Tibetan
གས་ལ་སོགས་པ་གཞན་དུ་མའི་ངོ་བོར་གནས་པ་མ་ཡིན་ལ། དེ་རྣམ་པར་དག་པའི་རིགས་ཀྱང་རྣམ་པ་དུ་མར་འགྱུར་བ་འགྲུབ་པ་མ་ཡིན་པས་ན། རིགས་ནི་གཉིས་སུ་མེད་བསྟན་ཏེ། །ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཡང་རིགས་ལྔ་ཀུན་ལ་སྦྱར་ཏེ་བཤད་ལ། རྒྱུ་ཞེས་བྱ་བ་གཉིས་སུ་གྲགས། །ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཡང་རིགས་ལྔ་ཀུན་ལ་སྦྱར་ཏེ་བཤད་པར་བྱའོ། །རྒྱུ་མ་དག་པ་གཉིས་དང་འབྲས་བུ་དག་པ་རྣམ་གཉིས་ཏེ། རྒྱུ་ཡང་སྐུའི་རྒྱུ་དང་རིགས་ཀྱི་རྒྱུའོ། །འབྲས་བུ་ཡང་སྐུའི་ངོ་བོ་དང་རིགས་ཀྱི་ངོ་བོར་གྲུབ་པའི་འབྲས་བུར་རིག་པར་བྱའོ། །འོ་ན་ལྷ་གཅིག་གི་རྒྱུད་ལ་ཡང་རིགས་གསུམ་དང་ལྔ་ཚང་བར་གསུངས་ན། འདིར་འདི་ལྟར་བསྟན་པ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བསྡུ་བའི་དབང་དུ་བཤད་པའི་དུས་ན་རིགས་གཅིག་ལ་མང་པོ་ཚང་ཞིང་འདུ་བར་ཡང་བཤད་ལ། རྣམ་པར་ཕྱེ་ བའི་དབང་དུ་བཤད་ན། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ལ་སོགས་པ་སོ་སོར་ཕྱེ་ནས་རེ་རེར་བགྲངས་ཏེ་བསྟན་པ་ཡང་ཡོད་པས་དེ་ལྟར་བསྟན་པ་ཡིན་ལ། འདིའི་སྐབས་སུ་རིགས་ལྔ་དང༌། རིགས་ཀྱི་བདག་པོའམ། དང་པོ་རིགས་ཀྱི་ཁུངས་བྱ་བ་དེ་དང་དྲུག་ཏུ་བཞེད་པས་དེའི་གཞུང་སྒྲུབ་པའི་དོན་ཏུ་འདི་ལྟར་བསྟན་ཏེ། གཞན་གྱི་སྐབས་སུ་བསྡུ་བ་དང་དབྱེ་བར་འདོད་པ་འབྱུང་བའི་ཚེ་ན་ཡང་གང་ལྟར་འདོད་པ་དེའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། འདིས་བཀག་པ་མེད་དོ། །ད་ནི་ཞུས་ཚིག་ཉི་ཤུ་གསུམ་པ། རྡོ་རྗེའི་སྔགས་ནི་ཇི་ལྟར་ལགས། །ཞེས་ཞུས་པའི་ལན་དུ། སྲིད་པ་འབྱུང་བ་ཐམས་ཅད་དུ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ། །འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་ལྡན་པ་ཡི། །འདོད་པ་སེམས་སུ་གསུངས་པ་སྟེ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ལ་སྲིད་པ་འབྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་ལྔ་དང༌། ཕུང་པོ་རྣམ་པ་ལྔ་པོ་སྐྱེ་བར་སྲིད་པ་དང་གནས་པར་སྲིད་པ་དང༌། འཆི་བར་སྲིད་པ་གསུམ་གྱི་དངོས་པོར་སྐྱེ་ཞིང་འབྱུང་བ་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཉིད་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ངག་དུ་རིག་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡུལ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་གནས་པ་ཡིན་ལ། འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་བྱ་བ་འདོད་པ་ལྔ་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་ཡིད་དུ་འོང་བ་ལ་ཆགས་ཤིང་ཞེན་ཏེ། བླང་ཞིང་ཞེན་ན། བླང་ཞིང་དབང་དུ་བྱ་བར་འདོད་པ་ནི་དབང་དུ་བྱ་བའི་ལས་སོ། །དགྲ་ལ་སོགས་པ་ཡུལ་ཡིད་དུ་མི་འོང་བ་ལ་ཞེ་སྡང་བ་འཇོམས་ཤིང་འཇིགས་པའམ་སྤང་བར་འདོད་པའི་སེམས་ནི་དྲག་པོ་མངོན་སྤྱོད་ཀྱི་ལས་ཏེ་ལས་བཞི་དང་ཕྲ་མོ་ཐ་དད་པ་མང་པོ་རྣམས་ཀྱང་ཡུལ་བཟང་ངན་ལ་ཆགས་སྡང་རྣམ་པ་གཉིས་
Chinese
並非存在於其他眾多本質中，而且那完全清淨的種姓，轉變為多種形態也不會成立，因此，宣說種姓是無二的。這句話的含義也應當結合五種姓來解釋。所謂「因」有兩種說法，這句話的含義也應當結合五種姓來解釋。因是不清淨的兩種，果是清淨的兩種，因也是身的因和種姓的因。果也要理解為成立為身的本質和種姓的本質的果。如果說在一個本尊的相續中，也具足三種姓和五種姓，那麽，這裡這樣宣說，是爲什麽呢？因爲在歸納的情況下宣說時，一個種姓具足衆多且包含衆多，也有這樣宣說的。如果按照分別的情況宣說，將身語意等一一分開，一個一個地數著宣說也是有的，因此是那樣宣說的。在這個時候，五種姓和種姓的主人，或者最初的種姓的來源，將其視爲第六種，因此，是爲了成立那個宗義而這樣宣說的。在其他情況下，當出現想要歸納和想要分別的時候，也應當按照想要的那樣來宣說，這沒有任何妨礙。現在是第二十三個請問：「金剛的真言是怎樣的呢？」在請問的回答中說：「一切輪迴生起中，菩提心性之本質。具足貪嗔諸慾望，彼欲宣說即是心。」等等。其中，所謂的「輪迴生起」，指的是五種煩惱和五種蘊，在生起的輪迴、存在的輪迴和死亡的輪迴這三種事物中，生起和出現的這一切，如果認識到法性無生的語言，就是菩提心的本性，存在於境法的法界中。所謂的貪欲和嗔恨，對於五種慾望等可意的對境產生貪戀和執著，想要獲取和執著，想要獲取和控制，那就是控制的事業。對於怨敵等不可意的對境產生嗔恨，想要摧毀和恐嚇或者捨棄的心，是猛烈的現行事業，四種事業和衆多微細的差別，也是對於好壞對境產生貪嗔兩種
