Tibetan
་འཛིན་ལ་ཡང་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། །མ་སྐྱེས་པ་ནི་སྔར་བརྗོད་པའི་རིགས་པས་ཡོད་པའི་ཆོས་རྣམས་ལའོ། །བསྒོམ་བྱ་ཞེས་པ་ནི་དངོས་པོ་དང་བསྒོམ་པ་ཡང་བྱ་བའི་ངོ་བོར་མེད་པས་སྒོམ་པར་བྱེད་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ལ་བདག་མེད་པ་སྒྲུབ་བོ། །དེ་ལྟར་ན་འདོད་ཆགས་ཀྱི་རིགས་ལ་སོགས་པ་འབྱུང་བར་བསྒྲགས་པ་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། གསུངས་པ། ནམ་མཁའ་དང་ཆོས་མཐུན་པ་གཞན་དུ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི་ནམ་མཁའ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་གྱི་རྟེན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གོ་འཕང་ནི་གནས་ཡིན་ལ་དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཤེས་རབ་དང་ཐབས་ཀྱི་སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་ངོ་བོ་ནི་སྦྱོར་བ་སྟེ། དེས་བསྒོམ་པར་བྱ་བའི་རྒྱུས་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་རིམ་པས་དངོས་པོ་སྙིང་རྗེའི་བདག་ཉིད་འདོད་ཆགས་ཀྱི་རིགས་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་ནི་ཐབས་ཡིན་ཏེ། ཐབས་ནི་དངོས་པོའི་མཚན་ཉིད་དོ་ཞེས་རྒྱུད་ཕྱི་མ་ལས་སོ། །རབ་ཏུ་བསྒྲགས་ཞེས་པ་ནི་མཆོག་ཏུ་སྟེ། སྐྱེས་བུའི་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བསྒྲགས་པའོ། །དེ་ནས་ཞེས་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་དང་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ཡོད་ན་བྱང་ཆུབ་པ་པོ་ཡང་ཡོད་དོ་ཞེས་དོན་ཡོད་གྲུབ་པའི་གདུལ་བྱའི་རྣམ་པར་རྟོག་པར་ཡོངས་སུ་ཤེས་མ་ཐག་ཏུའོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀུན་དུ་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པ་ནི་གང་གི་ཕྱིར། བྱ་བ་ནན་ཏན་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། །བྱང་ཆུབ་སྟེ་བྱང་ཆུབ་པར་བྱ་བ་ཡང་མེད་ལ་མངོན་པར་རྟོགས་པ་སྟེ་ལམ་ཡང་མེད་དོ། །དེས་ན་བྱང་ཆུབ་ནི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གང་གི་ཕྱིར། སེམས་འདི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་ཏེ། །དྲི་མ་རྣམས་ནི་གློ་བུར་པ། །ཞེས་རྣམ་འགྲེལ་ལས་སོ། །རང་བཞིན་གྱིས་དངོས་པོ་མེད་པས་འོད་གསལ་བ་ཡིན་ཏེ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་ལ་སོགས་པའི་མངོན་པར་ཞེན་པའི་གཏི་མུག་གི་མུན་པ་སྤངས་པའི་ཆོས་རྣམས་སོ། །ཅི་ལྟར་ཞེ་ན། གང་གི་ཕྱིར་སྔར་བཞིན་དུ་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། ཆུ་ཁམས་གསེར་ དང་ནམ་མཁའ་བཞིན། །དག་པ་བཞིན་དུ་དག་པར་འདོད། །ཅེས་པའི་རིགས་པས་གདོད་མ་ཉིད་ནས་དག་པ་ཡིན་ལ། བག་ཆགས་དང་བཅས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པའི་དྲི་མ་སྤངས་པ་ཡང་ཡིན་ཏེ། ལྷག་མ་ནི་སྔར་བཞིན་དུའོ། །དེ་ལྟར་ན་ཡང༌། ལོག་པར་སྒྲོ་འདོགས་སྤང་བའི་ཕྱིར། །གྲོལ་བ་པོ་ནི་མེད་ཀྱང་བརྩོན། །ཞེས་རྣམ་འགྲེལ
Chinese
也称其为能执。未生者，是对先前所说的以理而存在的诸法而言的。所修之意是指，由于事物和修行在行为的本质上并不存在，因此没有任何能进行修行，从而成立了法无我。如此，如何宣说贪欲之类会生起呢？答：因为与虚空和法相同，并非其他，因此，分别了知如是性的特征之智慧即是虚空。因为这本身就是一切如来功德的所依。位是处所，而以它的自性之智慧和方便的等持之体性是结合。因此，以将要讲述的修习之因的次第，事物是慈悲的自性，贪欲之类的事物的体性是方便。方便是事物的特征，出自《后分续》。宣说，是指殊胜，因为是士夫之义，所以是一切如来所宣说的。之后，是指如果存在菩提和现观，那么也存在菩提者，在完全了解了意义成立的所化之相后立即。为何一切如来皆能普胜？因为是精勤事业之智慧，因此称其为彼。菩提，即没有要证得的菩提，现观，即也没有道。因此，菩提丝毫也不存在。为何？因为，此心自性光明，客尘为染污，出自《释量论》。因为自性无事物，所以是光明的，即舍弃了对所取和能取等显现执著的愚痴之黑暗的诸法。如何呢？因为与先前一样，与虚空相同，因此，水界如金和虚空，如清净般地希求清净。以该理，从本初就是清净的。并且也舍弃了具有习气的烦恼和所知障的垢染。剩余的与先前一样。如此一来，为了舍弃邪分别，虽然没有解脱者，但仍精进，出自《释量论》。
English
It is also called the grasper. The unborn refers to all phenomena that exist by reason, as previously stated. The meaning of 'to be meditated upon' is that since things and meditation do not exist in the nature of action, there is nothing that can be meditated upon, thus establishing the selflessness of phenomena. If so, how is it proclaimed that things like desire arise? Answer: Because it is the same as space and dharma, and not other, therefore, the wisdom that individually knows the characteristics of suchness is space. Because this itself is the basis of all the qualities of all Tathagatas. Position is a place, and the nature of its self-nature of wisdom and the samadhi of means is union. Therefore, in the order of the cause of cultivation to be explained, things are the nature of compassion, and the nature of things like desire is means. Means is the characteristic of things, from the Later Tantra. 