Tibetan
ར་བརྗོད། །ཐམས་ཅད་ཀུན་རྫོབ་སྨྲ་བ་ཡི། །གང་འདི་ཅུང་ཟད་ཞེས་པ་མཐའ། །བསྟན་བཅོས་བྱེད་ལས་འདི་ཡིས་ནི། །དངོས་སུ་ཐོབ་ཕྱིར་སྐྱེས་བུ་ཚད། །དེ་དོན་དེ་ཉིད་བསྟན་པ་དང༌། །ཚིག་གི་རྗེ་ཡིས་བསྐལ་བའང་དེ། །དེ་ཡི་འདོད་ལས་འདས་གང་ཡང༌། །དེ་ནི་འགའ་ཡིས་བརྗོད་པ་ཡིན། །འཆང་བྱེད་གཞན་གྱི་སྐྱོན་ཡིན་ཏེ། །འདི་ནི་གཞུང་དོན་གཞན་རྟོགས་པ། །ཅི་ལྟར་འདི་དོན་བཤད་པ་ནི། །བློ་གསལ་རྣམས་ཀྱིས་ངེས་པ་ཡིན། །དེ་བཞིན་དེ་ཡི་འདོད་དང་འདི། །སུས་ཀྱང་འགལ་བ་མཐོང་མ་ཡིན། །དེ་འདོད་ལས་རྒལ་འདི་རྣམས་ནི། །སྒྲོ་འདོགས་པ་དང་སྐུར་འདེབས་པས། །ཕྱི་དོན་གཉིས་སུ་མེད་རྟོགས་པ། །ཚད་མ་ལུང་གིས་ངེས་པའི་ཕྱིར། །གང་དུ་གཟུང་བའི་སྣང་བ་འདི། །བརྟགས་ཡིན་དེ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །གསལ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཞེན་པ་ཡང༌། །འཁྲུལ་པ་ཉིད་ཅེས་བརྗོད་པ་ཡིན། །ནང་གི་ཤེས་བྱའི་ངོ་བོ་གང༌། །ཕྱི་རོལ་ལྟར་སྣང་གང་ཡིན་པ། །དེ་བདེན་མིན་པ་དེས་ན་མེད། །དེ་ཉིད་ལས་ནི་ཕྱིར་ཤེས་བྱ། །དེ་ལ་ལྟོས་པའི་མྱོང་བ་ཡང༌། །འདོད་པས་བྱེད་པ་པོ་ཡི་གཟུགས། །དེ་ནི་མེད་ཕྱིར་མྱོང་བ་ལ། །གཉིས་སོ་ཞེས་ནི་རྣམ་པར་ཕྱེ། །འཇིག་རྟེན་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་སྣང་བ་ཡིན། །འཇིག་རྟེན་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་ལ། །བདེན་པ་ཅུང་ཟད་ཡོད་མ་ཡིན། །ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། དེ་ཡིས་གཟུང་མིན་དེས་ནི་འཛིན་པ་མིན། །ཤེས་པ་གཞན་གྱི་གཟུང་བྱ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང༌། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་གསལ། །མངོན་སུམ་ཕྱོགས་ནི་ཁྱོད་ཀྱིས་གསལ་བར་བྱུང་། །གཞན་ནི་མྱོང་བྱའི་བློ་ཡོད་མིན། །དེ་ཡི་མྱོང་བ་གཞན་ཡོད་མིན། །གཟུང་དང་འཛིན་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར། །རང་གིས་དེ་ཉིད་གསལ་བ་ཡིན། །འདི་ཡི་འབྲས་བུ་ཞེས་སོགས་པ། །འཇིག་རྟེན་པ་ཡི་ཐ་སྙད་ཡིན། །དག་པའི་འཇིག་རྟེན་ཡེ་ཤེས་ཀྱི། །གནས་སྐབས་ན་ཡང་འགལ་བ་མེད། ། ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་དངོས་པོ་ཡོད། །དངོས་དང་དངོས་མེད་རྣམ་སྤངས་པ། །སྒྲོ་འདོགས་པ་དང་སྐུར་འདེབས་ཉིད། །སེམས་ཙམ་ཉིད་ལ་ཡོད་མ་ཡིན། །ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་གནས་དང་ནི། །གང་རྣམས་སེམས་ལ་ཤེས་མ་ཡིན། །སྒྲོ་འདོགས་པ་དང་སྐུར་འདེབས་ལ། །མི་མཁས་དེ་རྣམས་དཔྱོད་པར་བྱེད། །ཡོད་དང་མེད་དང་གཉིས་མེད་མཐའ། །ཇི་སྲིད་སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན། །སྤྱོད་ཡུལ་རྣམ་པར་སྤངས་པ་ཡིས། །ཡང་དག་སེམས་ནི་འགག་པ་ཡིན། །ཡུལ་ནི་འཛིན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། །འགོག་ཡིན་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །ཅི་ལྟར་འཕགས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ། །དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་སྐབས་ན་ཡོད། །དེ་བཞིན་ཉིད་དང་སྟོང་ཉིད་མཐའ། །མྱ་ངན་འདས་དང་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས། །ཡིད་ཀྱི་རང་བཞིན་སྐུ་སྣ་ཚོགས། །ང་ཡིས་རྣམ་གྲངས་བསྟན་པ་ཡིན། །བརྟན་དང་རྟག་དང་དེ་ཉིད་དང༌། །རིགས་དང་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་དང༌། །དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་སེམས་བོར་བ། །བརྟགས་པ་དང་ནི་རྣམ་བྲལ་བ། །གལ་ཏེ་དངོས་མེད་དག་མི་འགྱུར། །གང་གི་ཉོན་མོངས་པ་ཡང་མིན། །གང་ལས་སེམས་ནི་དག་པ་དང༌། །ཉོན་མོངས་པ་ཡང་སྐྱེ་བ་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་དངོས་པོ་དེ་ཉིད་འགྱུར། །རྣམ་དག་འཕགས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན། །སེམས་ནི་རྐྱེན་ལས་བྱུང་བ་སྟེ། །རྣམ་པར་རྟོག་དང་རྣམ་བྲལ་བ། །སྒྱུ་སོགས་རྨི་ལམ་དང་འདྲ་བ། །རྣལ་འབྱོར་པས་མཐོང་གྲོལ་བར་འགྱུར། །སེམས་ཙམ་ལ་ནི་བརྟེན་ནས་སུ། །ཕྱི་རོལ་ཤེས་བྱའི་ངོ་བོ་མིན། །དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་དམིགས་ནས་ནི། །སེམས་ཙམ་ལས་ཀྱང་བཟླ་བར་བྱ། །སེམས་ཙམ་ལས་ནི་བཟླས་ནས་སུ། །སྣང་བ་མེད་ལ་བཟླ་བར་བྱ། །སྣང་མེད་གནས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ། །དེ་ཡིས་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མཐོང༌། །སེམས་ཙམ་སྣང་བ་མེད་པ་དང༌། །གནས་དང་དེ་བཞིན་སངས་རྒྱས་ས། །འདི་དག་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་གསུངས་ཏེ། །གསུང་དང་གསུང་བར་འགྱུར་བའང་ཡིན། །སེམས་ནི་ས་བདུན་པོ་རྣམས་ཏེ། །སྣང་བ་མེད་པ་བརྒྱད་པ་ཡིན། །འདི་ནི་ས་གཉིས་གནས་པ་ཡིན། །ལྷག་མའི་ས་ནི་ང་ཡི་བདག །སོ་སོའི་བདག་ཉིད་རིག་དག་པའང༌། །ས་རྣམས་ང་ཡི་བདག་ཉིད་ཡིན། །དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་མཆོག་གི་གནས། །འོག་མིན་གནས་ནི་རྣམ་པར་མཛོས། །གཉིས་ཀྱི་རང་བཞིན་བདུན་དུ་འགྱུར། །ས་རྣམས་ སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན། །ཡོངས་གྲུབ་དེས་ནི་ལྷག་མར་འགྱུར། །དེ་བཞིན་སངས་རྒྱས་ས་རྣམས་ཏེ། །སྣང་རུང་སེམས་ནི་མ་ཤེས་པས། །རྟོག་པ་གཉིས་པོ་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །སྣང་རུང་སེམས་ནི་ཤེས་པ་ཡིས། །རྟོག་པ་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་རོ། །སེམས་ཉིད་སྣ་ཚོགས་འགྱུར་བ་སྟེ། །མཚོན་བྱ་མཚོན་བྱེད་རྣམ་པར་སྤངས། །ཅི་ལྟར་བྱིས་པས་རྣམ་བརྟགས་པ། །མཐོང་བ་རྣམ་ཡིན་མ་མཐོང་མེད། །ཆོས་ལྔ་དག་དང་རང་བཞིན་དང༌། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་བརྒྱད་ཉིད་དང༌། །བདག་མེད་གཉིས་ཀྱི་དངོས་པོར་ནི། །ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མཐའ་དག་བསྡུས། །མིང་དང་རྒྱུ་མཚན་རྟོག་པ་ནི། །རང་བཞིན་གཉིས་པོའི་མཚན་ཉིད་དེ། །ཡང་དག་ཤེས་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད། །ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། །འཁྲུལ་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཡང་དག་རྟོག །གཞན་གྱི་དབང་གི་མཚན་ཉིད་ཡིན། །རྒྱུ་མཚན་གང་ལ་མིང་གང་ཡིན། །དེ་ནི་བརྟགས་པའི
Chinese
分别。所有说世俗谛者，凡是少分之边际。以此论著之作用，为真实获得之士夫量。彼义即是彼性宣说及，语自在者之劫亦尔。彼之意乐所超任何者，彼乃由谁所说也。执持乃是他人之过失，此乃经义他者所证得。如何此义宣说者，是为明智者所决定。如是彼之意乐与此，由谁亦未见相违者。此等超彼意乐者，由增益与诽谤故。外义无二证悟者，由量与教理所决定故。于何处所取之显现此，是为分别彼性非也。明了性之执着亦，说为错乱性也。内识之自性为何，外境现似为何者。彼非真实故无有，由彼性乃外境识。彼所依之体验亦，意乐所作作者之色。彼乃无故于体验上，分为二也。于超世间之智慧上，一切形相显现也。于世间一切戏论上，真实少分亦无有。如何耶？彼不取故彼亦不执。识乃他者所取之自性空。如是然识之自性明。现量方面汝已明了显现。他者无有体验之识。彼之体验他者亦无有。离能取与所取之故，自性彼即明了也。此之果等者，是世间者之名称。清净世间智慧之，位次上亦无有相违。
English
