Tibetan
ས་མཚུངས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །འོ་ན་རབ་ཏུ་སྣང་བ་ནི་ཅི་ལྟར་བརྒྱ་ལ་རྒྱུའི་ཉེས་པས་གཞན་དུ་འགྱུར་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་གནོད་པ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་བདེན་ཏེ། རྒྱུ་ཡི་ཉེས་པས་གཞལ་བྱ་ལ། །བློ་ནི་གཞན་གྱུར་རིགས་དང་ལྡན། །རང་བཞིན་ལ་ནི་རྒྱུ་ཡི་སྐྱོན། །རྒྱས་ཀྱང་ཅི་ལྟར་རིགས་པ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ། རྗེས་དཔག་མངོན་སུམ་ལ་གནོད་མིན། །ཞེས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཚད་མ་ནི་ཚད་མ་ལ་གནོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ལ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཚད་མ་ཉིད་ཆད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་ངེས་པར་རང་རིག་པ་དགག་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མངོན་སུམ་གྱིས་ནི་རབ་གྲུབ་ལ། །གལ་ཏེ་གཞན་གྱིས་གནོད་པས་ན། །མངོན་སུམ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ལ། །གཞན་ལའང་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །མངོན་སུམ་གྱིས་ནི་གྲུབ་པ་ལ། །ཚད་མ་གཞན་གྱིས་ཅི་ལྟར་ན། །གནོད་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། །ཆད་གཞན་མངོན་སུམ་རྩ་བ་ཡིན། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་ལས་རྒྱན་བྱེད་པས་ཀྱང་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་རྣམ་པས་མཚོན་པའི་བརྟགས་པ་འགེགས་པ་ཡིན་པར་དོན་དམ་པར་འདོད་དེ། རང་རིག་པའི་མངོན་སུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་གཉིས་སུ་མེད་པ་རྣལ་འབྱོར་པའི་ཤེས་པ་ལ་ནི་མ་ཡིན་པར་དཔག་གོ །དེ་ལྟར་ཡང་སློབ་དཔོན་དབྱིག་གཉེན་གྱིས་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་པར་འཇུག་པ་ནི་བརྟགས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་སོ་ཞེས་སོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོས་བརྟགས་པ་འགེགས་པར་བྱེད་པ་འདི། ཞེས་པ་མདོར་བསྡུས་ལྟ་བ་ཡིན། །ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ལ་ཡོད་པ། །རྣམ་ པར་བརྟགས་པར་འདོད་པ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །དོན་འདི་ཉིད་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། རྣམ་འགྲེལ་བྱེད་པས་གསུངས་པ། བློ་ལ་གཞན་མྱོང་ཡོད་མིན་ཏེ། །དེ་ཡི་མྱོང་བ་གཞན་མ་ཡིན། །གཟུང་དང་འཛིན་དང་མི་ལྡན་ཕྱིར། །རང་རིག་དེ་ཉིད་གསལ་བ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །དེ་ཡི་གཟུང་མིན་དེས་ནི་འཛིན་པ་མིན། །ཤེས་པ་གཞན་གྱི་གཟུང་བྱ་ཡིས་ཀྱང་སྟོང༌། །དེ་ལྟར་ན་ཡང་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་གསལ། །ཁྱེད་ཀྱི་མངོན་སུམ་ཕྱོགས་ནི་གསལ་བ་ཡིན། །ཞེས་བསྟོད་པ་བྱེད་པས་སོ། །དེ་ལྟར་ཆེན་པོའི་ཡང་ཆེན་པོ་རྣམས་ངག་གཅིག་པས་འདིར་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བར་མི་བྱའོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་མེད་པ་ཉིད་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ངེས་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ནི་དོན་དམ་པའོ། །དེ་གསུངས་པ། ནང་གི་ཤེས་བྱའི་ངོ་བོ་ནི། །ཕྱི་རོལ་ལྟར་སྣང་གང་ཡིན་ཏེ། །དེ་ནི་མི་བདེན་ཕྱིར་ཡོད་མིན། །དེ་ཉིད་ཤེས་བྱ་ཕྱི་
Chinese
将会成为同等地位的过失。如果这样，那么显现是如何因为一百个原因的过失而改变，并且不是通过推论呢？如果说因此会造成损害，这也是不真实的。因为：因的过失对于所量，心识是改变的，具有理智。自性上具有因的缺陷，即使增长又怎么会合理呢？如是说。同样地：推论不会损害现量。如是说。同样地，量也不会损害量，也不会成立，因为量本身会成为中断的过失。因此，必定无法驳斥自证。如果现量已经成立，如果被其他所损害，现量就不是量，对于其他也不是量。如果现量已经成立，其他的量又怎么会成为损害呢？中断，其他，现量是根本。像这样等等的词句，通过修饰也认为是以能取和所取的形象所代表的考察的遮止，是胜义谛。自证的现量的特征，无二，对于瑜伽士的知识不是这样认为的。像这样，世亲论师说进入法无我，是通过考察的自性。因此，陈那论师说这个遮止考察。这是简略的观点。存在于一切所知上的，被认为是分别考察。如是说。为了成立这个意义，释量论的作者说：心识上没有其他的体验，因为那个体验不是其他的。因为不具有能取和所取，自证本身是明亮的。如是说。那个不是所取，因此也不是能取。其他知识的所取也空无。这样，知识的自性是明亮的。您的现量方面是明亮的。通过赞颂来表示。因此，伟大的大德们，因为语言一致，所以不要在此产生怀疑。因此，没有能取和所取，这需要通过推论来确定，这是胜义谛。如是说：内部所知的体性，是任何显现为外在的，那是不真实的，因此不存在。那个就是所知
English
