English
Thus, contemplate its meaning. Thus, thus, it is free from distinctions. Likewise, that which is other than self-awareness by its own nature alone is indeed conceptualization, so it is said. It is not clinging to those as one, because clinging to self-awareness and form, etc., also arises simultaneously, therefore it is delusion. As it is said in the Pramāṇavārttika: "Those with and without conceptualization, when consciousnesses arise simultaneously, because ignorance also arises quickly, they cling to those as one." So it is said. Likewise, again in the eighteenth chapter: "Without beginning or end, peaceful, existent and nonexistent, inexhaustible lord, emptiness and compassion, indivisible, is called bodhicitta." Thus, harm by reliance is the acceptance of all conventional truths. If, even if one abandons scripture for a subject and reason established by valid cognition, there is no loss whatsoever, because it does not harm the accomplishment of the desired meaning. For subjects, etc., that are not objects of direct perception or inference but are taught by scripture, one must necessarily accept scripture, because otherwise investigation is not allowed. Therefore, it is reasonable that it is harmed by that itself. As it is said in the Pramāṇavārttika: "Therefore, for established meanings, even if the treatises are abandoned, there is no harm. Without accepting scripture, it is not possible to enter into the hidden." That is true, because you also accept the wisdom that is the non-duality of ultimate truth. If that does not exist, then because the direct perception that has that as its object does not exist, the inference that precedes it is not established at all, because there is harm to everything or not even a little, because there is no difference. For those who say that ultimate truth exists, the distinction is indeed reason. Furthermore, one should also see that there is no fault in the treatises spoken by those who are not omniscient. For scriptures, etc., valid cognition has already been refuted earlier. Otherwise, if the scripture spoken by the omniscient one also does not harm the subject established by valid cognition, then at that time, what opportunity is there for anything to gain the opportunity to be harmed by reliance on the mind established by self-aware direct perception? If there is, it is what the Bhagavan taught as dependent on the body, because body and mind follow each other, so it is said. Like this
Tibetan
གནོད་པ་བརྗོད་པ་ན། །དེ་ཡི་ཤེས་པས་ཕན་འདོགས་ཕྱིར། །ཡིད་ནི་ལུས་ལ་བརྟེན་པར་བརྗོད། །ཅེས་པ་འདིས་རྣམ་འགྲེལ་བྱེད་པས་དེ་སྤངས་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་རང་རིག་པའི་མངོན་སུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ་མི་སླུ་བའི་ཕྱིར། དོན་དམ་པ་ཡིན་ལ་དེའི་ཚིག་ཉིད་ཀྱང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྒྱན་བྱེད་པས་རྒྱས་པར་བསྟན་པ་ཡིན་པས་དེ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་བྱའོ། །གང་གསུངས་པ། ཐམས་ཅད་དོན་དང་འབྲེལ་བ་ཡི། །ཤེས་པ་མངོན་སུམ་གྱིས་མཐོང་མིན། །སྤྱི་ཡི་ཚུལ་གྱིས་འབྲེལ་པ་ནི། །རྗེས་སུ་དཔག་པས་བཞག་པ་ཡིན། །ཚད་མ་གཞན་ཡང་ཡོད་མིན་ཕྱིར། །གང་ལས་ཐེ་ཚོམ་གཅོད་པ་ཡིན། །དེས་ན་ཐ་སྙད་ལས་ནི་ཚད་མ་ཉིད། །ཅེས་སོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ཐ་སྙད་ལས་ཚད་མ་ཡིན་ན་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་བསྟན་བཅོས་སུ་ཇི་ལྟར་བཀོད། བསྟན་བཅོས་སུ་བསྟན་ཀྱང་ཚིག་ཙམ་གྱིས་དེ་ལྟར་གྱུར་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་ཐ་སྙད་དུ་མི་སླུ་བ་ཉིད་ལས་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་ཡོད་ན་བསྟན་བཅོས་དོན་མེད་པ་ཉིད་དོ། །གསུངས་པ། བསྟན་བཅོས་རྨོངས་པ་ཟློག་བྱེད་ཡིན།། གལ་ཏེ་ཐ་སྙད་ལས་ཚད་མའི་རང་བཞིན་རྟོགས་ན་ཅིའི་ཕྱིར་ཕན་ཚུན་འགལ་བའི་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དུ་འགྱུར། དེས་ན་ཐ་སྙད་ཀྱང་བློ་གྲོས་མི་མཐུན་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡང༌། ཐམས་ཅད་ཐ་སྙད་དག་ལས་ནི། །ཚད་མ་ཉིད་དུ་རྟོགས་མ་ཡིན། །དེ་ཡིས་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ནི། །ཕན་ཚུན་འགལ་བ་དང་ལྡན་ཡིན། །མངོན་སུམ་ལ་སོགས་ཚད་མ་ཡིས། །འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་རྟོགས་མ་ཡིན། །ལུང་ལས་གཞན་ནི་བརྗོད་པ་སྟེ། །དེས་ན་ཐ་སྙད་ལས་མ་