Tibetan
།རྣམ་རྟོག་སོགས་འགྲུབ་མི་འགྱུར་བཞིན། །འབྲས་བུ་དེས་མེད་ཅན་དེ་དག །འདི་འདྲ་མི་དམིགས་པ་རུ་བརྗོད། །དེ་ནི་ཤིན་ཏུ་ལྐོག་གྱུར་ལ། །ཡོད་དང་མེད་པའི་རྣམ་ངེས་མིན། །ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་སངས་རྒྱས། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་བཞིན་ནོ། །མིང་ཅམ་དག་ཏུ་བརྗོད་པ་ནི། །བསལ་ན་སྒྲ་དོན་བརྟགས་པ་ཡིན། །འདི་ནི་སྒྲ་དོན་བཀག་པ་སྟེ། །དངོས་པོ་རྣམ་པར་མི་བཟློག་གོ །གང་རྣམས་ལ་ནི་དོན་ངེས་པ། །གཞན་ལའང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པར་བྱ། །བརྟགས་པ་འགག་པ་ཞེས་པ་འདི། །ལྟ་བ་ཐམས་ཅད་བསྡུས་པ་ཡིན། །ཤེས་བྱ་ཉིད་དུ་སྣང་བ་ཀུན། །རྣམ་པར་བརྟགས་པར་འདོད་པ་ཡིན། །གང་དང་ གང་གི་རྟོག་པ་ཡིས། །དངོས་པོ་གང་གང་རྣམ་བརྟགས་པ། འདི་ནི་ཡོངས་སུ་བརྟགས་པ་ཡིན། །ཞེས་ནི་རིགས་མཁྱེན་གྱིས་གསུངས་ཕྱིར། །གང་ཞིག་དབུ་མ་རྟོགས་ཉིད་ཡིན། །སྒྲོ་འདོགས་པ་དང་སྐུར་འདེབས་དག །དོར་བས་དབུ་མར་ཤེས་པར་བྱ། །དེ་ཉིད་གཉིས་མེད་མྱོང་བ་ཡིན། །གང་ཞིག་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བྱུང་བ། །དེ་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད། །དེ་ནི་ཉེ་བར་འདོགས་ཉེར་ལེན། །དེ་ཉིད་དབུ་མའི་ལམ་ཡིན་ནོ། །རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་མ་ཡིན་པ། །ཆོས་ནི་ཅུང་ཟད་ཡོད་མ་ཡིན། །གང་ཕྱིར་དེ་ཕྱིར་མི་སྟོང་པའི། །ཆོས་ནི་ཅུང་ཟད་ཡོད་མ་ཡིན། །སེམས་ཙམ་ཉིད་དེ་སྣང་ཡོད་མིན། །ཕྱི་རོལ་དོན་ནི་དོར་བ་ཡིན། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལོག་པ་ཡི། །ལམ་དེ་ཉིད་ནི་དབུ་མ་ཡིན། །སེམས་ཙམ་མ་མཐོང་ཉིད་ཡོད་མིན། །སྣང་བ་མེད་ཕྱིར་སྐྱེ་མ་ཡིན། །འདི་ནི་དབུ་མའི་ལམ་ཡིན་ཏེ། །ཁོ་བོ་གཞན་གྱིས་བརྗོད་པ་ཡིན། །ཡང་དག་མ་ཡིན་ཀུན་རྟོག་ཡོད། །དེ་ལ་གཉིས་པོ་ཡོད་མ་ཡིན། །སྟོང་པ་ཉིད་ནི་འདི་ལ་ཡོད། །དེ་ལ་ཡང་ནི་དེ་ཡོད་དེ། །སྟོང་པ་མ་ཡིན་མི་སྟོང་མིན། །དེ་ལྟ་བས་ན་ཐམས་ཅད་བཤད། །ཡོད་པས་མེད་པས་ཡོད་པས་ན། །དེ་ཉིད་དབུ་མའི་ལམ་ཡིན་ནོ། །དབུས་དང་མཐའ་རྣམ་འབྱེད་པ་ལས། །འདི་ཡི་དེ་ཉིད་རྟོགས་པར་བྱ། །དེ་ཕྱིར་མ་ལུས་འཕགས་དག་དང༌། །འདི་ནི་མི་འགལ་བར་བསྒྲུབས་ཡིན། །འཆད་པ་པོ་ཡིས་གང་ཕྱེ་བ། །བརྟགས་པ་འདི་ནི་རིགས་མིན་ཆ། །ལུང་དང་རིགས་པས་གནོད་པ་ནི། །ཚངས་པས་བཟློག་པར་མི་ནུས་ཕྱིར། །རྣམ་པ་རྣམས་ནི་རང་རིག་ཡིན། །རང་གི་ངོ་བོར་གསལ་བའི་ཕྱིར། །གཅིག་དང་དུ་མ་བྲལ་སོགས་ཀྱི། །གནོད་པ་གཞན་དུ་བཀག་པ་ཡིན། །སྔོ་སོགས་སྣ་ཚོགས་རྣམ་ཤེས་ལ། །ཤེས་པའི་ཁྱད་པར་གཞན་མི་སྟེན། །མཐོང་ནུས་མ་ཡིན་དེ་ལ་ནི། །འབྱེད་བྱེད་དོན་ལ་ལྟུང
Chinese
当分别念等无法成立时，由果位说彼无有者，称此为不可得。那是极其隐蔽的，不是有和无的决断。般若波罗蜜多佛，菩萨亦如是。仅说名称者，遣除则为名义之考察。此乃遮止名义，事物不会转变。对哪些已决定义，于其他亦应如是行。此说考察止息，是总摄一切见。显现为所知的一切，想要分别考察。以何和何之分别念，分别考察何何事物，此乃遍计所执。如是说乃种姓智者所说，何者即是通达中观。舍弃增益和诽谤，应知是中观。彼即是无二之体验。何者是缘起，彼即称为空性。那是近取和近执，彼即是中观之道。非是缘起者，法即少许亦无有。何故彼故非空性，法即少许亦无有。唯是心而已，非是显现存在。外境之义是舍弃。分别念颠倒之，道彼即是中观。未见唯心即非有，无显现故无生。此乃中观之道，我为他人所说。非真实之遍计有，于彼二者皆非有。空性于此有，于彼亦有彼，非不空亦非空。如是故说一切，以有以无以有故，彼即是中观之道。从中边分别中，应由此证悟彼性。是故无余圣众与，此乃成立为不相违。讲说者所分别的，此考察非是理智分。以教理所损害者，梵天亦不能遮止故。诸相乃是自证，以自性光明之故。一和多等分离之，损害于他处已遮止。于青等种种识，不依他识之差别。非是可见者，于彼则堕入能所分别之义。
