Tibetan
་བྱའོ། །འདོད་པ་དང་སྡིག་པ་མི་དགེ་བའི་ཆོས་སྤངས་ཏེ། དབེན་པས་བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་དབེན་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་དང་བདེ་བ་ནི་རབ་ཏུ་དབེན་པའི་བདེ་བ་ཞེས་བྱའོ། །བསམ་གཏན་གཉིས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པ་ཉེ་བར་ཞི་བ་ནི་ཉེ་བར་ཞི་བའི་བདེ་བ་ཞེས་བྱའོ། །ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་དང་གཏན་དུ་བྲལ་བ་དང༌། ཤེས་བྱའི་དངོས་པོ་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པས་བདེ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་བདེ་བ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལ་རྒྱུ་བདེ་བ་ནི་བདེ་བའི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་བདེ་བ་ཡིན་གྱི། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཚོར་བ་བདེ་བ་ནི་རྒྱུའི་དངོས་པོས་མ་ཡིན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཁོ་ནས་སོ། །སྡུག་བསྔལ་གྱི་གཉེན་པོའི་བདེ་བ་ནི་རྒྱུའི་དངོས་པོས་ཀྱང་མ་ཡིན་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་ཞི་བར་གྱུར་པ་ཙམ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་བསལ་བས་བདེ་བ་ཡིན་ནོ། །ཚོར་བ་རྒྱུན་ཆད་པའི་བདེ་བ་ནི་རྒྱུའི་དངོས་པོས་ཀྱང་མ་ཡིན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་མ་ཡིན། སྡུག་བསྔལ་བསལ་བས་ཀྱང་མ་ཡིན་གྱི། འདི་ལ་ཚོར་བ་གང་ཅི་ཡང་རུང་བ་དེ་ནི་སྡུག་བསྔལ་བ་ཡིན་པ། ཡང་དག་པར་སྡུག་བསྔལ་བ་དུས་དེ་ཙམ་ ཞིག་གནས་པས་ཞི་བར་གྱུར་པ་ནི་བདེ་བའོ། །གནོད་པ་མེད་པའི་བདེ་བར་གཏོགས་པ་ཐ་མར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་བདེ་བ་ནི་ཕྱི་མ་ལ་ཡང་དག་པར་སྡུག་བསྔལ་བ་དེ་གཏན་ཞི་བར་གྱུར་ལ་ཚེ་འདི་ལ་ཡང་ཉོན་མོངས་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་གནས་ངན་ལེན་རྟེན་ལ་ཡོད་པ་ཐམས་ཅད་གཏན་མེད་པར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་བདེ་བ་ཡིན་ནོ། །གནོད་པ་མེད་པ་དེའི་ལྷག་མ་རྣམས་ཀྱང་ཐ་མ་དེ་དང་མཐུན་པ་དང་དེའི་ཕྱོགས་ཡིན་པ་དང་དེའི་འདྲེན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གནོད་པ་མེད་པའི་བདེ་བ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་ཕན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་བདེ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་གྲུབ་པར་བྱེད་ཀྱི་གནོད་པའི་ཕྱོགས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གནོད་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་བདེ་བ་ནི་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཡང་དག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་བྱས་ཤིང་དེ་ལས་སེམས་ཅན་རྣམས་འདུན་པ་བཟློག་པར་བྱ་སྟེ། ཅི་ནུས་ཀྱིས་དེ་ལས་བཟློག་ཅིང་འབད་པར་བྱའོ། །ཕན་པར་འགྱུར་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་སྡུག་བསྔལ་དང་འབྲེལ་དུ་ཟིན་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐབས་ལ་མཁས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་སྡུག་བསྔལ་བ་དང་བཅས་པ་དང་ཡིད་མི་བདེ་བ་དང་བཅས་པར་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་མི་འདོད་བཞིན་དུ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། །མི་ཕན་པར་འགྱུར་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བདེ་བ་དང་འབྲེལ་དུ་ཟིན་ཀྱང་ཐབས་མཁས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་བདེ་བ་དང་བཅས་པ་དང་ཡིད་བདེ་བ་དང་བཅས་པ་དང༌། སེམས་ཅན་རྣམས་མི་དགའ་བཞིན་དུ་བཟློག་པར་བྱ་ཞིང་དྲང་བར་བྱའོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་སྡུག་བསྔལ་དང་བཅས་པའི་བདེ་བ་བསྒྲུབ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དང༌། བདེ་བ་དང་བཅས་པའི་མི་ཕན་པ་ལ་བཟློག་པ་དེ་ནི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཕྱིས་བདེ་བ་ཁོ་ན་ཡིན་པར་ངེས་པར་རིག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཕན་པར་འདོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དོན་གྱིས་ན་བདེ་བ་འདོད་པ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཕན་པ་སྦྱིན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བདེ་བ་སྦྱིན་པར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟར་ཕན་པ་ནི་རྒྱུ་ལྟ་བུ་ཡིན་ལ་བདེ་བ་ནི་འབྲས་བུ་ལྟ་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་གང་ལ་ལ་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཕན་པ་དང་ལྡན་པ་དེ་ནི་བདེ་བ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་ཚེ་འདི་དང་ཚེ་རབས་གཞན་དུ་འདོད་པའི་འབྲས་བུར་འགྱུར་བའི་ལས་རྒྱུ་བདེ་བར་གཏོགས་པ་གང་ཡིན་པ་དང༌། ཚོར་བ་རྒྱུན་ཆད་པའི་བདེ་བ་གང་ཡིན་པ་དག་གནོད་པ་མེད་པའི་ བདེ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི་ཕན་འདོགས་པ་དང༌། ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པ་ཡིན་པས་དེ་དག་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་དཔྱད་མི་དགོས་པར་ངེས་པར་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། །ཚོར་བ་བདེ་བ་དང་རྒྱུ་བདེ་བ་དང་དབང་པོ་དང་ཡུལ་དང་རེག་པས་བསྡུས་པ། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པར་འགྱུར་བ་དང༌། ཉོན་མོངས་པར་འགྱུར་བ་ཅན་དང༌། ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་དང་བཅས་པ་མི་ཕན་པ་དང༌། མི་འཕྲོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བསྒྲུབ་པར་མི་བྱའོ། །ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པར་མི་འགྱུར་བ་དང༌། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་མ་ཡིན་པ་དང༌། ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པ་ཕན་པ་དང༌། འཕྲོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཅི་ནུས་ཅི་ལྕོགས་བཞིན་དུ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། །བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་ཡང་དག་པར་སྤྱད་པར་བྱ་བསླབ་པར་བྱ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་བྱའོ་ཞེས་ཏེ། རྒྱ་ཆེན་པོའི་རྒྱུན་གྱི་བདེ་བ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་བདེ་བ་འདིར་འདུས་པར་བལྟ་བར་བྱའོ། །དེ་ནས་ཞེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཆེན་པོའི་ནང་གི་རེག་བྱའི་བདེ་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རྗེས་ལའོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་དེ་ཡང་ཡིན་ལ། དེའི་དབང་དུ་གྱུར་པ་དང་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བདག་པོ་ཡང་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཡོངས་སུ་མཉེས་པ་ཞེས་
Chinese
应做。断除欲望和罪恶等不善之法，以寂静而修习初禅，从寂静中产生的喜乐，称为极寂静之乐。从二禅等开始，寻伺止息，称为近寂静之乐。断除一切烦恼，如实证悟所知之事物，由此而产生的安乐，称为圆满菩提之乐。其中，因之乐，是因为成为安乐之因才是安乐，并非本体自性。感受之乐，不是因为因的实体，而是仅仅因为本体自性。对治痛苦之乐，既不是因为因的实体，也不是因为本体自性，仅仅是痛苦平息，以及消除痛苦才是安乐。感受断灭之乐，既不是因为因的实体，也不是因为本体自性，也不是因为消除痛苦，而是指任何感受，只要是痛苦的，真正痛苦的，只要持续那么一段时间，平息了就是安乐。属于无害之乐的最终圆满菩提之乐，是指未来世真正痛苦的彻底平息，以及此生中烦恼方面的恶趣之因，所有依处都彻底消失，因此才是安乐。无害之乐的其余部分，也应知与最终之乐相符，是其一类，是其引导，因此是无害之乐。其中，菩萨所成办的，是利益方面的安乐，利益众生，而不是损害方面。对于损害方面的安乐，应以如实的正确智慧完全了解，并使众生从中回心转意，尽力从中劝阻并努力。凡是能带来利益的，即使与痛苦相关联，菩萨依赖于善巧方便，也会在伴随痛苦和不悦的情况下，不情愿地为众生成办。
English
Should be done. Having abandoned desire and sinful, unwholesome dharmas, and cultivating the first dhyana in solitude, the joy and happiness born from solitude is called the bliss of extreme solitude. From the second dhyana onwards, the cessation of investigation and analysis is called the bliss of near solitude. The bliss that arises from completely separating from all afflictions and perfectly awakening to the true nature of knowable objects is called the bliss of perfect awakening. Among these, the bliss of cause is bliss because it becomes the cause of bliss, but not by its own nature. The bliss of feeling is not because of the substance of the cause, but only because of its own nature. The bliss that is the antidote to suffering is neither because of the substance of the cause nor because of its own nature, but merely the pacification of suffering, and the elimination of suffering is bliss. The bliss of the cessation of feeling is neither because of the substance of the cause, nor because of its own nature, nor because of the elimination of suffering, but refers to any feeling, as long as it is painful, truly painful, as long as it lasts for that amount of time, its pacification is bliss. The