'Proclaimed' means supreme, because it is the meaning of a person, so it is proclaimed by all the Tathagatas. 'Then' means that if there is Bodhi and Abhisamaya, then there is also a Bodhi-being, immediately after fully understanding the aspect of the disciple who has established meaning. Why are all Tathagatas able to completely overcome? Because it is the wisdom of diligent action, therefore it is called that. Bodhi, that is, there is no Bodhi to be attained, Abhisamaya, that is, there is also no path. Therefore, Bodhi does not exist at all. Why? Because, this mind is naturally luminous, adventitious stains are defilements, from the Pramāṇavārttika. Because it is naturally without things, it is luminous, that is, it has abandoned the darkness of ignorance that clings to appearances such as the grasped and the grasper. How is it? Because it is the same as before, the same as space, therefore, the water element is like gold and space, and purity is desired as purity. By this reason, it is pure from the beginning. And it has also abandoned the defilements of afflictions and cognitive obscurations with habits. The rest is the same as before. In this way, in order to abandon wrong imputation, although there is no liberator, one still strives, from the Pramāṇavārttika.
Tibetan
་ལས་ཡིན་པས། གང་ཐོས་པ་ལ་སོགས་པ་དོན་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཟུགས་སུ་རུང་བས་གཟུགས་དང༌། ཉམས་སུ་མྱོང་བས་ཚོར་བ་དང༌། མཚན་མར་འཛིན་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་འདུ་ཤེས་དང༌། ཅི་སྲིད་པའི་སེམས་ཡོངས་སུ་གཡོ་བར་བྱེད་པའི་འདུ་བྱེད་རྣམས་དང༌། སོ་སོར་རིག་པར་བྱེད་པས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྟེ། མཚན་ཉིད་དེ་རྣམས་ཀྱིས་སྟོང་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པར་བརྗོད་དོ། །སོ་སོར་སྣང་བ་ཙམ་ནི་དགག་པར་མི་ནུས་པར་ལུང་གི་ཕྱིར་དོན་དམ་པར་ཡང་རང་རིག་པ་ཙམ་གཉིས་སུ་མེད་པ་ནི་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དགག་པར་མི་ནུས་སོ། །འཁྲུལ་པ་དང་བྲལ་བ་དྲི་མ་མེད་པ་ཟད་པར་མི་འགྱུར་བ་ནི་དོན་དམ་པར་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་པར་གྲུབ་བོ་ཞེས་རྣམ་པར་ངེས་པ་ལས་སོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་དོན་དམ་པར་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་རྒྱན་བྱེད་པའི་དག་ཀྱང་བརྟགས་པ་འགེགས་པ་ལྷུར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་བལྟ་བར་བྱ་སྟེ། གཞན་དུ་ཚད་མ་དང་ལུང་དང་འགལ་བ་ཚངས་པས་ཀྱང་སྤང་བར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རང་བཞིན་གཉིས་སུ་མེད་པའི་རང་རིག་པ་ནི་རང་རིག་པའི་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། རང་རིག་གིས་ནི་རྟོགས་བྱ་བ། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ནི་རྒྱུ་མེད་པར། །རྟག་ཏུ་ཡོད་པ་མཐོང་བ་ཡིན། །གློ་བུར་མ་ཡིན་མཚན་ཉིད་དོ། །ཞེས་རྒྱན་ལས་སོ། །ཚད་མས་གྲུབ་པ་ལ་ཚད་མ་གཞན་གྱིས་གནོད་པ་མི་སྲིད་དེ་གཞན་དུ་ན་མཚན་ཉིད་དེ་དང་ལྡན་པ་ལ་གནོད་པ་སྲིད་ན་དེའི་མཚན་ཉིད་སུན་ཕྱུང་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཚད་མ་དང་ཚད་མ་ཡིན་པར་མི་འགྱུར་བས་དེ་ལ་གནོད་པ་ནི་གནོད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་ནི་གནོད་བྱེད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དེས་གནོད་པ་ནི་གནོད་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་གནས་ཏེ། ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་གཉིས་མེད། །ཡེ་ཤེས་དེ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས། ། ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་རྣམ་པར་དཔྱད་པ་ལས་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། དཔྱོད་པར་བྱེད་པ་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རང་རིག་པའི་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མ་མེད་ན་ཡང་དེ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཡང་རྒྱན་བྱེད་པས་གསུངས་པ། ཚད་མ་ལ་ཚད་མས་གནོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་སྟོབས་མཚུངས་པ་ལ་ཇི་ལྟར་གནོད། །ཚད་མ་ཉིད་ལ་ཡང་ཇི་ལྟར་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན། སྟོབས་མི་མཉམ་པ་ཡིན་ན་ཡང་འོ་ན་གལ་ཏེ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་གནོད་ན་ཚད་མ་ཉིད་དུ་ཡང་མི་འགྱུར་རོ། །གང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་དེར་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ། གང་མངོན་སུམ་གྱིས་ཞེ
Chinese
因此，凡是听闻等等都不是没有意义的。可以显现为色，感受为受，以执取相状的自性为想，以存在的一切令心完全动摇的行，以及个别了知为识。因为这些自性空性的缘故，所以说一切法都是空性的。仅仅是各自显现，因为是圣言量的缘故，所以无法否认。胜义中也仅仅是自证，无二，因为以量成立的缘故，所以无法否认。远离错乱，没有垢染，不会穷尽，从如是决定的缘故，成立为胜义中是正量。因此，像“胜义中丝毫也不存在”等等，对于庄严的驳斥，应当视为着重于遮止考察，否则，因为违背正量和圣言量，即使是梵天也无法舍弃。法界自性无二的自证，因为以自证现量成立的缘故。 自证所证即是彼，法界无因而存在， 恒常存在得见彼，非是骤然而生性。 如是出自《庄严经论》。以量成立的，不可能被其他量所损害，否则，如果与该自性相应的事物可能被损害，那么该自性将被推翻，因此丝毫也不会成为正量和是正量，所以对它的损害就不是损害，因为非正量不是损害者。因此，安住于以它损害就不是损害的道理。智慧到彼岸无二，彼智慧即如来。 如是说。如果说从分别观察中会退失，那不是的，因为进行观察也是随后的比量，如果没有自证现量的正量，那也是不可能的。同样，《庄严经论》的作者也说过：量不会被量所损害，力量相等如何损害？如何损害量本身？如果力量不相等，那么如果比量损害了现量，那么现量本身也不会成立。任何比量在那里也不会成立，因为现量……
English
Therefore, whatever is heard, etc., is not meaningless. What can appear as form is form, what is experienced as feeling is feeling, what has the nature of grasping at characteristics is conception, what makes the mind completely move as far as it exists are the formations, and what individually knows is consciousness. Because these characteristics are empty, it is said that all phenomena are empty. Merely appearing individually cannot be denied because of the scriptural authority. In the ultimate sense, only self-awareness, non-dual, cannot be denied because it is established by valid cognition. Being free from delusion, without defilement, and not being exhausted is established as being valid cognition in the ultimate sense because of such determination. Therefore, like "there is nothing at all in the ultimate sense," etc., the refutation of the Ornament should be regarded as focusing on preventing examination, otherwise, because it contradicts valid cognition and scriptural authority, even Brahma cannot abandon it. The self-awareness of the non-dual nature of the Dharmadhatu is established by the direct perception of self-awareness. What is realized by self-awareness is that, The Dharmadhatu exists without cause, It is always seen to exist, It is not a sudden nature. As it is from the Ornament. What is established by valid cognition cannot be harmed by another valid cognition, otherwise, if something corresponding to that characteristic can be harmed, then that characteristic will be overturned, so it will not be valid cognition and is not valid cognition at all, so harming it is not harm, because non-valid cognition is not a harmer. Therefore, it remains that harming it is not harm. Wisdom beyond is non-dual, that wisdom is the Tathagata. It is said. If it is said that it will be lost from analytical observation, it is not so, because the act of observing is also a subsequent inference, and it is impossible without the valid cognition of self-awareness. Similarly, the author of the Ornament also said: Valid cognition is not harmed by valid cognition, how can equal power harm? How can it harm valid cognition itself? If the powers are not equal, then if inference harms direct perception, then direct perception itself will not be established. Any inference will not be established there, because direct perception...