English
When concepts and the like cannot be established, those without existence are said to be unattainable by the result. That is extremely hidden, not a determination of existence and non-existence. The Perfection of Wisdom Buddha, the Bodhisattva is also like that. Merely speaking of names, eliminating them is the examination of name and meaning. This is the cessation of name and meaning, things will not change. For those who have determined the meaning, one should act likewise for others. This saying of the cessation of examination is the summary of all views. All that appears as knowable, one wants to examine separately. With what and what conceptual thoughts, what things are examined separately, this is the completely imputed. As it is said by the wise of lineage, whoever understands the Middle Way. Abandoning addition and slander, one should know it as the Middle Way. That is the experience of non-duality. Whatever is dependent arising, that is called emptiness. That is close attachment and close grasping, that is the Middle Way. That which is not dependent arising, there is not even a little bit of dharma. Why is it that because of that, it is not empty, there is not even a little bit of dharma. It is only mind, it is not apparent existence. The meaning of external objects is abandoned. The path of the reversed conceptual thought, that is the Middle Way. Not seeing only mind is not existent, because there is no appearance, there is no birth. This is the Middle Way, I have said it to others. There is untrue complete imputation, in that both are not existent. Emptiness is in this, and in that there is also that, it is neither non-empty nor empty. Therefore, everything is explained, with existence, with non-existence, with existence, that is the Middle Way. From the distinction between the center and the edge, one should realize that nature from this. Therefore, all the noble ones and, this is established as not contradictory. What is distinguished by the speaker, this examination is not a part of reason. Because what is harmed by scripture and reason, even Brahma cannot stop it. The aspects are self-awareness, because of the clarity of one's own nature. The harm of separation from one and many, etc., has been stopped elsewhere. In the various consciousnesses such as blue, etc., one does not rely on the difference of other consciousnesses. That which is not visible, in that one falls into the meaning of the object of distinction.