Tibetan
་སྤྱོད་ཡུལ་བཟང་པོ་སྟེ། །རང་བཞིན་གཉིས་པོ་རྣམ་སྤངས་པ། །ཤིན་ཏུ་འང་ཡོངས་གྲུབ་མ་ཡིན་ཏེ། །བརྟགས་ཕྱིར་གཞན་ལས་སྐྱེས་མ་ཡིན། །དེ་ཚེ་ཤེས་པར་བྱས་དག་པའི། །རང་བཞིན་དམ་པའི་དོན་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ནུབ་མོ་རྟོགས་པ་དང༌། །གང་གི་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་འདས། །ང་ཡིས་ཅུང་ཟད་རབ་བསྟན་པ། །འདི་དག་པར་ན་ཡོད་མ་ཡིན། །སོ་སོའི་བདག་ཉིད་ཆོས་གནས་པ། །ཐུགས་ལ་བཞག་ནས་ང་ཡིས་བརྗོད། །སངས་རྒྱས་དེ་རྣམས་དང་ནི་ང༌། །བྱེ་བྲག་ཅུང་ཟད་ཡོད་མ་ཡིན། །འདི་དག་ཐམས་ཅད་མ་སྐྱེས་པ། །དངོས་པོ་མ་ཡིན་ཡོད་པ་མིན། །དྲི་ཟ་རྨི་ལམ་སྒྱུ་མར་གྲགས། །དངོས་པོར་སྣང་ཡོད་རྒྱུ་མེད་པ། །རྣམ་རྟོག་གིས་བརྟགས་མེད་པ་སྟེ། །རྟོག་པ་མེད་པ་མ་ཡིན་ལ། །འཁོར་བ་མ་ཡིན་མྱང་འདས་མིན། །སེམས་ནི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་ཡིན། །སྙིང་པོ་དེ་བཞིན་གཤེགས་དགེ་བ། །དངོས་པོ་ཀུན་གྱི་སྐྱེ་བ་ནི། །མཐའ་དང་མཐའ་མེད་རྣམ་པར་སྤངས། །ང་ཡི་ཤེས་རབ་རྣམ་པ་གསུམ། །གང་ལས་དེ་ཉིད་རབ་བྱུང་བ། །ཐེག་པ་གཉིས་དང་རྣམ་བྲལ་ཏེ། །ཤེས་རབ་སྣང་བ་དང་བྲལ་བའོ། །ཡོད་པའི་དངོས་པོར་མངོན་ཞེན་པས། །ཉན་ཐོས་རྣམས་ནི་འཇུག་པར་འགྱུར། །སེམས་ཙམ་ཉིད་ལ་འཇུག་པ་ཡིས། །ཤེས་རབ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགེ། །འདི་ནི་ལང་ཀར་གཤེགས་པར་ཡང༌། །ཆུང་དུ་འབྲིང་དང་ཆེན་པོ་ཡིས། །གསུམ་པོ་ཉིད་དུ་ཤེས་རབ་ནི། །བརྗོད་དེ་གཞན་དུ་མ་ཡིན་ཕྱིར། །དབུ་མའི་རྩ་བ་ལ་སོགས་པར། །བརྟགས་པ་ཉིད་ནི་བཀག་པའི་ཕྱིར། །བརྟགས་པ་བཀག་པ་འདི་ལ་ནི། །ཚད་མ་ལུང་གིས་གྲུབ་པ་སྟེ། །བདེན་པ་གཉིས་ལ་བརྟེན་ནས་ནི། །སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ཆོས་བསྟན་པ། །འཇིག་རྟེན་པ་ཡི་ཀུན་རྫོབ་དང༌། །དོན་དམ་པ་ཡི་བདེན་པས་སོ། །བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་དབྱེ་བ་དག །གང་གིས་འདི་དག་མི་ཤེས་པ། །ཟབ་མོ་སངས་རྒྱས་བསྟན་པ་ལ། །དེ་ཉིད་དེ་རྣམས་ཀྱིས་མི་ཤེས། །ཐ་སྙད་དོན་ལ་མ་བརྟེན་པར། །དམ་པའི་དོན་ནི་མ་རྟོགས་པར། །མྱ་ངན་འདས་པ་མི་རྟོགས་སོ། །སྟོང་པ་ཉིད་ལ་ལྟ་ཉེས་ན། །ཤེས་རབ་ཆུང་ལྡན་ཕུད་བར་འགྱུར། །ཇི་ལྟར་སྦྲུལ་ལ་བཟུང་ཉེས་དང༌། །རིག་ སྔགས་ལོག་པར་བསྒྲུབས་པ་བཞིན། །དེས་ན་སོ་སོར་ལྡོག་འགྱུར་ཏེ། །ཐུབ་པས་སེམས་ནི་བརྟན་བཞེད་པ། །ཆོས་ལ་དགོངས་པས་འདི་ཡི་ཆོས། །དམན་པས་རྟོགས་པར་དཀའ་བའོ། །གཞན་གྱིས་མི་ཤེས་ཞི་བ་དང༌། །སྤྲོས་པ་ཡིས་ནི་མ་སྤྲོས་པ། །རྟོག་མེད་སྨྲ་ཚོགས་མ་ཡིན་དོན། །འདི་ནི་དེ་ཉིད་མཚན་ཉིད་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་ཅུང་ཟད་གཟུགས་ཀྱི་ཚུ
Chinese
行境善妙，自性二者皆已断除。 亦非全然真实成就，为考察故非由他生。 尔时知已清净之，是为胜义谛。 何者之夜证悟，何者完全入灭。 我已略为开示，此等清净中皆无有。 各自体性法安住，铭记于心我将说。 彼等诸佛与我，些微差别亦皆无。 此等一切皆无生，非为实物亦非有。 乾闼婆、梦、幻术般宣说，虽显现为实物然无因。 由分别念所测度故无有，然非无分别念。 非为轮回亦非涅槃，心性本为光明。 心要如来藏，一切事物之生起。 断除有边与无边，我之智慧有三种。 由何者而彼生起，远离二乘且离于智慧显现。 若执着于有之事物，声闻缘觉将趣入。 仅以趣入唯识，智慧如来藏。 此于《楞伽经》中，以小、中、大三种。 即说三种智慧，是故非于他处说。 于《中观根本慧论》等中，仅遮止了分别念。 于此遮止分别念，以量与圣言量成立。 依于二谛，诸佛宣说正法。 世俗谛与胜义谛。 若不能辨别二谛之差别，彼等即不能了知甚深佛法。 不依于名言之义，不证悟胜义谛，则不能证得涅槃。 若对空性作错误之观察，则具小慧者将被摧毁。 犹如执蛇不当，或修持邪咒。 是故将各自转变，能仁如来认为心是坚固的。 以佛陀之意趣而言，此法甚为低劣者难以领悟。 他人不能了知之寂静，以及非由戏论所造作。 无分别念，非言语所能诠释之义，此即彼之体性。 是故略为描述色之体性。
