Tibetan
བྱུང་བའི་རྗེས་དཔག་གིས། །ཐ་སྙད་རབ་ཏུ་འཇུག་པར་བྱེད། །མི་རྟག་དངོས་ལས་གཞན་མེད་དེ། །དེ་ཡང་དབང་པོས་སྔར་གྲུབ་པོ། །དུ་མའི་ངོ་བོ་བརྗོད་མིན་ཏེ། །བརྗོད་པའི་ཆོས་ནི་རྟོག་སྐྱེས་ཡིན། །སྤྱི་ཡི་རྟེན་ནི་ཡང་དག་གྲུབ། །འདི་དག་སྤྱི་རུ་གྲུབ་པ་ཡིན། །དེ་བཞིན་འདི་ཡི་གྲུབ་ཉིད་མིན། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་གྲུབ་ཕྱིར་ཡིན། །གང་དུ་དེ་ཤེས་མ་ཡིན་ཏེ། །འདྲ་བ་གཞན་ནི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། །འཁྲུལ་ཏེ་ཐ་དད་མཐོང་མ་ཡིན། །སྒྱུ་མའི་སྒོང་གི་དབྱེ་བ་ལྟར། །དེ་ལྟར་རྟགས་མེད་བྱིས་པའི་བར། །མ་འདྲེས་ཕྱི་མ་འབྱུང་འགྱུར་བར། །མཐོང་བས་ཡོངས་སུ་ཆོད་པ་ཡིན། །སྐྱེ་བོས་མར་མེ་སོགས་ཉམས་པ། །དངོས་པོའི་རང་བཞིན་གྱུར་པ་ཡི། །ནུས་ལ་འབྲས་བུ་མ་མཐོང་བ། །བར་མ་ཆད་མིན་ཕྱིར་རྨོངས་པ། །ངེས་འབྱེད་སྒྲིན་པོ་མེད་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་རྣམ་པར་བཟློག་དོན་དུ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་བསྔགས་པ་ཡིན། །བློ་གྲོས་ཆེན་པོས་མཐོང་ཉིད་ལས། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ངེས་པར་མཐོང༌། །མངོན་སུམ་གྱིས་ནི་རབ་གྲུབ་ལའང༌། །གལ་ཏེ་རྗེས་དཔག་གིས་གནོད་ན། །མངོན་སུམ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཕྱིར། །རྗེས་དཔག་ཚད་མིན་ཅིས་མ་ཡིན། །མངོན་སུམ་གྱིས་ནི་རྟོགས་པ་ལ། །གལ་ཏེ་གཞན་གྱིས་གནོད་པ་ནི། །མངོན་སུམ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཕྱིར། །གཞན་ཡང་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །མངོན་སུམ་གྱིས་ནི་གྲུབ་པ་ལ། །ཚད་གཞན་ལས་ནི་ཅི་ལྟར་ཡིན། །གནོད་པ་མེད་པ་མངོན་སུམ་སྟེ། །ཚད་མ་གཞན་གྱི་རྩ་བ་ཡིན། །ཚད་མ་ཞེས་པ་མེད་པ་ན། །གཞལ་བྱ་དེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། །ཅུང་ཟད་ཅུང་ཟད་ཀྱིས་བརྗོད་མིན། །གཞན་ལ་ངེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། །རང་གི་ངེས་ལྟར་གཞན་དག་ལ། །འདོད་པས་ངེས་པ་སྐྱེད་པར་ བྱེད། །ཕྱོགས་ཆོས་ཉིད་དང་འབྲེལ་བ་དང༌། །བསྒྲུབ་བྱ་བརྗོད་ལས་གཞན་སྤངས་ཡིན། །ཚད་མ་ཞེས་བྱ་མེད་པ་ན། །བསྟན་བཅོས་ཚིག་ནི་མི་ལྡན་ཕྱིར། །འདི་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་གི་ངག །ཚད་མ་ཁས་བླངས་སྔོན་འགྲོ་ཡིན། །ཚད་མ་མེད་པར་དམ་འཆའ་བ། །རང་གི་ཚིག་ཉིད་གནོད་པ་ཡིན། །ཀུན་རྫོབ་ཚད་མར་འདོང་ཅེ་ན། །དེ་ཉིད་དུ་ཡང་དེ་འདོད་ཀྱིས། །དེ་ཁོ་ན་ཡི་ཚད་མ་ཡང༌། །རྣམ་པར་ངེས་པར་གསལ་བརྗོད་པས། །མི་ཤེས་དོན་གྱི་གསལ་བརྗོད་ཀྱང༌། །འདིར་གསུངས་གསལ་བར་རྒྱན་བྱེད་པས། །དོན་དམ་པ་ཡི་ཚད་མ་ཡི། །མཚན་ཉིད་ཡང་དག་བརྗོད་པ་ཡིན། །གཉིས་མེད་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་ཡི། །སྔར་ནི་ཐ་དད་པ་ཡི་ཡིན། །དོན་གཅིག་གཉིས་མེད་ཆོས་ཀྱི་དོན། །དམ་པའི་དོན་ནི་འཇིགས་པ་མེད། །འདི་བརྗོད་
Chinese
由已生之推断，善能施设名言。 无有异于无常实事，彼亦先由根识所成立。 众多自性不可说，可说之法乃是分别生。 总相之所依真实成立，此等成立为总相。 如是此之成立非，以随推断成立之故。 于何处彼非知，以生起其他相似之故。 错乱故不见差别，如幻化卵之差别。 如是无相于孩童间，未杂染未来将生起。 由见而完全决定也。 众生于灯等坏灭，乃是事物自性转变。 于因不见果，以中间非断故愚昧。 以无有决择聪慧之故。 彼即为遣除颠倒义，故而赞叹随推断。 由大智慧者之所见，一切行相皆能定见。 纵然现量已极成立，若由推断而有损害。 现量非是量，推断为何非量耶？ 由现量所证悟者，若由他者而有损害。 现量非是量，其他亦非量。 由现量所成立者，从其他量如何耶？ 无有损害乃现量，乃是其他量之根本。 若无有量称者，所量亦无有之故。 不以少分少分而说，为令他者决定之故。 如自之决定于其他，由欲而生起决定。 方分法性及相关，与所立说相违之外皆遣除。 若无有量称者，论典语句则不具足。 此等语句之言说，乃是承认量之先导。 无有量而立宗者，乃是损害自己之语。 若谓世俗为量，于彼亦如是承许。 彼唯一之量亦，以种种决定而明说。 纵然明说未知之义，于此所说以明而作庄严。 乃是胜义谛之量，真实宣说其体性。 二取不有知识之体性，先前乃是各异之。 义一二取不有法之义，胜义之义无有怖畏。 此说
