Tibetan
ས་ཡིན། །ཞེས་བརྗོད་ཅེ་ན་དེ་བདེན་མིན། །མ་ཡིན་བརྟགས་པའི་གཟུགས་རྣམས་ཉིད། །འདི་ཡིས་བཀག་པ་བྱས་པའི་ཕྱིར། །བརྟགས་པ་ཡི་ནི་རང་བཞིན་གྱིས། །ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་མེད་ཡིན། །གཞན་གྱི་དབང་ལ་བརྟེན་ནས་ནི། །མི་རྣམས་ཀྱི་ནི་རྣམ་རྟོག་སྐྱེ། ། དགོངས་པ་ངེས་པར་འགྲེལ་པའི་མདོར། །གང་ཞིག་དངོས་མེད་རྣམ་གསུམ་པོ། །དེ་དང་འདི་རུ་མི་འགལ་བར། །སུམ་ཅུ་པ་ཕྱེད་ཀྱིས་བཤད་དེ། །དངོས་པོ་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་ནི། དངོས་པོ་མེད་པ་རྣམ་གསུམ་གྱིས། །ཆོས་རྣམས་ཐུགས་ལ་བཞག་ནས་ནི། །དངོས་པོ་མེད་པར་བསྟན་པ་ཡིན། །དང་པོ་མཚན་ཉིད་ཁོ་ནས་ནི། །དངོས་མེད་སླར་ཡང་གཞན་པ་ནི། །དེ་ཡི་རང་བཞིན་མི་འབྱུང་བས། །གཞན་གྱི་དངོས་པོ་མེད་པ་ནི། །དེ་ནི་ཆོས་རྣམས་དོན་དམ་པའང༌། །གང་ཕྱིར་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱང་དེ། །དུས་ཀུན་དུ་ནི་དེ་བཞིན་ཡོད། །དེ་ཉིད་རྣམ་རིག་ཙམ་ཡིན་ནོ། །སེམས་ཙམ་ཉིད་དུ་རྣམ་བཞག་པ། །སྐྱེ་བ་མེད་པར་ང་སྨྲའོ། །ཞེས་ནི་ལང་ཀར་གཤེགས་གསུངས་པས། །འདི་དང་ཡང་ནི་མི་འགལ་ལོ། །དེ་ནི་མ་སྐྱེས་ཆོས་རྟག་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དེ། །ཆོས་རྣམས་ཀུན་ཀྱང་བདེ་གཤེགས་འདྲ་བའང་ཡིན། །མཚན་མར་འཛིན་པས་ཀྱང་ནི་བྱིས་པའི་བློ་ཅན་དག །མི་བདེན་པ་ཡི་ཆོས་རྣམས་ལ་ནི་འཇིག་རྟེན་སྤྱོད། །གཉིས་སུ་མེད་པའང་མི་སྲིད་དེ། །དཔྱོད་པའི་ཤེས་ཡུལ་ཡིན་ཞེ་ན། །མ་ཡིན་རྗེས་དཔག་ཡིན་ཕྱིར་དཔྱོད། །དེས་ན་འདི་ཡིས་ངེས་པ་ཡིན། །དཔྱོད་པ་ཡི་ནི་ཡུལ་ཉིད་ཀྱང༌། །ཚད་མས་མ་གྲུབ་པར་བརྗོད་དོ། །རང་རིག་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་ཕྱིར། །ཚད་མས་མ་གྲུབ་ཅི་ཡི་ཕྱིར། །གཟུང་བྱ་ཐེ་ཚོམ་ལྐོག་གྱུར་ལ། །དཔྱོད་པ་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་བདག །རང་རིག་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་ལ། །དེ་ལ་མཁས་པ་ཅི་ཕྱིར་འཇུག །ཐེ་ཚོམ་གཏན་ཚིགས་ཚིག་གི་ཕྱིར། །དཀྲུགས་པ་གཏན་ཚིགས་རྟེན་མ་ཡིན། །ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པ། །དེ་ལ་སེམས་པ་མི་སྲིད་ཕྱིར། འདི་ལ་སོགས་པ་རྣམ་འགྲེལ་ལས། །བརྟགས་ཀུན་ལ་གནོད་ཡིན་པར་འདོད། །གཅིག་དང་དུ་མ་དང་བྲལ་སོགས། །གཟུང་ལ་སོགས་པ་རིགས་མཁྱེན་པས། །གཟུང་ལ་སོགས་པར་མངོན་ཞེན་པའི། །རྟོག་པ་རང་རིག་ཕྱི་རོལ་མེད། །འདིར་ནི་གཅིག་སོགས་རྣམ་དཔྱོད་པ། །བརྟགས་པ་ཉིད་དེ་རང་རིག་མིན། །སྔོ་སོགས་སྣ་ཚོགས་ཤེས་པ་ལ། །ཤེས་པའི་བྱེ་བྲག་གཞན་མིན་རྟེན། །བསྟན་པར་མི་ནུས་དེ་ཉིད་ནི། །རྣམ་པར་ཕྱེ་བས་དོན་དུ་ འགྱུར། །ཞེན་པ་གསལ་བར་གྱུར་པ་ཡང༌། །དུས་གཅིག་ཏུ་ནི་འཇུག་པའི་ཕྱིར། །རྟོག་མེད་དང་ནི་རྟོག་བཅས་དག །མངོན་སུམ་གཞན་ལ་རྨོངས་པས་སོ། །རྟོག་བཅས་རྟོག་པ་མེད་པའི་ཡིད། །ཅིག་ཅར་དུ་ནི་འཇུག་ཕྱིར་རམ། །འཇུག་པ་མྱུར་ཕྱིར་རྨོངས་པ་དག །དེ་དག་ལ་ནི་གཅིག་ཏུ་ཞེན། །རང་རིག་ཉིད་ནི་མ་གྲུབ་བོ། །ཞེ་ན་རྟོག་པ་དང་བྲལ་ཡང༌། །རང་རིག་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བ། །མངོན་སུམ་གྱིས་ནི་གྲུབ་པ་ཡིན། །མངོན་སུམ་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བ། །མངོན་སུམ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་ཡིན། །ཀུན་གྱིས་རྣམ་རྟོག་མིང་རྟེན་ཅན། །སོ་སོ་རང་གིས་རིག་བྱ་ཀུན། །གསལ་བ་དེ་ཡི་བདག་ཉིད་ཕྱིར། །རང་གི་ངོ་བོ་གསལ་བྱེད་པ། །ཅི་ལྟར་གསལ་བར་མངོན་འདོད་པ། །དེ་ལྟར་བློ་ཡི་མྱོང་བ་ཡིན། །མངོན་སུམ་སོ་སོར་མྱོང་བྱ་ཉིད། །དེ་ནི་དེ་ཡི་བདག་ཉིད་ཡིན། །འདི་དག་ཐམས་ཅད་རྣམ་འགྲེལ་ལས། །གནོད་བྱེད་གྲུབ་པ་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན། །རིག་བྱ་རིག་བྱེད་དངོས་པོ་རུ། །བརྟགས་པ་བཀག་པ་བྱས་པ་ཡིན། །ལུང་གི་བེམས་པོ་མ་ཡིན་པའི། །རིགས་པ་ཙམ་ལའང་གནོད་མ་ཡིན། །ཅི་ལྟར་རལ་གྲི་རང་སོ་དང༌། །ཅི་ལྟར་མཛུབ་མོས་རང་གི་རྩེར། །ཅི་ལྟར་མི་ཆོད་མི་རེག་ལྟར། །དེ་བཞིན་རང་གིས་སེམས་མཐོང་ལ། །རྣམ་ཤེས་བེམས་པོའི་རང་བཞིན་ལས། །བཟློག་པ་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་སྟེ། །བེམས་མིན་རང་བཞིན་གང་ཡིན་པ། །འདི་ཉིད་བདག་ཉིད་རིག་པ་ཡིན། །བྱ་དང་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་ཡིས། །རང་རིག་མངོན་སུམ་འདི་ལ་མིན། །གཅིག་གི་ངོ་བོ་ཆ་མེད་ལ། །གསུམ་གྱི་ངོ་བོ་འཐད་མ་ཡིན། །མི་རྟག་ལ་སོགས་སྤྱོད་པ་ནི། །རང་རིག་ཙམ་ལ་གྲུབ་ཅེ་ན། །མ་ཡིན་བདག་ལ་འཁྲུལ་མེད་ཡོད། །ཕྱིར་ན་དཔྱོད་པ་འཇུག་མ་ཡིན། །རང་གི་ངོ་བོ་ཀུན་མ་འཁྲུལ། །ཞེས་པས་རྒྱན་ནི་བྱེད་པས་སོ། །ཀུན་གྱིས་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་རྣམས། །རང་བདག་མངོན་སུམ་ལ་བརྗོད་པས། །གནོད་མེད་རིགས་པ་དམ་པ་ལ། །འཁྲུལ་པ་ཉིད་དུ་ངེས་མ་ཡིན། །རང་གི་ངོ་བོས་རྟོགས་ཀུན་ལ། །གནོད་པ་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དོན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་གཅིག །བདག་ཉིད་མངོན་སུམ་ཡིན་པ་ལ། །ཚད་མ་རྣམས་ཀྱིས་བརྟག་བྱ་ གང་། །མ་མཐོང་ཆ་གཞན་ཅི་ཞིག་ཡོད། །གཟུགས་ཆོས་མཐུན་པ་མཐོང་བ་ལས། །ཉ་ཕྱིས་ལ་དངུལ་རྣམ་པ་ལྟར། །གལ་ཏེ་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས། །ཡོན་ཏན་གཞན་སྦྱོར་མི་བྱེད་ན། །དེ་ཕྱིར་དངོས་པོ་མཐོང་བ་ཡིས། །ཡོན་ཏན་མཐའ་དག་མཐོང་བ་ཉིད། །འཁྲུལ་པས་ངེས་པར་མི་བྱེད་པས། །སྒྲུབ་པ་རབ་ཏུ་འཇུག་པ་ཡིན། །སྐད་ཅིག་ལ་སོགས་ངོ་བོ་ནི། །མངོན་སུམ་གྱིས་ནི་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། །དེ་ལས་
Chinese
是地。若说，那是真实的吗？并非如此，因为这阻碍了所考察的色等。以考察的自性，一切法皆无生。依赖于其他的力量，人们的分别念生起。 在《解深密经》中，对于三种无实体，以三十颂半说明了与此不相违背。三种实体的自性，以三种无实体，将诸法置于心中，从而显示无实体。首先，仅仅以自性，无实体再次是其他的，因为它的自性不产生，所以是其他的无实体。那是诸法的胜义谛，因为那就是真如，恒时如此存在。那仅仅是识而已。安立为唯心，我说无生。如是《楞伽经》所说，与此也不相违背。那是无生、常法、如来。一切法也与善逝相似。执着于相，幼稚的智者们，在不真实的法中行于世间。 若说，二无也是不可能的，是思择的知境吗？并非如此，因为是随后的推测而思择。因此，这才是确定的。思择的境地，也说是非量所成。因为自证现量所成，为何非量所成？对于所取、怀疑、隐蔽，思择是随后的推测之主。自证现量所成，对此智者为何介入？因为怀疑、因、词，扰乱的因不是所依。具有量之相，对此不可能思考。如是等等在《释量论》中，认为是所有考察的损害。一与多等，以了知所取等之理，对于所取等显现执着，分别念不在自证之外。此处辨析一等，是考察本身而非自证。对于青等各种知识，知识的差别不是其他的所依。不能显示那本身，通过区分而成为意义。执着变得清晰，也同时介入。