English
The realm of conduct is excellent, both natures are completely abandoned. It is also not entirely truly accomplished, for the sake of examination, it is not born from others. At that time, having known and purified, it is the meaning of the supreme truth. The night of which one attains enlightenment, and the one who completely enters nirvana. I have briefly explained, these are not present in purity. Each individual's self-nature abides in the Dharma, I will speak having kept it in mind. Those Buddhas and I, there is not the slightest difference. All of these are unborn, not a real thing, nor existent. It is proclaimed like a Gandharva, a dream, an illusion, although it appears as a real thing, it has no cause. It is non-existent because it is measured by conceptual thought, but it is not without conceptual thought. It is not samsara, nor is it nirvana, the nature of mind is clear light. The essence is the Tathagatagarbha, the arising of all things. It abandons extremes and non-extremes, my wisdom has three aspects. From what does it arise, separated from the two vehicles and separated from the appearance of wisdom. If one clings to existent things, the Shravakas will enter. By merely entering the Mind-Only, the wisdom is the Tathagatagarbha. This is also in the Lankavatara Sutra, with small, medium, and large three types. Wisdom is spoken of as these three, therefore it is not spoken of elsewhere. In the Root Verses on the Middle Way and so on, only conceptual thought is negated. In this negation of conceptual thought, it is established by valid cognition and scripture. Relying on the two truths, the Buddhas teach the Dharma. The conventional truth of the world and the ultimate truth. If one does not know the difference between the two truths, they will not understand the profound Buddha-dharma. Without relying on the meaning of terms, without realizing the ultimate truth, one cannot realize nirvana. If one has a wrong view of emptiness, one with little wisdom will be destroyed. Just as holding a snake improperly, or practicing a wrong mantra. Therefore, it will transform individually, the Able One considers the mind to be stable. In terms of the Buddha's intention, this Dharma is difficult for the inferior to understand. The peace that others cannot know, and that which is not fabricated by elaboration. Without conceptual thought, the meaning that cannot be expressed by words, this is its nature. Therefore, briefly describe the nature of form.
