Tibetan
ག་པ་ལོག་པ་ཡི། །ལམ་དེ་ཉིད་ནི་དབུ་མ་ཡིན། །སེམས་ཙམ་མ་མཐོང་ཉིད་ཡོད་མིན། །སྣང་བ་མེད་ཕྱིར་སྐྱེ་མ་ཡིན། །འདི་ནི་དབུ་མའི་ལམ་ཡིན་ཏེ། །ཁོ་བོ་གཞན་གྱིས་བརྗོད་པ་ཡིན། །ཡང་དག་མ་ཡིན་ཀུན་རྟོག་ཡོད། །དེ་ལ་གཉིས་པོ་ཡོད་མ་ཡིན། །སྟོང་པ་ཉིད་ནི་འདི་ལ་ཡོད། །དེ་ལ་ཡང་ནི་དེ་ཡོད་དེ། །སྟོང་པ་མ་ཡིན་མི་སྟོང་མིན། །དེ་ལྟ་བས་ན་ཐམས་ཅད་བཤད། །ཡོད་པས་མེད་པས་ཡོད་པས་ན། །དེ་ཉིད་དབུ་མའི་ལམ་ཡིན་ནོ། །དབུས་དང་མཐའ་རྣམ་འབྱེད་པ་ལས། །འདི་ཡི་དེ་ཉིད་རྟོགས་པར་བྱ། །དེ་ཕྱིར་མ་ལུས་འཕགས་དག་དང༌། །འདི་ནི་མི་འགལ་བར་བསྒྲུབས་ཡིན། །འཆད་པ་པོ་ཡིས་གང་ཕྱེ་བ། །བརྟགས་པ་འདི་ནི་རིགས་མིན་ཆ། །ལུང་དང་རིགས་པས་གནོད་པ་ནི། །ཚངས་པས་བཟློག་པར་མི་ནུས་ཕྱིར། །རྣམ་པ་རྣམས་ནི་རང་རིག་ཡིན། །རང་གི་ངོ་བོར་གསལ་བའི་ཕྱིར། །གཅིག་དང་དུ་མ་བྲལ་སོགས་ཀྱི། །གནོད་པ་གཞན་དུ་བཀག་པ་ཡིན། །སྔོ་སོགས་སྣ་ཚོགས་རྣམ་ཤེས་ལ། །ཤེས་པའི་ཁྱད་པར་གཞན་མི་སྟེན། །མཐོང་ནུས་མ་ཡིན་དེ་ལ་ནི། །འབྱེད་བྱེད་དོན་ལ་ལྟུང་བར་འགྱུར། །ཤེས་ལ་ཅི་ལྟར་སྣང་གང་ཡིན། །དེ་ནི་དེ་ལ་ཉམས་མྱོང་འགྱུར། །དེ་ལྟར་སེམས་ཀྱི་རྣམ་པ་ནི། །སྣ་ཚོགས་གཅིག་གི་ངོ་བོར་འགྱུར། །གཟུང་བ་ལ་སོགས་པར་ཞེན་གང་། །འཁོར་བ་ཡིན་ཏེ་གཞན་མིན་ཕྱིར། །དེ་དང་བྲལ་བས་མྱང་འདས་ཏེ། །དེས་ན་ཐམས་ཅད་ལེགས་པར་གནས། །གཞན་གྱི་དབང་གི་དངོས་པོ་ནི། །མཚན་ཉིད་ལས་ནི་གཉི་གའི་ཆ། །བརྟགས་པའི་ཆ་ཡིས་འཁོར་བ་ཡིན། །ཡོངས་གྲུབ་ཆ་ཡིས་མྱང་འདས་ཡིན། །བདག་དང་བདག་གི་རྣམ་ རྟོག་རྒྱུན་གྱིས་ནི། །ངོ་བོར་དག་གིས་དེར་ནི་འཁོར་བ་སྟེ། །དག་པ་དེ་ལས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པ་ན། །ངོ་བོ་ཙམ་གྱིས་རྣམ་པར་ཤེས་པར་བྱ། །ཞི་བ་དང་ནི་སྲིད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད། །ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་ནི་དབྱེ་བ་འགའ་ཡང་མེད། །གང་ཕྱིར་གཟུང་བ་ལ་སོགས་རྣམ་པ་དང༌། །བྲལ་བར་ཐམས་ཅད་དུ་ནི་རྟག་ཏུ་གྲུབ། །སོ་སོར་སྣང་བ་རང་བཞིན་ཀུན་རྟོག་ལས། །ཐམས་ཅད་ཀྱང་ནི་ཅི་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། །སེམས་ལས་གཞན་པ་འགའ་ཡང་ཡོད་མིན་པས། །བདག་ཅེས་བྱ་བའང་གུད་ན་ཡོད་མ་ཡིན། །ཀུན་རྫོབ་ཙམ་ལས་འཁོར་བ་ནི། །གཞན་ནི་ཡོད་པར་མ་མཐོང་ངོ༌། །དེ་ཉིད་ཁོ་ན་མྱ་ངན་འདས། །དེ་ལྟ་ན་ནི་ཡང་དག་གནས། །ཇི་སྲིད་རྣམ་རིག་ཙམ་ཉིད་ཅེས། །ཤེས་པ་ཙམ་ལ་འང་མི་གནས་ཏེ། གཟུང་བ་གཉིས་ཀྱི་རྗེས་འཇུག་པ། །དེ་སྲིད་རྣམ་པར་མི་ལྡོག་གོ །འདི་དག་རྣམ་པར་རིག་ཙམ་ཞེས། །དེ་སྙམ་དུ་ནི་ད
Chinese
何处颠倒之处，那条路就是中观。唯识不见，自性不存在。因为没有显现，所以没有生。这就是中观之路，我被他人述说。不是真实，有遍计所执。在那之上，二者都不存在。空性就在这里存在。在那之上，也有那个存在。不是空性，也不是不空性。因此，一切都被宣说。因为有，因为没有，因为有，那就是中观之路。从辨别中边之中，应该证悟这个真如。因此，所有清净的圣者，与这个不相违背地被证实。讲说者所分开的，这个考察不是正理的部分。因为经文和理性能够损害，所以梵天也无法遮止。诸法是自证。因为在自己的体性中显现。一和多等分离的，损害在其他地方被遮止。在青等各种不同的识中，不依赖其他的认识差别。不能见到的，对于那个，会堕入能分别的意义中。对于识来说，如何显现什么，那就是对于那个的体验。如此，心的诸法，成为各种各样一个的体性。对于所取等执着什么，那就是轮回，因为不是其他的。与那个分离就是涅槃，因此一切都安住得很好。其他的自在的法，从体性来说是二者的部分。以遍计所执的部分来说是轮回。以圆成实的部分来说是涅槃。我与我的分别念的相续，以体性清净来说，在那里是轮回。从清净的那个颠倒过来，仅仅以体性来认识。寂灭和轮回的体性，以法性来说，没有任何差别。因为所取等诸法，在一切时都恒常成立。各自显现的自性分别念，一切也什么都不存在。因为没有从心之外的其他任何存在，所以称为我的东西也不存在。仅仅从世俗谛来说，轮回，没有见到其他的存在。那个仅仅是涅槃。如果那样，那就是真实的安住。只要认为仅仅是唯识，甚至对于仅仅是识也不安住，随逐能取所取的二者，在那之前不会返回。这些仅仅是唯识，如此认为