English
It is earth. If it is said, is that true? It is not so, because this obstructs the forms, etc., that are examined. By the nature of examination, all dharmas are unborn. Dependent on the power of others, the discriminations of people arise. In the Sutra Unraveling the Intent, regarding the three unreal entities, it is explained in thirty and a half verses that it is not contradictory to this. The nature of the three entities, with the three unreal entities, placing all dharmas in the heart, thereby showing the unreal entity. First, merely by nature, the unreal entity is again other, because its nature does not arise, so it is the other unreal entity. That is the ultimate truth of all dharmas, because that is Suchness, it always exists as such. That is merely consciousness. Establishing as mind-only, I say unborn. As said in the Lankavatara Sutra, this is also not contradictory. That is the unborn, constant dharma, the Tathagata. All dharmas are also similar to the Sugata. By clinging to characteristics, childish wise ones, in unreal dharmas, act in the world. If it is said that non-duality is also impossible, is it the object of discriminating knowledge? It is not so, because it is examined by subsequent inference. Therefore, this is certain. The realm of examination is also said to be unproven by valid cognition. Because it is proven by self-awareness manifest cognition, why is it unproven by valid cognition? For the object to be grasped, doubt, and the hidden, examination is the master of subsequent inference. Proven by self-awareness manifest cognition, why do the wise engage in this? Because of doubt, reason, and words, the disturbing reason is not the basis. Possessing the characteristic of valid cognition, it is impossible to think about this. As such, in the Commentary on Valid Cognition, it is considered to be the harm of all examinations. One and many, etc., by knowing the reason for what is to be grasped, etc., clinging to the appearance of what is to be grasped, etc., conceptual thought is not outside of self-awareness. Here, analyzing one, etc., is examination itself and not self-awareness. For various knowledge such as blue, etc., the difference in knowledge is not another basis. It is not possible to show that itself, it becomes meaningful through distinction. Clinging becomes clear, and also engages at the same time.
