，另一个则执著一切皆无。如是。这是无著菩萨在《菩萨地》中所说：那么，以何种道理才能理解一切法是不可言说的自性呢？观察诸法自相，即是如此。所谓色，或受，或想，或诸行，或识，乃至如前所说，乃至涅槃，凡是这些都应知只是假立，除了非自性之外，以及与此相异，也没有言语的行境和言语的境界。如此，诸法的自性，不如所说的那样存在，也不是一切的一切都不存在。它不是那样存在，也不是一切的一切都不存在，那么它是如何存在的呢？舍弃了对非有之物的增益，以及对真实的诽谤。
English
It is impossible not to declare the merits of benefiting and assisting. There is no fault, because we always say the benefit, it is the fifth, it is said from the place of origin. By "this exists, therefore this arises," it is said that it always arises. By "exists" it is the seventh of the cause. Otherwise, even if it does not exist, if it exists, it will not become the object of that cause. The fifth is the source of origin, and the source of origin is also said to arise from the agent of birth. Arising is also the cause. Moreover, in the realm of valid cognition, since there is no harm that contradicts the scriptures spoken by the omniscient one, it will become unrelated. Therefore, it should be understood that in all places there is harm to the words of the omniscient one. In any case, if everything is admitted to be conventional, then due to the harm of valid cognition and scripture, since this does not exist, it is an outsider to Madhyamaka. Similarly, I have explained in detail how to establish the ultimate truth, so it should be understood there. As it is said by Master Vasubandhu: Therefore, those seen illusions will arise in this teaching. One of them is the grasping of a person, and the other is the grasping that everything does not exist. Thus. This is what the noble Asanga said in the Bodhisattva-bhumi: Then, by what reasoning can it be understood that all dharmas are of an unspeakable nature? Examining the self-characteristics of dharmas is like this: Whether it is called form, or feeling, or perception, or formations, or consciousness, and so on as before, even up to what is called nirvana, all of these should be known to be merely imputed, and apart from that which is not self-nature, and different from it, there is neither the object of speech nor the realm of speech. Thus, the self-nature of dharmas does not exist as it is spoken, nor is it that everything does not exist in everything. It is not that it exists in that way, nor is it that everything does not exist in everything, so how does it exist? Abandoning the superimposition on what is non-existent, and the slander of the truth.