Tibetan
ལ། །རྣམ་པར་རྟོག་པས་བརྟག་མི་བྱ། །འདི་སྐད་བརྗོད་པས་བརྟགས་པ་ཙམ། །ཐུབ་པས་བཀག་པར་དགོངས་པ་ཡིན། །ཡང་དག་སྐྱེ་དང་འགག་པ་སོགས། །དངོས་ལ་གཉིས་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །དེ་མེད་ན་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི། །དགག་པ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འཇིག་དང་སྐྱེ་དང་ཉོན་མོངས་དང༌། །ཤེས་པ་དགག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །བྱིས་པས་ཤེས་པས་གང་རྟོགས་པ། །དེ་ནི་དགག་པ་ཐམས་ཅད་དུ། །སྒྲུབ་བྱེད་མི་དམིགས་པ་ལས་ཡིན། །རང་རིག་ཙམ་ཞིག་དམིགས་པ་ཡང༌། །འདིར་ནི་གཉིས་པོ་མི་དམིགས་ཡིན། །ཁྱད་པར་ཅན་དངོས་མྱང་བ་ལ། །དོན་གསལ་བ་ནི་གཞན་མ་ཡིན། །དེ་ལས་ཁྱད་པར་ཅན་དམིགས་པ། །དེ་ཕྱིར་དེ་ཡང་མི་དམིགས་པ། །དེ་ནས་མ་དམིགས་པ་འདི་ནི། །མངོན་སུམ་བདག་ཉིད་ཁོ་ནས་རྟོག །རང་ཉིད་ཙམ་གྱིས་འཇུག་པ་ཙམ། །དེ་མེད་རྣམ་གཞག་གོ་བྱེད་ཡིན། །གཞན་དུ་མི་དམིགས་པ་ལས་ནི། །དོན་དམ་པ་ནི་རྟོགས་འགྱུར་ན། །གཞན་གྱིས་དམིགས་པ་མེད་པ་ཉིད། །དེ་ལྟར་ན་ནི་ཐུག་མེད་འགྱུར། །མི་སྣང་ངེས་པར་མི་རུང་ཕྱིར། །གཞན་ལ་གནས་འགོག་འགྱུར་བ་ཡིན། །སེམས་ཅན་གཞན་ལ་རྟགས་ཅན་མིན། །རྣམ་རྟོག་སོགས་འགྲུབ་མི་འགྱུར་བཞིན། །འབྲས་བུ་དེས་མེད་ཅན་དེ་དག །འདི་འདྲ་མི་དམིགས་པ་རུ་བརྗོད། །དེ་ནི་ཤིན་ཏུ་ལྐོག་གྱུར་ལ། །ཡོད་དང་མེད་པའི་རྣམ་ངེས་མིན། །ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་སངས་རྒྱས། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་བཞིན་ནོ། །མིང་ཅམ་དག་ཏུ་བརྗོད་པ་ནི། །བསལ་ན་སྒྲ་དོན་བརྟགས་པ་ཡིན། །འདི་ནི་སྒྲ་དོན་བཀག་པ་སྟེ། །དངོས་པོ་རྣམ་པར་མི་བཟློག་གོ །གང་རྣམས་ལ་ནི་དོན་ངེས་པ། །གཞན་ལའང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པར་བྱ། །བརྟགས་པ་འགག་པ་ཞེས་པ་འདི། །ལྟ་བ་ཐམས་ཅད་བསྡུས་པ་ཡིན། །ཤེས་བྱ་ཉིད་དུ་སྣང་བ་ཀུན། །རྣམ་པར་བརྟགས་པར་འདོད་པ་ཡིན། །གང་དང་ གང་གི་རྟོག་པ་ཡིས། །དངོས་པོ་གང་གང་རྣམ་བརྟགས་པ། འདི་ནི་ཡོངས་སུ་བརྟགས་པ་ཡིན། །ཞེས་ནི་རིགས་མཁྱེན་གྱིས་གསུངས་ཕྱིར། །གང་ཞིག་དབུ་མ་རྟོགས་ཉིད་ཡིན། །སྒྲོ་འདོགས་པ་དང་སྐུར་འདེབས་དག །དོར་བས་དབུ་མར་ཤེས་པར་བྱ། །དེ་ཉིད་གཉིས་མེད་མྱོང་བ་ཡིན། །གང་ཞིག་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བྱུང་བ། །དེ་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད། །དེ་ནི་ཉེ་བར་འདོགས་ཉེར་ལེན། །དེ་ཉིད་དབུ་མའི་ལམ་ཡིན་ནོ། །རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་མ་ཡིན་པ། །ཆོས་ནི་ཅུང་ཟད་ཡོད་མ་ཡིན། །གང་ཕྱིར་དེ་ཕྱིར་མི་སྟོང་པའི། །ཆོས་ནི་ཅུང་ཟད་ཡོད་མ་ཡིན། །སེམས་ཙམ་ཉིད་དེ་སྣང་ཡོད་མིན། །ཕྱི་རོལ་དོན་ནི་དོར་བ་ཡིན། །རྣམ་པར་རྟོ
Chinese
啊！不应用分别念来观察。 仅仅是用这种说法来观察， 佛陀是认为要禁止的。 真实生和灭等等， 事物上没有二元性。 如果没有那个，那么所有的 否定就不能成立。 坏灭、生起、烦恼和 知识不是否定， 孩童以知识所理解的， 那在所有的否定中， 是从能立的不现见而来。 仅仅是自证的对境， 在这里，两者都不现见。 在体验具有差别的实物时， 显明意义的不是其他。 从那之中，对境具有差别， 因此，那也不现见。 从那之后，这个不现见， 仅仅由现量自性来理解。 仅仅以自身而进入， 没有那个，就是名言的能诠。 否则，从不现见中， 如果证悟了胜义谛， 他人所对境的没有， 那样的话，就会变成无穷。 因为不能确定不显现， 就会变成安立在其他上的遮止。 对于其他有情不是有相， 就像分别念等不能成立一样。 那些以果不存在的事物， 被称为这种不现见。 那是非常隐蔽的， 不是有和没有的决断。 般若波罗蜜多佛， 菩萨也是如此。 仅仅是说出名称， 如果去除，就是观察声音和意义。 这是遮止声音和意义， 事物不会改变。 对于哪些已经确定意义的， 也应如是地趋向于其他。 这个名为“观察的止息”， 是所有见解的总结。 显现为所知的一切， 都被认为是分别念。 以什么和 什么的分别念， 事物什么什么被分别念， 这就是遍计所执。 因为这是种姓智所说， 哪一个才是证悟中观， 通过舍弃增益和诽谤， 应知是中观。 那就是无二的体验。 哪一个是缘起， 那被称为空性。 那是近取和取， 那就是中观之道。 不是缘起的， 法一点也不存在。 因为什么，因此，不空的 法一点也不存在。 唯是心而已，不是外境显现。 外境的意义被舍弃。 分别念