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་ཐ་སྙད་ཐེ་ཚོམ་ཕྱིར། །བསྟན་བཅོས་རྨོངས་པ་ཟློག་བྱེད་ཡིན། །སྔོན་དང་ཕྱི་མ་མི་དྲན་ལ།། བསྟན་བཅོས་འདི་ཡིས་ཟློག་པར་བྱེད། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པས་བརྗོད་པའི་བསྟན་བཅོས་ཉིད་ཀྱིས་རྨོངས་པ་བཟློག་སྟེ། གཞན་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ལ་རྣམ་པ་འདིས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཚིག་ཉིད་དོན་དམ་པར་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཤེས་པ་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་ལ་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ནི་དོན་དམ་པའོ། །གཞན་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། །གཞལ་བྱ་ལ་ཁྱབ་མི་སྲིད་ཕྱིར། །མ་ཁྱབ་པ་ཡིས་འབྲས་སོགས་ཀྱི། །འབྲེལ་པ་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ནི། །འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་དང་ད་ལྟར་གྱི་དུས་དང་ཡུལ་ལ་ཁྱབ་པ་ལྷན་ཅིག་སྤྱོད་པའི་དངོས་པོ་ངེས་པར་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་མ་ཡི
Chinese
如果陈述过失，为了以他的智慧利益，就说心是依赖于身体的。这句话解释了《释量论》，所以舍弃了它。此外，自证现量的体性，一切智的智慧本身就是量，因为是不欺骗的缘故。是胜义谛，而且他的语言本身也是世俗谛中的量，因为其他的不是。这是庄严者广为阐述的，所以应当在那里面如实证悟。所说的是：一切与意义相关的，识不是现量所见。以总的方式相关的，是由比量所安立的。因为没有其他的量，从何处断除怀疑呢？因此，名言是量。是这样的。如果那样，如果名言是量，那么量的体性在论典中是如何安立的呢？即使在论典中安立，也不是仅仅通过语言就变成那样。然而，是从名言中不欺骗而来。如果那样，论典就变得没有意义了。所说的是：论典是遣除愚昧的。如果从名言中证悟量的自性，那么为什么会变成互相矛盾的论典的体性呢？因此，名言也是智慧不一致的人们的。像这样：不是从一切名言中，都能证悟是量。因此，量的体性，是具有互相矛盾的。现量等量，不能证悟其他世界。除了圣言量以外的言说，因此不是从名言中。因此，因为名言是怀疑的缘故，论典是遣除愚昧的。对于不记得先前和后来的，这个论典会遣除。因此，一切智所说的论典本身能遣除愚昧，其他的则不能，以这种方式，一切智的语言本身是胜义谛中的量。一切智的智慧本身是量，其他的不是，这是胜义谛。其他的不是量，因为不可能周遍所量。因为不周遍，所以不能执持因果等的关联。因为过去和未来以及现在的时和处所周遍的因果事物，必定是一切智。
English
If stating faults, in order to benefit with his wisdom, it is said that mind relies on the body. This statement explains the Pramāṇavārttika, so it is abandoned. Furthermore, the characteristic of self-cognizance, the wisdom of the omniscient one itself is valid cognition, because it is not deceptive. It is the ultimate truth, and even its words are conventionally valid cognition, because others are not. This is extensively taught by the Ornament, so it should be realized as such. What is said is: All that is related to meaning, is not seen by direct perception. What is related in a general way, is established by inference. Because there is no other valid cognition, from what is doubt cut off? Therefore, convention itself is valid cognition. So it is. If that is the case, if convention is valid cognition, then how is the characteristic of valid cognition established in the treatises? Even if it is established in the treatises, it is not that it becomes so merely by words. However, it is from the non-deceptive nature in convention. If that is the case, then the treatises themselves are meaningless. What is said is: The treatises are what dispel delusion. If the nature of valid cognition is realized from convention, then why does it become the characteristic of contradictory treatises? Therefore, convention is also of those whose intelligence is not in agreement. Thus also: Not from all conventions, is it realized as valid cognition. Therefore, the characteristic of valid cognition, is endowed with contradictions. Direct perception and so on as valid cognition, do not realize the other world. Speech other than scripture, therefore it is not from convention. Therefore, because convention is doubt, the treatises are what dispel delusion. For those who do not remember the past and the future, this treatise dispels. Therefore, the treatises spoken by the omniscient one itself dispel delusion, others do not, and in this way, the words of the omniscient one itself are valid cognition in the ultimate truth. The wisdom of the omniscient one itself is valid cognition, and others are not, this is the ultimate truth. Others are not valid cognition, because it is impossible to pervade the knowable. Because it does not pervade, it does not grasp the connection of cause and effect and so on. Because the objects of cause and effect pervade past and future and present time and place, the object that is used together is definitely the omniscient one.
