Tibetan
་བ་ཞེས་བྱའོ། །འདོད་པ་དང་སྡིག་པ་མི་དགེ་བའི་ཆོས་སྤངས་ཏེ། དབེན་པས་བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་དབེན་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་དང་བདེ་བ་ནི་རབ་ཏུ་དབེན་པའི་བདེ་བ་ཞེས་བྱའོ། །བསམ་གཏན་གཉིས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པ་ཉེ་བར་ཞི་བ་ནི་ཉེ་བར་ཞི་བའི་བདེ་བ་ཞེས་བྱའོ། །ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་དང་གཏན་དུ་བྲལ་བ་དང༌། ཤེས་བྱའི་དངོས་པོ་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པས་བདེ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་བདེ་བ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལ་རྒྱུ་བདེ་བ་ནི་བདེ་བའི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་བདེ་བ་ཡིན་གྱི། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཚོར་བ་བདེ་བ་ནི་རྒྱུའི་དངོས་པོས་མ་ཡིན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཁོ་ནས་སོ། །སྡུག་བསྔལ་གྱི་གཉེན་པོའི་བདེ་བ་ནི་རྒྱུའི་དངོས་པོས་ཀྱང་མ་ཡིན་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་ཞི་བར་གྱུར་པ་ཙམ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་བསལ་བས་བདེ་བ་ཡིན་ནོ། །ཚོར་བ་རྒྱུན་ཆད་པའི་བདེ་བ་ནི་རྒྱུའི་དངོས་པོས་ཀྱང་མ་ཡིན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་མ་ཡིན། སྡུག་བསྔལ་བསལ་བས་ཀྱང་མ་ཡིན་གྱི། འདི་ལ་ཚོར་བ་གང་ཅི་ཡང་རུང་བ་དེ་ནི་སྡུག་བསྔལ་བ་ཡིན་པ། ཡང་དག་པར་སྡུག་བསྔལ་བ་དུས་དེ་ཙམ་ ཞིག་གནས་པས་ཞི་བར་གྱུར་པ་ནི་བདེ་བའོ། །གནོད་པ་མེད་པའི་བདེ་བར་གཏོགས་པ་ཐ་མར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་བདེ་བ་ནི་ཕྱི་མ་ལ་ཡང་དག་པར་སྡུག་བསྔལ་བ་དེ་གཏན་ཞི་བར་གྱུར་ལ་ཚེ་འདི་ལ་ཡང་ཉོན་མོངས་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་གནས་ངན་ལེན་རྟེན་ལ་ཡོད་པ་ཐམས་ཅད་གཏན་མེད་པར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་བདེ་བ་ཡིན་ནོ། །གནོད་པ་མེད་པ་དེའི་ལྷག་མ་རྣམས་ཀྱང་ཐ་མ་དེ་དང་མཐུན་པ་དང་དེའི་ཕྱོགས་ཡིན་པ་དང་དེའི་འདྲེན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གནོད་པ་མེད་པའི་བདེ་བ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་ཕན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་བདེ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་གྲུབ་པར་བྱེད་ཀྱི་གནོད་པའི་ཕྱོགས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གནོད་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་བདེ་བ་ནི་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཡང་དག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་བྱས་ཤིང་དེ་ལས་སེམས་ཅན་རྣམས་འདུན་པ་བཟློག་པར་བྱ་སྟེ། ཅི་ནུས་ཀྱིས་དེ་ལས་བཟློག་ཅིང་འབད་པར་བྱའོ། །ཕན་པར་འགྱུར་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་སྡུག་བསྔལ་དང་འབྲེལ་དུ་ཟིན་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐབས་ལ་མཁས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་སྡུག་བསྔལ་བ་དང་བཅས་པ་དང་ཡིད་མི་བདེ་བ་དང་བཅས་པར་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་མི་འདོད་བཞིན་དུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ
Chinese
被稱為「…」。捨棄慾望和罪惡等不善之法，以寂靜之身修習初禪，從寂靜中產生的喜悅和快樂，被稱為極度寂靜之樂。在第二禪等禪定中，止息了粗細念頭，被稱為近寂之樂。永遠脫離一切煩惱，並且如實地完全證悟所知事物，由此而產生的快樂，被稱為圓滿證悟之樂。其中，因之樂，是因為它成為快樂之因，但並非本質上的快樂。感受之樂，並非由因的實質所產生，而是僅僅由其本質所產生。對治痛苦之樂，既非由因的實質所產生，也非由其本質所產生，僅僅是痛苦平息，以及痛苦消除而產生的快樂。感受斷滅之樂，既非由因的實質所產生，也非由其本質所產生，也非由痛苦消除所產生。因為，任何感受，無論是什麼，都是痛苦的，當真實的痛苦在一段時間內持續存在，然後平息下來時，那就是快樂。屬於無害之樂的最終圓滿證悟之樂，是指未來世的真實痛苦完全平息，並且今生中，屬於煩惱一方的所有惡劣處境和所依之物都完全消失，因此是快樂。無害之樂的其餘部分，也應被理解為與最終之樂相符，屬於同一方，並且是其引導，因此是無害之樂。因此，菩薩會為眾生實現利益一方的快樂，而不是損害一方的快樂。對於損害一方的快樂，應當以如實的正見完全了解，並且應當使眾生從中轉移慾望，盡其所能地從中轉移並努力。任何能帶來利益的事物，即使與痛苦相關，菩薩也會依賴於善巧方便，即使眾生不願意，也會為他們成就伴隨著痛苦和不悅的事物。
English