English
Through inference of what has arisen, one skillfully establishes terminology. There is nothing other than impermanent realities, and these are also previously established by the senses. The nature of many cannot be expressed, for what is expressed is born of conception. The basis of the general is truly established; these are established as the general. Likewise, this establishment is not, because inference is established. Where it is not known, because another similar one arises. Confused, one does not see the difference, like the difference of illusory eggs. Thus, without signs, among children, unmixed, the future will arise. It is completely decided by seeing. Beings, when lamps and the like are destroyed, it is the transformation of the nature of things. Not seeing the result in the cause, one is ignorant because the interval is not interrupted. Because there is no discriminating intelligence. That itself is for the purpose of reversing the opposite meaning, therefore inference is praised. From the sight of great intelligence, all aspects are definitely seen. Even when manifest perception is well established, if it is harmed by inference, Since manifest perception is not a valid cognition, why is inference not a valid cognition? For what is understood by manifest perception, if it is harmed by another, Since manifest perception is not a valid cognition, the other is also not a valid cognition. For what is established by manifest perception, how is it from another valid cognition? Manifest perception is without harm, it is the root of other valid cognitions. When there is no such thing as a valid cognition, because there is no object to be measured. It is not spoken of in small parts, for the sake of determining others. According to one's own determination, to others, desire gives rise to determination. The nature of the subject and its connection, and what is to be proven, excluding what is contrary to the statement. When there is no such thing as a valid cognition, the words of the treatise are not complete. The speech of these and other words is the preliminary of acknowledging valid cognition. One who asserts without valid cognition harms one's own words. If one says that conventional truth is a valid cognition, then one also accepts it as such. That very valid cognition is also clearly stated with various determinations. Even though the clear statement of unknown meaning is stated, it adorns with clarity what is said here. It is the valid cognition of ultimate truth, truly proclaiming its nature. The nature of non-dual knowledge was previously different. The meaning of the one, non-dual Dharma, the meaning of the ultimate is without fear. This speaks