Distinction. All those who speak of conventional truth, whatever is a slight edge. By this treatise's action, for the sake of truly attaining the measure of a person. That meaning is the very nature of that which is proclaimed, and the aeon of the Lord of Speech is also thus. Whatever transcends that intention of his, that is spoken by someone. Holding is the fault of another, this is the meaning of the scripture attained by another. How this meaning is explained, is determined by the wise. Likewise, his intention and this, by whom no contradiction is seen. These that transcend that intention of his, by superimposition and defamation. Those who realize the non-duality of external objects, because it is determined by valid cognition and scripture. Wherever this appearance of what is grasped, is conceptual, it is not that very nature. Attachment to clarity itself, is also said to be delusion itself. What is the nature of inner knowledge, what appears as an external object. That is not true, therefore it does not exist, from that very nature is external knowledge. The experience that depends on that also, the form of the agent made by intention. Since that does not exist, on experience, it is divided into two. On the wisdom that transcends the world, all forms appear. On all the elaborations of the world, there is not even a little truth. How is it? Because it does not grasp, it does not hold. Consciousness is empty of the very nature of what is grasped by another. Even so, the nature of consciousness is clear. The aspect of direct perception has clearly appeared to you. Others do not have the mind of experience. That experience of his, others also do not have. Because it is free from grasper and grasped, by itself that very nature is clear. This fruit and so on, are the names of worldly ones. In the state of pure worldly wisdom, there is also no contradiction. There is a completely established object. Objects and non-objects are completely abandoned. Superimposition and defamation themselves, do not exist in mind-only itself. Body and enjoyment, place and, whatever are not known to the mind. The unskilled examine those for superimposition and defamation. The extremes of existence, non-existence, and non-duality, as long as they are the objects of the mind. By completely abandoning the objects, the true mind ceases. Because the object does not grasp, it is cessation, it is not non-existence, how in the object of the noble ones,
Chinese