bliss of perfect awakening, which belongs to the bliss of harmlessness, refers to the complete pacification of true suffering in the future life, and the complete disappearance of all the bases of the causes of evil destinies on the side of afflictions in this life, therefore it is bliss. The remaining parts of harmlessness should also be understood as the bliss of harmlessness because they are in accordance with the final bliss, are of its kind, and are its guide. Among these, what the Bodhisattva accomplishes is the bliss of the beneficial side, benefiting sentient beings, and not the harmful side. The bliss of the harmful side should be fully understood with true and correct wisdom as it is, and sentient beings should be turned away from it, and should be dissuaded and strived from it as much as possible. Whatever brings benefit, even if it is associated with suffering, the Bodhisattva, relying on skillful means, will accomplish it for sentient beings unwillingly, even with suffering and displeasure.
Chinese
凡是有利的事，即使与快乐相关，也要凭借善巧方便，使其既带来快乐又令人心情愉悦。对于众生不喜之事，应予以纠正和引导。为何如此？因为带来痛苦的快乐和带来快乐的无益之事，都应予以纠正，务必使众生最终获得纯粹的快乐。因此，菩萨凡是 желающий 有益于众生，实际上就是 желающий 快乐。给予利益就是给予快乐，因为利益如因，快乐如果。因此，凡是具备利益众生之心者，必具备快乐之心。对于今生和来世能带来 желаемый 结果的善业，以及能使感受停止的快乐，凡是无害的快乐，都是有益且无过失的，菩萨应毫不犹豫地为众生努力成办。对于包含感受快乐和因快乐，以及由感官、对境和接触所带来的快乐，凡是能导致烦恼、具有烦恼性、有过失、无益和不适宜的，都不应修习。凡是不能导致烦恼、不具有烦恼性、无过失、有益和适宜的，菩萨应尽己所能地为众生努力成办。自己也应如是如实地修习、学习和体验。应将广大的持续快乐视为包含于圆满正等觉的快乐之中。所谓的“之后”，指的是体验金刚持大尊内部的触觉快乐之后。这也是一切如来之身、语、意，因为是其所支配和生起之因，所以也是主宰。所谓的“令其 पूर्ण 满意”，
English
Whatever is beneficial, even if it is related to happiness, should be reversed and straightened with skillful means, so that it is both happy and pleasant. Things that sentient beings do not like should be reversed and straightened. Why is that? Because whatever is accomplished with suffering and happiness, and whatever is reversed with happiness and non-benefit, it must be known that it is only happiness for sentient beings later. Therefore, whatever Bodhisattva desires to benefit sentient beings, it should be known that it actually desires happiness. Giving benefit should be known as giving happiness, because benefit is like a cause and happiness is like a result. Therefore, it should be known that whoever has benefit for sentient beings is the same as having happiness. Whatever karma causes belong to happiness, which will become the desired result in this life and other lives, and whatever happiness is the cessation of feelings, whatever harmless happiness is, those are beneficial and without fault, so Bodhisattvas must definitely accomplish them for sentient beings without having to consider them. Whatever feelings are happy, and whatever causes are happy, and whatever is included by the senses, objects, and touch, whatever becomes completely afflicted, and whatever is afflicted, and whatever is faulty, unhelpful, and unsuitable, that should not be accomplished. Whatever does not become completely afflicted, and whatever is not completely afflicted, and whatever is faultless, beneficial, and suitable, that should be accomplished by Bodhisattvas for sentient beings as much as they can. One should also practice, learn, and experience in the same way. The happiness of the great continuum should be regarded as being included in the happiness of perfect and complete enlightenment. "Then" means after experiencing the happiness of touch within the great Vajradhara. It is also the body, speech, and mind of all the Tathagatas, and because it is the cause of being dominated and generated by it, it is also the master. The so-called "completely pleasing him"