It is called "...". Having abandoned desires, sins, and other unwholesome dharmas, and practicing the first dhyana in solitude, the joy and happiness arising from solitude is called the bliss of extreme solitude. In the second dhyana and so on, the cessation of coarse and subtle thoughts is called the bliss of near tranquility. The happiness that arises from being completely free from all afflictions and from fully and perfectly awakening to the true nature of knowable things is called the bliss of perfect awakening. Among these, the bliss of cause is happiness because it becomes the cause of happiness, but it is not happiness in its essence. The bliss of feeling is not produced by the substance of the cause, but only by its essence. The bliss that is the antidote to suffering is neither produced by the substance of the cause nor by its essence; it is merely the pacification of suffering and the happiness that arises from the removal of suffering. The bliss of the cessation of feeling is neither produced by the substance of the cause nor by its essence, nor is it produced by the removal of suffering. Because any feeling, whatever it may be, is suffering, and when true suffering persists for a certain period of time and then subsides, that is happiness. The bliss of ultimate perfect awakening, which belongs to the bliss of harmlessness, refers to the complete pacification of true suffering in future lives, and in this life, all the adverse circumstances and objects of reliance that belong to the side of afflictions completely disappear, therefore it is happiness. The remainder of the bliss of harmlessness should also be understood as being in accordance with the final bliss, belonging to the same side, and being its guide, therefore it is the bliss of harmlessness. Therefore, a Bodhisattva accomplishes for sentient beings the happiness of the beneficial side, and not the harmful side. The happiness of the harmful side should be fully understood with true and accurate knowledge, and sentient beings should be diverted from it, and one should divert them from it and strive to do so as much as possible. Whatever brings benefit, even if it is associated with suffering, a Bodhisattva, relying on skillful means, will accomplish for sentient beings things that are accompanied by suffering and displeasure, even if they are unwilling.
Tibetan
འོ། །མི་ཕན་པར་འགྱུར་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བདེ་བ་དང་འབྲེལ་དུ་ཟིན་ཀྱང་ཐབས་མཁས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་བདེ་བ་དང་བཅས་པ་དང་ཡིད་བདེ་བ་དང་བཅས་པ་དང༌། སེམས་ཅན་རྣམས་མི་དགའ་བཞིན་དུ་བཟློག་པར་བྱ་ཞིང་དྲང་བར་བྱའོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་སྡུག་བསྔལ་དང་བཅས་པའི་བདེ་བ་བསྒྲུབ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དང༌། བདེ་བ་དང་བཅས་པའི་མི་ཕན་པ་ལ་བཟློག་པ་དེ་ནི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཕྱིས་བདེ་བ་ཁོ་ན་ཡིན་པར་ངེས་པར་རིག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཕན་པར་འདོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དོན་གྱིས་ན་བདེ་བ་འདོད་པ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཕན་པ་སྦྱིན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བདེ་བ་སྦྱིན་པར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟར་ཕན་པ་ནི་རྒྱུ་ལྟ་བུ་ཡིན་ལ་བདེ་བ་ནི་འབྲས་བུ་ལྟ་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་གང་ལ་ལ་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཕན་པ་དང་ལྡན་པ་དེ་ནི་བདེ་བ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་ཚེ་འདི་དང་ཚེ་རབས་གཞན་དུ་འདོད་པའི་འབྲས་བུར་འགྱུར་བའི་ལས་རྒྱུ་བདེ་བར་གཏོགས་པ་གང་ཡིན་པ་དང༌། ཚོར་བ་རྒྱུན་ཆད་པའི་བདེ་བ་གང་ཡིན་པ་དག་གནོད་པ་མེད་པའི་ བདེ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི་ཕན་འདོགས་པ་དང༌། ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པ་ཡིན་པས་དེ་དག་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་དཔྱད་མི་དགོས་པར་ངེས་པར་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། །ཚོར་བ་བདེ་བ་དང་རྒྱུ་བདེ་བ་དང་དབང་པོ་དང་ཡུལ་དང་རེག་པས་བསྡུས་པ། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པར་འགྱུར་བ་དང༌། ཉོན་མོངས་པར་འགྱུར་བ་ཅན་དང༌། ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་དང་བཅས་པ་མི་ཕན་པ་དང༌། མི་འཕྲོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བསྒྲུབ་པར་མི་བྱའོ། །ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པར་མི་འགྱུར་བ་དང༌། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་མ་ཡིན་པ་དང༌། ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པ་ཕན་པ་དང༌། འཕྲོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཅི་ནུས་ཅི་ལྕོགས་བཞིན་དུ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། །བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་ཡང་དག་པར་སྤྱད་པར་བྱ་བསླབ་པར་བྱ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་བྱའོ་ཞེས་ཏེ། རྒྱ་ཆེན་པོའི་རྒྱུན་གྱི་བདེ་བ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་བདེ་བ་འདིར་འདུས་པར་བལྟ་བར་བྱའོ། །དེ་ནས་ཞེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཆེན་པོའི་ནང་གི་རེག་བྱའི་བདེ་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རྗེས་ལའོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་དེ་ཡང་ཡིན་ལ། དེའི་དབང་དུ་གྱུར་པ་དང་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བདག་པོ་ཡང་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཡོངས་སུ་མཉེས་
Chinese
哦！凡是不利的，即使与快乐相关，也要依靠善巧方便来阻止和纠正，即使众生不喜欢。为什么呢？因为追求伴随痛苦的快乐，以及阻止伴随快乐的不利，是为了让众生确信未来只有快乐。因此，菩萨凡是想要利益众生的，实际上要知道那就是想要快乐。凡是给予利益，要知道那就是给予快乐，因为利益就像原因，而快乐就像结果。因此，凡是具有利益众生之心的人，要知道他本身就具有快乐。对于那些在此生和来世想要成为果报的、属于快乐之因的业，以及感觉中断的快乐，凡是无害的快乐，那些都是有益的、没有过失的，因此菩萨对于众生，不需要考虑，一定要去成办。凡是感觉快乐和原因快乐，以及由感官、对境和接触所组成的，完全导致烦恼的、具有烦恼的、具有过失的、不利的、不适宜的，都不要去成办。凡是不导致烦恼的、不具有烦恼的、没有过失的、有益的、适宜的，菩萨都要尽力尽能地为众生成办。自己也要同样如实地修行、学习和体验，要看到广大的持续的快乐都汇集于此圆满菩提的快乐之中。所谓的“之后”，是指体验金刚持大尊者内部的触觉快乐之后。那也是一切如来之身、语、意，因为是其所掌控和生起的，所以也是主宰。完全取悦于它
English
Oh! Whatever is unfavorable, even if it is related to happiness, should be prevented and corrected through skillful means, even if sentient beings do not like it. Why? Because pursuing happiness accompanied by suffering, and preventing unfavorable things accompanied by happiness, is to ensure that sentient beings will certainly realize that there will only be happiness in the future. Therefore, whatever Bodhisattvas want to benefit sentient beings, they should know that is actually wanting happiness. Whatever is given as benefit, know that is giving happiness, because benefit is like a cause, and happiness is like a result. Therefore, whoever has the mind to benefit sentient beings, know that they themselves possess happiness. For those actions that are the cause of happiness, which are desired to become fruition in this life and future lives, and the happiness of the cessation of feeling, whatever harmless happiness there is, those are beneficial and without fault, therefore Bodhisattvas, without needing to consider, must definitely accomplish them for sentient beings. Whatever is feeling happiness and the cause of happiness, and composed of the senses, objects, and contact, completely leading to affliction, possessing affliction, possessing faults, unfavorable, and unsuitable, should not be accomplished. Whatever does not lead to affliction, does not possess affliction, is without fault, beneficial, and suitable, Bodhisattvas should accomplish for sentient beings as much as they can. One should also similarly practice, learn, and experience in reality, and see that the vast continuous happiness is gathered in this perfect happiness of enlightenment. The so-called "after" refers to after experiencing the tactile happiness within the great Vajradhara. That is also the body, speech, and mind of all Tathagatas, because it is controlled and arises from it, so it is also the master. Completely pleasing to it