处于如是之性的境地中，如是之性与空性是究竟，寂灭与法界，心之自性，种种身相，我已开示种种名相。稳固、常恒与真实，种姓与事物之自性，舍弃如是之性的心，考察与离戏，如果无事物不变化，那又怎会有烦恼？从何处心得以清净，烦恼也从中生起？因此事物本身会变化，是清净圣者的行境。心是从因缘而生，与分别念相分离，如幻术等同于梦境，瑜伽士见之则得解脱。仅仅依赖于唯心，不是外境所知的体性，缘于如是之性，也要从唯心中止息。从唯心中止息后，要在无显现中中止息。安住于无显现的瑜伽士，他将见到大乘。唯心与无显现，以及处所和如来地，这些是佛所宣说的，也是正在宣说和将要宣说的。心是七地，无显现是第八地，这是二地所安住之处，其余的地是我的本体，各自的本体是清净的觉性，诸地是我的本体，大自在是至高之处，色究竟天是殊胜之处，二者的自性转变为七种，诸地是心的自性，圆成实性是其余的，如是佛地，因为不了解能显现的心，两种分别念就会产生，如果了解能显现的心，分别念就不会生起。心性是多种变化的，能诠所诠完全舍弃，如同孩童分别念，所见是虚妄，未见则无。五法与自性，以及八识，在二无我的事物中，包含了所有的大乘。名与因由的分别念，是两种自性的特征，真实之识即是如是性，是圆成实的特征。错乱的因由是真实觉悟，是他起性的特征。任何因由有任何名，那就是遍计所执。
English
It is in the state of suchness. Suchness and emptiness are ultimate. Nirvana and the realm of dharma. The nature of mind, various forms of body. I have shown various names. Steadfast, constant, and true. Lineage and the nature of things. Abandoning the mind of suchness. Examination and freedom from elaboration. If non-things do not change. Then what afflictions would there be? From where does the mind become pure? Afflictions also arise from it. Therefore, things themselves change. It is the realm of pure noble ones. The mind arises from conditions. Separated from conceptualization and free from elaboration. Like illusion, similar to dreams. Yogis see it and become liberated. Relying only on mind. It is not the nature of external knowable objects. Focusing on suchness. One should also cease from mind-only. Having ceased from mind-only. One should cease in non-appearance. The yogi who abides in non-appearance. He will see the Great Vehicle. Mind-only and non-appearance. As well as the place and the Buddha-land. These are what the Buddha has spoken. And what is being spoken and will be spoken. The mind is the seven grounds. Non-appearance is the eighth. This is where the two grounds abide. The remaining grounds are my essence. Each essence is pure awareness. The grounds are my essence. The Great Lord is the supreme place. Akanishta is the excellent place. The nature of the two transforms into seven. The grounds are the nature of mind. The perfectly established is the remainder. Thus are the Buddha-grounds. Because the appearing mind is not known. The two concepts will arise. If the appearing mind is known. Concepts will not arise. The nature of mind is various changes. The signifier and the signified are completely abandoned. Just as children conceptualize. What is seen is false, what is not seen does not exist. The five dharmas and nature. As well as the eight consciousnesses. In the objects of two selflessnesses. All the Great Vehicle is contained. Names and reasons for conceptualization. Are the characteristics of the two natures. True knowledge is suchness. It is the characteristic of perfect establishment. The reason for delusion is true realization. It is the characteristic of other-powered nature. Whatever reason has whatever name. That is the imputed.