English
Where is the place of inversion? That very path is the Middle Way. Without seeing Mind-Only, there is no inherent existence. Because there is no appearance, there is no arising. This is the path of the Middle Way, which is spoken of by others about me. It is not truly existent, there is conceptual imputation. On that, both do not exist. Emptiness exists here. On that, there is also that. It is not emptiness, nor is it non-emptiness. Therefore, everything is explained. Because of existence, because of non-existence, because of existence, that is the Middle Way. From the differentiation of the middle and the extremes, one should realize this suchness. Therefore, all the pure noble ones, are proven to be non-contradictory to this. Whatever is separated by the expounder, this examination is not a part of valid reasoning. Because scripture and reasoning can harm, even Brahma cannot prevent it. All phenomena are self-cognizant. Because they are clear in their own essence. Harm from separation of one and many, etc., is prevented elsewhere. In the various consciousnesses such as blue, one does not rely on other differences in knowledge. If it is not possible to see, then one will fall into the meaning of the object of differentiation. How does it appear to consciousness, what is it? That becomes the experience for that. Thus, the aspects of mind, become the essence of various ones. Whatever clings to the apprehended, etc., that is samsara, because it is not other. Separation from that is nirvana, therefore everything abides well. The object of other's power, from the characteristic, is a part of both. By the part of imputation, it is samsara. By the part of perfect accomplishment, it is nirvana. The continuum of thoughts of self and mine, by the purity of essence, there is samsara. From the reversal of that purity, it is to be known as merely the essence. The essence of peace and existence, by the nature of phenomena, there is no difference at all. Because all phenomena such as the apprehended, etc., are always established in all ways. From the conceptual imputation of individually appearing nature, everything does not exist at all. Because there is no other existence apart from mind, therefore what is called self does not exist separately. Merely from conventional truth, samsara, one does not see other existence. That alone is nirvana. If that is so, then that is the true abiding. As long as one thinks it is only Mind-Only, even for mere consciousness one does not abide, following after the two, the apprehended and the apprehender, until then one will not return. These are merely Mind-Only, thinking thus