Tibetan
ན་པའི་ཤེས་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ཏེ། ད་ལྟར་བྱུང་བ་དང་ཉེས་པའི་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཙམ་མངོན་སུམ་གྱིས་འཛིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་འཇུག་པ་མ་ཡིན་པས་སོ། །བསྟན་བཅོས་བྱེད་པ་དེ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པར་ཇི་ལྟར་ཤེས་ཤེ་ན། འདི་ནི་ཕྱིས་བཤད་པར་བྱའོ། །དེ་ནས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་གསུང་དང༌། དེའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་ཚིག་ཀྱང་ཐམས་ཅད་དུ་ཚད་མ་དང་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེས་གནས་སོ། །གལ་ཏེ་ངེས་པར་ཚུ་རོལ་མཐོང་བས་ཇི་ལྟར་ཡང་ནུས་ན་ཡིན་གྱི་གཞན་དུ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་གང་ལ་ཡང་འདི་རྣམས་ཀྱི་བརྒལ་བ་དང་ལན་ནི་རྒྱན་བྱེད་པས་བཤད་དེ། ཅི་སྟེ་འདི་ཡོད་ན་འབྱུང་བར་འགྱུར་ལ་དེ་སྐྱེས་པ་ལས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་རྒྱུའི་མཚན་ཉིད་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་ཏེ། གཞན་དུ་རྟག་ཏུ་འཇུག་པ་ནི་མ་དཔྱད་དོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་དོན་དམ་པའི་ཚད་མ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ཡིན་ཏེ། ཁྱབ་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་རྗེས་སུ་གཟུང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཕན་འདོགས་པ་དང་ལྡན་པ་ཡོན་ཏན་མ་བཤད་པ་མི་སྲིད་དོ། །ཉེས་པ་མེད་དེ་གང་གི་ཕྱིར་རྟག་ཏུ་ཕན་པ་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་ཁོ་བོ་ཅག་གིས་བཤད་པའི་ཕྱིར་ལྔ་པ་ཡིན་ཏེ། སྐྱས་པ་ལས་ཞེས་བརྗོད་དོ། །འདི་ཡོད་ན་འདི་འབྱུང་ངོ་ཞེས་པས་རྟག་ཏུ་འཇུག་པ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཡོད་ན་ཞེས་པས་རྒྱུ་མཚན་གྱི་བདུན་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་དུ་ན་དེ་མེད་ཀྱང་ཡོད་ན་འདི་དེའི་ རྒྱུ་མཚན་གྱི་དངོས་པོར་ཡང་མི་འགྱུར་རོ། །ལྔ་པ་ནི་འབྱུང་ཁུངས་ཡིན་ཏེ་འབྱུང་ཁུངས་ཀྱང་སྐྱེ་བའི་བྱེད་པ་པོ་ལས་བྱུང་ཞེས་པས་སོ། །འབྱུང་བ་ཡང་རྒྱུ་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་ཚད་མའི་ཡུལ་ལ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པས་བརྗོད་པའི་ལུང་དང་འགལ་བའི་གནོད་པ་མེད་པས་འབྲེལ་བ་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་འདི་ལྟར་ཐམས་ཅད་དུ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་བཀའི་གནོད་པ་ཞེས་རྟོགས་པར་བྱའོ། །ཇི་ལྟར་ཡང་ཐམས་ཅད་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཁས་ལེན་པ་ལ་ཚད་མ་དང་ལུང་གིས་གནོད་པས་འདི་མེད་པའི་ཕྱིར་དབུ་མ་ལ་ཕྱི་རོལ་དུ་གྱུར་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྒྱས་པར་ཁོ་བོས་དོན་དམ་པ་སྒྲུབ་པར་བཤད་པས་དེ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་བྱའོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་སློབ་དཔོན་དབྱིག་གཉེན་གྱིས་གསུངས་པ། །དེ་ཕྱིར་མཐོང་བའི་ཆུ་བུར་དེ་དག་གིས། །བསྟན་པ་འདི་ལ་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ཡིན། །གང་འདི་གཅིག་ནི་གང་ཟག་འཛིན་པ་སྟེ། །གཞན་དག་ཐམས་ཅད
Chinese
