Tibetan
།མི་གནས་ཕྱིར་ན་འཛིན་ཉིད་མིན། །དེ་དང་འབྲེལ་པའི་སྐད་ཅིག་གཉིས། །གང་ཞིག་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའམ། །དེ་ཡིས་སྟོང་པའི་ས་ཕྱོགས་དག །རྒྱུ་ཡོད་པ་དང་འབྲས་གང་ཡིན། །དེ་འཛིན་བྱེད་ཉིད་འཛིན་པ་པོ། །རྒྱུ་མེད་ལས་འབྲས་མེད་པ་ནི། །དེ་ཡི་དངོས་པོ་ངེས་པ་ཡིན། །རྒྱུ་ནི་འབྲས་བུའི་དུས་ན་མེད། །སྐད་ཅིག་ཡིན་ཕྱིར་འཇིག་པའི་ཕྱིར། །རྒྱུ་ཡི་དུས་ནའང་འབྲས་བུ་མེད། །དུས་མཉམ་ཉིད་དུ་ཐལ་འགྱུར་ཕྱིར། །དམ་པའི་དོན་དུ་རྒྱུ་གཅིག་ མིན། །འབྲས་བུ་དུ་མ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རྒྱུ་གཅིག་ཡིན་གྱུར་ན། །དེ་དེས་བྱེད་གྱུར་ལྟོས་མེད་པས། །དེས་ན་མིག་ལ་སོགས་པ་རྣམས། །རང་གི་བློ་ལ་གོས་མེད་འགྱུར། །དེ་ཚེ་ལོང་སོགས་མེད་པ་རུ། །སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་ཐལ་བར་འགྱུར། །དུ་མའང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །འབྲས་བུ་གཅིག་གི་རྒྱུ་ཡིན་པས། །རྒྱུ་ཐ་དད་ལ་འབྲས་བུ་ནི། །དབྱེར་མེད་རྒྱུ་ན་མེད་པར་འགྱུར། །འབྲས་བུའང་དེ་ཡི་བདག་ཉིད་ཕྱིར། །དེ་ཡང་ཐ་དད་ཡིན་འདོད་ན། །གཅིག་ནི་ཅི་ལྟར་ཐ་དད་འགྱུར། །གཅིག་དང་གཞན་ཉིད་ཉམས་འགྱུར་བས།། མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གང་བརྗོད་པ། །དེ་དབྱེ་དམ་པའི་དོན་དུ་མེད། །འབྲས་བུ་སོ་སོ་ཐ་དད་པའི། །ཉེས་པ་སྔར་ནི་བསྒྲགས་པ་ཡིན། །ཡོད་མེད་རང་དང་གཞན་པ་རྒྱུ། །གཉི་ག་ལས་སྐྱེ་དཔྱོད་པ་ནི། །མ་བྱས་གཞུང་ནི་མང་འགྱུར་ཕྱིར། །གསལ་བའི་ཕྱིར་དང་བསྒྲུབས་ཟིན་ཕྱིར། །ཞེས་སོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་ལང་ཀར་གཤེགས་པ་ལས། མེད་པ་ལས་ནི་སྐྱེ་བ་མིན། །རྐྱེན་ཡང་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོ་མེད་ཡང་ཡོད་མིན་ལ། །དོན་མེད་མིང་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །གང་དུ་ཉན་ཐོས་སངས་རྒྱས་རྣམས། །མུ་སྟེགས་རྣམས་ཀྱིའང་སྤྱོད་ཡུལ་མིན། །ས་ནི་བདུན་པར་སོང་བ་ཡང༌། །དེ་ནི་མ་སྐྱེས་མཚན་ཉིད་ཡིན། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ལྡོག་པ་ནི། །རྒྱུ་ཡི་འགེགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན། །སེམས་ཙམ་ཉིད་དུ་རྣམ་བཞག་པ། །མ་སྐྱེས་པ་ཞེས་ང་སྨྲའོ། །དངོས་རྣམས་རྒྱུ་མེད་པ་ཡི་རྒྱུན། །བརྟག་བྱ་རྟོག་པ་རྣམ་སྤངས་པ། །ཡོད་མེད་ཕྱོགས་དང་རྣམ་བྲལ་བ། །སྐྱེ་བ་མེད་པར་ང་སྨྲའོ། །སེམས་དང་མཐོང་བྱ་རྣམ་བྲལ་བ། །རང་བཞིན་གཉིས་པོ་སྤངས་པ་སྟེ། །གནས་ནི་གཞན་དུ་གྱུར་པ་ལ། །སྐྱེ་བ་མེད་པར་ང་སྨྲའོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ནས་ཞེས་པ་ནི་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པའི་བདག་མེད་པ་མ་གྲུབ་པོ་ཞེས་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་གྱི་གདུལ་བྱའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པའི་རྗེས་ལའོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་མེད་པ་ནི་
Chinese
不住故非是执著，与其相关的二刹那，何者为因与果耶？彼以空性的处所，因存在与果为何？彼执著即是执著者，无因则无果，彼之事物是决定的。因于果之时不存在，是刹那故是坏灭故。因之时亦无果，是同时之过故。胜义谛中一因非，多果亦非是。若是一因存在，则彼作故是无待的。因此眼等诸法，于自之识无有沾染。尔时无有盲等，一切众生皆成太虚。众多亦非是理，以是一果之因故。因各异而果，无别于因中不存在。果亦是彼之自性故，彼亦欲为各异，一如何成各异耶？一与他性皆坏灭故，智者们所说之，彼分别于胜义谛中无。果一一各异之，过失先已宣说过。有无自与他之因，思择从二者所生者，未作之论典增多故，为了明晰之故与已成办之故。如是也于《楞伽经》中说：从无而生非是，缘亦非是可见的。事物无亦非是有，无义之名亦非是。于何处声闻佛陀们，外道们之行境亦非是。地已至第七地者，彼是无生之体性。因与果之颠倒，是因之遮止而作的。唯是心而已作安立者，我说是无生。诸法无因之流，当考察断除分别者，远离有无方与，我说是无生。心与所见皆远离，舍弃二种自性者，于处成异处者，我说是无生。如是说。此后名为与虚空等同之无我未成立者，是于宝生之所化众生的行相，完全了知的后面。如来一切之无我者是
English
Not abiding, therefore, it is not clinging. The two moments related to it, which one is the cause and the effect? With that, the place of emptiness, what is the existing cause and the effect? That clinging itself is the clinger. Without a cause, there is no effect. That thing is definite. The cause does not exist at the time of the effect, because it is momentary, therefore it is perishable. At the time of the cause, there is also no effect, because it is the fault of being simultaneous. In the ultimate truth, one cause is not, many effects are also not. If there is one cause, then it acts, therefore it is independent. Therefore, eyes and other phenomena, do not stain their own consciousness. At that time, without blindness