Tibetan
མིགས་ནས་སུ། །ཅི་ཡང་རུང་སྟེ་མདུན་འཇོག་ན། །དེ་ནི་ཙམ་ལའང་མི་གནས་སོ། །ནམ་ཞིག་ཤེས་པས་དམིགས་པ་རྣམས། །མི་དམིགས་དེ་ཡི་ཚེ་ན་ནི། །རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་ལ་གནས། །གཟུང་བ་མེད་པར་འཛིན་པ་མེད། །མི་དམིགས་འདི་ནི་བསམ་མི་ཁྱབ། །འཇིག་རྟེན་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། །གནས་ཀྱང་གཞན་དུ་གྱུར་པ་ནི། །གནས་ངན་ལེན་གཉིས་སྤངས་པས་སོ། །དེ་ཉིད་ཟག་པ་མེད་དང་དབྱིངས། །བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་དགེ་དང་རྟག །འདི་ནི་བདེ་ཆེན་རྣམ་གྲོལ་སྐུ། །ཐུབ་པ་ཆེན་པོ་ཆོས་ཤེས་བྱ། །དེ་ཕྱིར་འདི་ཉིད་སྨད་བྱ་མིན་པར་མཁས་པ་རྣམས། །རིགས་པ་ཤེས་པས་གཞན་གྱི་དོན་དུ་དཔྱད་པར་བྱ། །བློ་གྲོས་ཕྲ་བའི་མི་ཡི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན་གྱུར་ཏེ། །བློ་གྲོས་དམན་པའི་སྐྱེ་བོ་འདོད་དང་བྲལ་བར་བྱེད་པ་ཉིད། །ཅེས་པ་ནི་བསྲེས་པས་བསྡུས་པ་དང་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་རྣམས་སོ། །དེ་ནས་ཞེས་པ་ནི་རིགས་དྲུག་གི་གདུལ་བྱའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྣ་ཚོགས་པ་ཡོངས་སུ་ཆོད་པའི་རྗེས་ལའོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ནི་སྔར་བརྗོད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་དོ། །དེ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་ཡི་གེ་རྣམས་ཏེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྣམ་པ་དྲུག་གི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའི་ངོ་བོ་རྣམས་སོ། །ཨེ་མའོ་ཆོས་ནི་ལུང་དུ་གྱུར་པའི་བསྟན་པ་གདུལ་བྱ་རྣམས་ལ་ རབ་ཏུ་གསལ་བའོ། །མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང་ལུང་གི་ཡུལ་རྣམས་ལ་དེ་རྣམས་ཀྱིས་མི་གནོད་པའི་ཕྱིར་རྨད་དུ་བྱུང་བའི་ཡུལ་ལོ། །དེ་རྣམས་ཀྱང་རྒྱུ་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྟག་ཏུ་ཡོད་པ་ལ་སོགས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བས། །རྒྱུ་མེད་གཞན་ལ་མི་ལྟོས་ཕྱིར། །རྟག་ཏུ་ཡོད་པའང་མེད་པར་འགྱུར། །དངོས་པོ་རྣམས་ནི་རེས་འགའ་ཞིག །འབྱུང་བ་ལྟོས་པ་ལས་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པའི་རིགས་པས་སོ། །འདི་ལྟར་ཡང་དེ་ལྟ་བུའི་རྟོགས་པ་སྔོན་དུ་སོང་བས་འདི་གསུངས་པ། །ཨེ་མའོ་ཆོས་ཞེས་ཏེ་རྟོགས་པའི་ངོ་བོ་དཀྱིལ་འཁོར་བའི་བདག་ཉིད་ནི་འདིར་དགེ་འདུན་ནོ། །དེ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ལས་གཞན་རྣམས་ལ་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་གསུངས་པ། །ཨེ་མའོ་སངས་རྒྱས་ཞེས་ཏེ། ཡང་དག་དེ་བཞིན་ཉིད་བདེན་གང༌། །ཡང་དག་རྟོགས་པ་བརྟན་པ་ཆེ། །ཆོས་ཀུན་ཡང་དག་རྟོགས་པ་ཡིས། །སངས་རྒྱས་སངས་རྒྱས་དེ་བརྗོད་དོ། །ཞེས་པས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བདག་པོའི་སངས་རྒྱས་ནི་འདིར་སྟོན་པ་པོ་ཡིན་ནོ། །དག་པ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་
Chinese