不是新生的知识的对境，因为仅仅是现在发生的和过失的事物的对境以现量执持的缘故，而且随后的比量也不适用。如何知道造论者是遍知呢？这将在后面讲述。然后，遍知的语言和随之而行的词语，也都是量和损害者，这样安住。如果一定要用现量来衡量才能成立，否则就不成立。另外，对于任何事物，这些辩驳和回答都是装饰。如果这个存在，就会产生，并且它会从已生中产生，正是这个，世尊已经宣说了原因的特征。否则，恒常的进入是没有考察的。世尊本身就是胜义谛的量，是原因和结果的事物，因为普遍的随行和违逆是随之而取的缘故，这样显示。世尊不可能没有宣说具有利益的功德。没有过失，因为我们已经说了恒常利益的缘故，是第五个，说是从已生中。如果这个存在，这个就会产生，这样宣说了恒常的进入。如果存在，就是原因的第七个。否则，即使它不存在，如果存在，这个也不会成为它的原因的事物。第五个是来源，来源也是从出生的作者中产生，因为这样说的缘故。产生也是原因的自性。而且，对于量之境，由于没有与遍知者所说的教证相违的损害，所以会变成没有关联。因此，应当这样理解，在一切处都有遍知者的教证的损害。无论如何，对于在世俗中承认一切，由于量和教证的损害，由于这个不存在的缘故，对于中观来说，就是外道。同样，我已经详细地说了要成立胜义谛，所以应当在那里理解。也如世亲论师所说：因此，所见的这些水泡，将会出现在这个教法中。其中一个是人我执，其他一切
English
It is not the object of newly arisen knowledge, because it is only the object of things that are happening now and of faults that are apprehended by direct perception, and also because subsequent inference does not apply. How is it known that the author of the treatise is omniscient? This will be explained later. Then, the words of the omniscient one and the words that follow it are also valid and harmful in every way, thus it abides. If it is necessarily possible in any way by seeing the other shore, then it is so, otherwise it is not. Moreover, for anything, these refutations and answers are explained as ornaments. If this exists, it will arise, and it will arise from what has already arisen, this itself is what the Blessed One has spoken of as the characteristic of a cause. Otherwise, constant engagement is not examined. The Blessed One himself is the valid measure of ultimate reality, the entity of cause and effect, because following and reversing the pervasive are taken accordingly, thus it is shown. It is impossible that the Blessed One did not speak of the qualities that possess benefit. There is no fault, because we have said that it is always beneficial, it is the fifth, it is said from what has arisen. If this exists, this will arise, thus the constant engagement is spoken of. If it exists, it is the seventh of the reason. Otherwise, even if it does not exist, if it exists, this will not become the entity of its reason. The fifth is the source, the source also arises from the agent of birth, because it is said so. Arising is also the nature of the cause. Moreover, for the object of valid cognition, since there is no harm that contradicts the words spoken by the omniscient one, it will become unrelated. Therefore, it should be understood that in all places there is harm to the teachings of the omniscient one. In any case, for those who accept everything as conventional, due to the harm of valid cognition and scripture, since this does not exist, for Madhyamaka, it is an outsider. Similarly, I have explained in detail how to establish ultimate reality, so it should be understood there. As Master Vasubandhu said: Therefore, these bubbles of sight will appear in this teaching. One of these is the apprehension of a person, and all the others.