and so on, all beings would become empty. Many are also not logical, because it is the cause of one effect. If the causes are different, then the effect, without distinction, does not exist in the cause. The effect is also its own nature, if it is desired to be different, how can one become different? Because one and otherness are both destroyed, what the wise say, that distinction does not exist in the ultimate truth. The fault of each different effect, has been declared before. The cause of existence and non-existence, self and other, considering what arises from the two, because the unmade treatises increase, for the sake of clarity and for the sake of accomplishment. Thus it is also said in the Lankavatara Sutra: Arising from non-existence is not, conditions are also not visible. Things that are non-existent are also not existent, meaningless names are also not. Where the Hearers and Buddhas, the scope of the Tirthikas is also not. One who has gone to the seventh ground, that is the nature of non-arising. The reversal of cause and effect, is done by obstructing the cause. One who establishes only as mind, I say is unborn. The stream of things without cause, when examining and abandoning thoughts, separated from the sides of existence and non-existence, I say is unborn. Mind and what is seen are separated, those who have abandoned the two natures, in a place that has become a different place, I say is unborn. Thus it is said. After that, the non-self that is equal to space is not established, it is after fully understanding the behavior of the beings to be tamed of Ratnasambhava. The non-self of all the Tathagatas is
Tibetan
རྡོ་རྗེ་སྟེ། གང་ཟག་དང་ཆོས་མེད་པའི་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ནི་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སོ། །གང་གི་ཕྱིར་དངོས་པོ་མེད་པ་ནི་གཉིས་སུ་མེད་ དེ། དངོས་མེད་གཉིས་སུ་མེད་པ་ཡིན། །ཞེས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་གསུངས་པས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པ་བདག་མེད་པར་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གང་གི་ཕྱིར་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་རྣམས་གང་ཡིན་པ་གཟུགས་སུ་ཡོད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གཟུགས་དང༌། མྱོང་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཚོར་བ་དང༌། མཚན་མར་འཛིན་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་འདུ་ཤེས་དང༌། མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་འདུ་བྱེད་རྣམས་དང༌། སོ་སོར་རིག་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་དང༌། མི་རྟག་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ནི་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་རྣམས་ཡིན་ཏེ། དེ་རྣམས་སྤངས་པའོ། །དེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་མཚན་ཉིད་མེད་པ་དེ་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྒྱལ་བའི་ཡུམ་ལས་བརྗོད་པས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་གང་ལས་སངས་རྒྱས་འབྱུང་བ་ཡིན་ཞེ་ན། གསུངས་པ་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་བདག་མེད་པ་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ལས་ཡང་དག་པར་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ། །གང་རྣམ་འགྲེལ་ལས། ཕུང་པོ་ལ་སོགས་བྱེ་བྲག་གི །མཚན་ཉིད་ཐམས་ཅད་བྱེད་པ་ཡི། །ཁྱད་པར་དེ་ཡང་དེ་ཉིད་མིན། །དེས་ཀྱང་དེ་དག་མཚན་ཉིད་བྲལ། །ཅི་ལྟར་རང་རྐྱེན་ལས་ལྟོས་ནས། །མ་རིག་པས་བཅོམ་བདག་ཉིད་ཅན། །རྣམ་རིག་དེ་བཞིན་མིན་རྣམ་པར། །སྐྱེ་འགྱུར་རབ་རིབ་ཅན་སོགས་བཞིན། །ཚུ་རོལ་མཐོང་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། །དེ་ནི་དེ་ཉིད་རིག་ཅན་མིན། །གཟུང་དང་འཛིན་པས་བསླད་པ་དག །མེད་པས་དེ་རྣམས་མེད་ཕྱིར་རོ། །དེས་དེ་ཉིད་དོན་བཏང་སྙོམས་ཅན། །གླང་ཆེན་གཟིགས་སྟངས་ཉིད་མཛད་ནས། །འཇིག་རྟེན་ཐུགས་ནི་འབའ་ཞིག་གིས། །ཕྱི་རོལ་སྤྱོད་པ་རྒྱས་པར་མཛད། །ཅེས་སོ། །དེ་ནས་ཞེས་ཏེ་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་དང་བསྒོམ་པ་ཡོད་ན་སྒོམ་པ་པོ་ཡང་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཅི་ལྟར་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་པར་འགྱུར་ཞེས་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ཀྱི་གདུལ་བྱའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡོངས་སུ་ཤེས་མ་ཐག་ཏུའོ། །ཡེ་ཤེས་ཉིད་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་ཉིད་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། །ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པའི་བུད་ཤིང་སྲེག་པར་བྱེད་པས་འབར་བ་ཡིན་ལ་དེ་ཉིད་ཅི་ལྟ་བར་གྱུར་པའི་དངོས་པོའི་དེ་ཁོ་ན་ ཉིད་གསལ་བར་བྱེད་པས་སྒྲོན་མའོ། །དེ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་ཡང་ཡིན་ཏེ་གང་ལ་དེའི་རྣམ་པར་དམིགས་པའི་ཏིང་ངེ
Chinese
金刚，即是说，补特伽罗和法无有的自性，空性的体性，就是平等性智。因为事物不存在就是无二，无事物就是无二。如是如来所说。因此，一切法都是无二，成立为无我。为什么呢？因为蕴等等的法，凡是存在的，以具有形色的特征为色，以感受的特征为受，以取相的特征为想，以显现造作的特征为行，以各自识别的体性为识等等，这些是各自的特征，以及无常等等是共同的特征，这些都已舍弃。因此，如来无有特征，这就是现证菩提，如胜母经中所说。这样的话，从何处产生佛呢？回答说，从诸法无我，平等性智中真实产生。如释量论中所说：蕴等等差别之，一切特征的作者，特殊性也不是那，因此它们无特征。如何从自因缘而观待，被无明所摧毁的自性者，识也是同样不真实，如幻觉等。所有看到此岸者，那不是具有智慧的彼岸。被所取和能取所迷惑者，因为没有，所以它们也不存在。因此，它对那意义是中立的，就像大象观看的方式一样，以唯一的世间之心，扩展外在的行为。如是说。从那以后，如果存在所修和能修，那么也会存在修行者，这样就会产生，那怎么会成为法的无我呢？在刚刚完全了解无量光所化众生的各种分别时。智慧本身就是分别识别一切法真实性的智慧。焚烧蕴等等的薪柴而燃烧，并且照亮事物如何存在的真实性，所以是明灯。那也是金刚，因为对于那样的对境
English
Vajra, that is to say, the nature of emptiness, which is the self-nature of the absence of individuals and dharmas, is the wisdom of equality. Because the absence of things is non-dual, and the absence of things is non-dual. As the Tathagata said. Therefore, all dharmas are non-dual and established as selflessness. Why? Because the skandhas and other dharmas, whatever exists, are form by the characteristic of having form, feeling by the characteristic of experiencing, perception by the characteristic of taking signs, formations by the characteristic of manifesting actions, and consciousness by the nature of individual recognition, etc. These are their own characteristics, and impermanence, etc., are common characteristics, all of which have been abandoned. Therefore, the Tathagata has no characteristics, and this is the direct realization of Bodhi, as stated in the Prajnaparamita Sutra. In that case, from where does the Buddha arise? The answer is that it truly arises from the selflessness of all dharmas, the wisdom of equality. As it is said in the Pramāṇavārttika: The maker of all the characteristics of the skandhas, etc., the particularity is also not that, therefore they are without characteristics. How can one rely on self-causes and conditions, the self-nature destroyed by ignorance, consciousness is also not real in the same way, like illusions, etc. All those who see this shore, that is not the other shore with wisdom. Those who are deluded by the grasped and the grasper, because they do not exist, therefore they also do not exist. Therefore, it is neutral to that meaning, just like the way an elephant looks, with the one mind of the world, expanding external behavior. So it is said. From then on, if there is something to be cultivated and something that can be cultivated, then there will also be a cultivator, and that will arise, so how can that become the selflessness of dharma? When just completely understanding the various discriminations of the beings transformed by Amitabha. Wisdom itself is the wisdom that individually distinguishes the reality of all dharmas. Burning the firewood of the skandhas, etc., and illuminating the reality of how things exist, so it is a lamp. That is also a vajra, because for such an object