It will become a fault of equal status. If so, how does manifestation change due to the fault of a hundred causes, and it is not through inference? If it is said that it will cause harm, that is also not true. Because: Due to the fault of the cause, the object to be measured, the mind is changed and has reason. In nature, there is a defect of the cause, even if it increases, how can it be reasonable? Thus it is said. Similarly: Inference does not harm direct perception. Thus it is said. Similarly, validity does not harm validity, nor does it establish, because validity itself will become a fault of interruption. Therefore, it is certainly not possible to refute self-awareness. If direct perception has been established, if it is harmed by others, direct perception is not validity, nor is it validity for others. If direct perception has been established, how can other validity become harm? Interruption, other, direct perception is the root. Like this and other words, through ornamentation, it is also considered that the examination represented by the image of the grasper and the grasped is the cessation, which is the ultimate truth. The characteristic of the direct perception of self-awareness, non-duality, is not considered to be the knowledge of the yogi. Like this, Master Vasubandhu said that entering into the selflessness of phenomena is through the nature of examination. Therefore, Master Dignāga said that this cessation of examination. This is a brief view. Existing on all objects of knowledge, it is considered to be analytical examination. Thus it is said. In order to establish this meaning, the author of Pramāṇasamuccaya said: There is no other experience in the mind, because that experience is not other. Because it does not have the grasper and the grasped, self-awareness itself is bright. Thus it is said. That is not the grasped, therefore it is not the grasper. The grasped of other knowledge is also empty. In this way, the nature of knowledge is bright. Your aspect of direct perception is bright. It is expressed through praise. Therefore, the great great ones, because the language is consistent, do not have doubts here. Therefore, the absence of the grasper and the grasped needs to be determined by inference, this is the ultimate truth. Thus it is said: The nature of inner knowledge is whatever appears as external, that is not true, therefore it does not exist. That is the object of knowledge
Tibetan
རོལ་མེད། །དེ་ལ་ལྟོས་པས་རང་རིག་ནི། །བྱེད་པ་པོ་རུ་འདོད་པ་ཡང༌། །དེ་ཡང་མི་བདེན་པ་ཡི་ཕྱིར། །རང་རིག་གཉིས་མེད་ཞེས་པར་ལྟ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་ཐམས་ཅད་རང་རིག་པ་ཡིན་ཏེ་བདག་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པ་ལ་འཇུག་པས་མ་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་དང་ཐམས་ཅད་དུ་གསལ་བར་སྣང་བ་ཉིད་ཀྱིས་མི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་མོ། །གཟུང་བ་དང་འཛིན་པར་ཞེན་པ་ཡང་ཐོག་མ་མེད་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་མ་རིག་པས་སྤྲུལ་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་པ་མི་གསལ་བར་སྣང་བ་གསལ་བར་སྣང་བའི་གཉིས་སུ་མེད་པ་ལ་གེགས་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་འགག་པ་ཡིན་ནོ། །རྒྱན་བྱེད་པས་གང་གསུངས་པ་ཟླ་བ་གཉིས་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་ལ་ཡང་གཉིས་སུ་སྣང་བ་ནི་འདིར་མངོན་སུམ་ཉིད་དེ་དེས་ན་གང་དུ་མངོན་སུམ་བྱེད་པ་དེ་ནི་དེར་མངོན་སུམ་ཡིན་ནོ། །ཕྱི་རོལ་ལ་དེ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ཡང་དེ་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རབ་ཏུ་སྣང་བ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་གཅིག་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་འདི་ནི་བརྟགས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡང་ཡིད་འཁྲུལ་པའི་ཡུལ་ཡིན་ལས་ནོར་པ་ཡིན་པར་བརྗོད་དོ། །ཅི་སྟེ་མ་འཁྲུལ་པ་ཡང་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ལ་རྟོགས་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་བདེན་ཏེ་དེ་ལྟར་ཡང༌། འདིར་ནི་རིགས་པའི་སྟོབས་འོངས་པ།། མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གང་བརྗོད་པ། །ཅི་ལྟ་ཅི་ལྟར་དོན་བསམས་པ། །དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་རྣམ་པར་བྲལ། །དེ་བཞིན་དུ་རང་གི་ངོ་བོ་ཙམ་གྱིས་རང་རིག་པ་ལས་གཞན་པ་ནི་རྟོག་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ། །དེ་དག་ལ་གཅིག་ཏུ་ཞེན་པ་མ་ཡིན་ཏེ་རང་རིག་པ་དང་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་ཞེན་པ་དག་ཀྱང་དུས་གཅིག་ཏུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ། །གང་རྣམ་འགྲེལ་ལས། །རྟོག་བཅས་དང་ནི་རྟོག་མེད་དག །ཡིད་དག་ཅིག་ཅར་འབྱུང་བ་ནི། །རྨོངས་པའང་མྱུར་པར་འཇུག་པའི་ཕྱིར། །དེ་དག་གཅིག་ཏུ་ཞེན་པར་བྱེད། །ཅེས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཡང་ལེའུ་བཅོ་བརྒྱད་པ་ལས། །ཐོག་མ་ཐ་མ་མེད་ཞི་པ། །དངོས་དང་དངོས་མེད་མི་ཟད་གཙོ། །སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེ་མི་ཕྱེད་པ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན། །ཞེས་པས་ཡིད་ཆེས་པས་གནོད་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཐམས་ཅད་ལ་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་ནོ་།ཅི་སྟེ་ཡང་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཅན་དང་གཏན་ཚིགས་ལ་ལུང་བོར་ན་ཡང་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཉམས་པ་མེད་དེ་འདོད་པའི་དོན་གྲུབ་པ་ལ་མི་གནོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མངོན་སུམ་པར་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་ལུང་གིས་བསྟན་པའི་ཆོས་ཅན་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ
Chinese
无戏论。因此，相对于它，自证知，也被认为是作者。但这也是不真实的，因此，应视为自证知无二。如是说。因此，一切皆为自证知，因为趋入于自身显现，故不迷惑，并且因一切处皆显现，故不可思议，是为现量。执着于所取和能取，也是由无始以来的习气之无明所幻化，并非遍及，不显现与显现之二元对立，并非是障碍，因为无因，故而止息。庄严者所说，如二月等之识，显现为二，此即是现量，因此，在何处显现，即在那里是现量。对于外境，那是错觉，因为在那里，它并非显现。极度显现，如色等，并非是唯一的存在，这仅仅是分别。因此，心是错觉的境地，被称为错误。如果说，不迷惑也是对外境之义的了知之识，那是真实的，因此：在此乃是理性的力量所来临，智者们所说的一切，如何如何地思维意义，就如何如何地远离分别。同样，仅凭自性，自证知之外的，就是分别。如是说。并非执着于那些，执着于自证知和色等，也是同时发生，因此是错觉。如《释量论》所说：有分别和无分别，心同时产生，因为愚痴迅速产生，所以那些执着于一。如是说。同样，在第十八章中说：无始无终寂灭者，有与非有不尽主，空性大悲不可分，名为菩提心。因此，以信心所损害，是对一切世俗的承认。如果以量所成立的法和因，即使以圣教量来衡量，也丝毫没有退失，因为不损害所欲之义的成就。对于非现量和比量之境，以圣教量所指示的法等
English
Without play. Therefore, relative to that, self-awareness is also considered the agent. But that is also untrue, therefore, it should be regarded as self-awareness being non-dual. Thus it is said. Therefore, everything is self-awareness, because it engages in making itself manifest, therefore it is not mistaken, and because it appears clearly in everything, it is inconceivable, it is direct perception. Grasping and clinging to the grasped is also a transformation of ignorance from beginningless habits, not pervasive, the duality of the unmanifest and the manifest, is not an obstacle, because it has no cause, it ceases. What the decorator said, such as the consciousness of two moons, appearing as two is direct perception here, therefore, where it manifests, there it is direct perception. For external objects, that is an illusion, because there it does not manifest. Extreme appearance, such as form, etc., is not a single existence, this is merely discrimination. Therefore, the mind is the realm of illusion, and is called error. If it is said that non-deception is also the consciousness of knowing the meaning of external objects, that is true, therefore: Here comes the power of reason, whatever the wise say, how and how they think of the meaning, so and so they are separated from distinctions. Similarly, only by its own nature, other than self-awareness, is discrimination. Thus it is said. Not clinging to those, clinging to self-awareness and form, etc., also occur simultaneously, therefore it is an illusion. As it says in the Commentary on Valid Cognition: With and without discrimination, minds arise simultaneously, because ignorance arises quickly, so those cling to one. Thus it is said. Similarly, in the eighteenth chapter it says: Without beginning or end, peaceful, existent and non-existent, inexhaustible lord, emptiness and compassion indivisible, is called bodhicitta. Therefore, harm by faith is the acceptance of all conventionalities. If the dharma and reason established by valid cognition, even if measured by scripture, there is no loss at all, because it does not harm the accomplishment of the desired meaning. For the objects that are not the realm of direct perception and inference, the dharma etc. indicated by scripture