Chinese
之故。无分别和有分别，于现量他者愚昧之故。有分别无分别之心，一时俱入之故耶？入速之故愚昧者，于彼等执一之故。自证即未成立。若谓虽离分别，自证离分别，以现量成立也。现量离分别，以现量自性成立也。一切以名言为依之分别，各各自己所知一切，明了彼之自性之故。自己之体性明了者，如何明了而欲现见？如是乃心之体验。现量各各所体验之自性，彼乃彼之自性。此等一切于《释量论》中，是能害成立，是能立。所知能知事物中，考察遮止已作。非是圣言之顽物，仅以理路亦无害。如刀自刃，如指触自端，如不切不触般，如是自心见自心。从识顽物之自性中，遣除极生起，非顽物自性为何，此即是自性之觉。以能作所作事物，于此自证现量非是。一之体性无分上，三之体性不应理。无常等之行境，仅于自证成立耶？非也，于自体有无谬。是故，考察不生。自己之体性皆不谬，如是庄严乃作者也。一切心及心所，于自性现量说故。于无害殊胜理路，非是错乱之定。以自己之体性于一切了知，无害存在非有也。义之自己体性一，自性是现量之时，诸量所应考察，何者？未见异分有何？由见色法相同，如鱼泡见银之相。若以错乱之因，不作他性之合，是故，由见事物，即见一切功德。以错乱不决定之故，立宗极生起也。刹那等体性，以现量成立之故。由此
English
Therefore. Non-conceptual and conceptual, due to ignorance of others in perception. Is it because conceptual and non-conceptual minds enter simultaneously? Because of the speed of entry, the ignorant are attached to them as one. Self-awareness itself is not established. If it is said that although it is free from conceptualization, self-awareness is free from conceptualization, it is established by perception. Perception that is free from conceptualization is established by the nature of perception itself. All conceptualizations that rely on names, all that is known by each individual, because of the clarity of its nature. The one who clarifies one's own nature, how does one want to manifest clearly? Thus, it is the experience of the mind. The nature of perception that is experienced separately, that is its nature. All these in the Commentary on Valid Cognition, are the establishment of the opponent, and the establishment of the proponent. In the objects of knowledge and the knower, examination and negation have been done. It is not a lifeless object of scripture, even reason alone is not harmful. Just as a sword cannot cut itself, just as a finger cannot touch its own tip, just as it cannot cut or touch, so too, the mind sees itself. From the nature of the consciousness as a lifeless object, the opposite arises greatly, what is the nature that is not lifeless, this is the awareness of self-nature. By the objects of action and agent, this self-awareness perception is not. On the indivisible nature of one, the nature of three is not reasonable. Are the objects of impermanence, etc., established only in self-awareness? No, in oneself there is no error. Therefore, examination does not arise. One's own nature is not mistaken, thus, adornment is the agent. All minds and mental factors, because they are spoken of in self-nature perception. In the faultless and excellent reasoning, it is not a certainty of confusion. By one's own nature, in all understanding, harm is not possible to exist. The nature of the meaning itself is one, when self-nature is perception, what should be examined by the valid cognitions? What other unseen part is there? From seeing the similarity of form and dharma, like seeing silver in a fish scale. If, due to the cause of confusion, one does not combine other qualities, therefore, by seeing the object, one sees all qualities. Because confusion does not determine, the establishment of the thesis arises greatly. The nature of moments, etc., because it is established by perception. From that