English
Ah! Do not examine with conceptual thought. Merely examining with such words, The Buddha intended to prohibit. True birth and cessation, etc., There is no duality in things. If there is no that, then all Negations cannot be established. Destruction, arising, afflictions, and Knowledge are not negations, What a child understands with knowledge, That, in all negations, Is from the non-apprehension of the proof. Merely the object of self-awareness, Here, both are not apprehended. When experiencing a distinct thing, What clarifies the meaning is not other. From that, the object is distinct, Therefore, that is also not apprehended. From then on, this non-apprehension, Is understood only by direct perception itself. Merely entering by itself, Without that, it is the expresser of conventions. Otherwise, from non-apprehension, If the ultimate truth is realized, The absence of what is objectified by others, In that case, it would become infinite. Because it is not possible to determine non-appearance, It would become a cessation established on others. For other sentient beings, it is not an attribute, Just as conceptual thoughts, etc., cannot be established. Those things that are non-existent by result, Are called such non-apprehension. That is very obscure, It is not a determination of existence and non-existence. The Perfection of Wisdom Buddha, The Bodhisattva is also the same. Merely uttering names, If removed, it is examining sound and meaning. This is the cessation of sound and meaning, Things will not change. For those who have determined the meaning, One should also proceed to others in the same way. This called "cessation of examination," Is the summary of all views. All that appears as knowable, Is considered to be conceptual thought. With what and What's conceptual thought, What things are conceptually thought, This is the completely imputed. Because this is what the lineage-knower said, Which one is the realization of Madhyamaka, By abandoning superimposition and defamation, It should be known as Madhyamaka. That is the experience of non-duality. Which one is dependent origination, That is called emptiness. That is attachment and grasping, That is the Middle Way. What is not dependent origination, A phenomenon does not exist at all. Because of what, therefore, non-empty A phenomenon does not exist at all. It is only mind, not the appearance of external objects. The meaning of external objects is abandoned. Conceptual thought