从所缘而观。无论什么，如果置于面前，那也不会停留片刻。何时以智慧观所缘，于不缘之时，则唯有安住于识。无所取则无能取。此不缘不可思议，乃是出世间之智慧。安住亦转为他，乃因舍弃了恶趣与轮回。彼即无漏与法界，不可思议，善且恒常。此乃大乐解脱身，应知为大雄佛法。因此，智者不应诽谤此，应以智慧了知，为他人利益而思择。乃是智慧敏锐之人的行境，使智慧低下之辈远离贪欲。此乃以杂糅而归纳，并使之了知的偈颂。其后，乃是断除六道所化众生之种种分别念之后。一切如来之身语意之法性，乃是前述之空性等三解脱门之自性。彼等宣说之文字，乃是菩提心六种相之偈颂的体性。唉玛吙！法乃成为圣教之教义，对所化众生极为明晰。对于现量、比量与圣教之境，由于彼等不能损害，故是奇妙之境。彼等亦非无因，否则将导致恒常存在等过失。无因不依赖他，故恒常存在亦将不成立。事物有时产生，乃是依赖于因缘。以此理证。如此，亦因先前已具足如是证悟，故宣说此。唉玛吙！法，即证悟之体性，坛城之自性，此乃僧伽。彼亦因不可能从圆满正等觉佛陀之外的其他处产生，故宣说此。唉玛吙！佛陀。真实如是之真谛，真实证悟，坚定广大。以真实证悟一切法，故称佛陀、佛陀。以此，坛城之主佛陀，在此乃是导师。清净即烦恼。
English
From the object of observation. Whatever it may be, if placed before one, it will not remain even for a moment. When one observes the objects of observation with wisdom, at the time of non-observation, one abides only in consciousness. Without the object of grasping, there is no grasper. This non-observation is inconceivable, it is the wisdom beyond the world. Abiding also transforms into another, because it has abandoned the evil realms and samsara. That is the uncontaminated and the dharmadhatu, inconceivable, virtuous and constant. This is the body of great bliss and liberation, it should be known as the Dharma of the Great Hero. Therefore, the wise should not slander this, they should understand with wisdom and contemplate for the benefit of others. It is the realm of activity for people with subtle wisdom, causing those of lesser wisdom to be free from desire. These are the verses that are compiled by mixing and making them known. Thereafter, it is after the complete severance of the various conceptualizations of the beings to be tamed in the six realms. The dharmata of the body, speech, and mind of all the Tathagatas is the nature of the three doors of liberation, such as emptiness, which were mentioned earlier. The letters that reveal them are the essence of the verses of the six aspects of bodhicitta. Emaho! The Dharma is the doctrine that has become the scriptural teaching, which is extremely clear to the beings to be tamed. For the realms of direct perception, inference, and scripture, because they cannot harm them, it is a wonderful realm. They are also not without cause, otherwise it would lead to faults such as constant existence. Because it is causeless and does not depend on others, constant existence will also not be established. Things sometimes arise, depending on causes and conditions. By this reasoning. Thus, also because such realization has preceded, this is proclaimed. Emaho! Dharma, that is, the nature of realization, the nature of the mandala, this is the Sangha. That also, because it is impossible to arise from other than the fully and perfectly enlightened Buddha, this is proclaimed. Emaho! Buddha. The true suchness is the true essence, true realization, firm and vast. By truly realizing all dharmas, it is called Buddha, Buddha. By this, the Buddha, the lord of the mandala, here is the teacher. Purity is affliction.