English
It does not exist as the essence of many other things such as elements. Moreover, the completely pure lineage does not achieve transformation into various forms. Therefore, it is taught that lineage is non-dual. The meaning of this statement should also be applied and explained in relation to all five lineages. The term "cause" is known in two ways. The meaning of this statement should also be applied and explained in relation to all five lineages. The two causes are impure, and the two results are pure. The causes are also the cause of the body and the cause of the lineage. The results should also be understood as the results that are established as the essence of the body and the essence of the lineage. If it is said that even in the continuum of a single deity, the three and five lineages are complete, then why is it taught in this way here? Because when explaining in terms of gathering, it is also said that one lineage is complete with many and includes many. If explaining in terms of separation, there are also instances where body, speech, mind, etc., are separated one by one and counted individually. Therefore, it is taught in that way. In this case, the five lineages and the owner of the lineage, or the original source of the lineage, are considered as six. Therefore, it is taught in this way to establish that doctrine. In other cases, when the desire to gather and the desire to separate arise, one should explain according to whatever one desires, and there is no obstruction to this. Now, the twenty-third question: "How is the Vajra mantra?" In response to the question, it is said: "In all arising of existence, the essence is the nature of Bodhicitta. Those with desire and hatred, their desire is said to be mind." And so on. Among them, the so-called "arising of existence" refers to the five afflictions and the five aggregates. In the three aspects of arising existence, abiding existence, and dying existence, all these things that arise and occur, if one recognizes the language of the unborn nature of reality, it is the nature of Bodhicitta, abiding in the realm of phenomena. The so-called desire and hatred, clinging and attachment arise towards desirable objects such as the five desires. Wanting to obtain and cling, wanting to obtain and control, that is the action of control. Hatred arises towards undesirable objects such as enemies, the mind that wants to destroy and terrify or abandon is the fierce, manifest action. The four actions and many subtle differences are also the two aspects of desire and hatred towards good and bad objects.
Tibetan
སྐྱེ་བ་བླང་དོར་གྱི་དབང་དུ་གསུངས་ཏེ། འདི་གཉིས་སུ་འདུ་བ་ལ་དེ་ལྟར་འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་དང་ལྡན་པའི་བསམ་པས་སྤོང་ལེན་དུ་འདོད་པ་དེ་ནི་ཡུལ་ལས་སྡང་བས་སེམས་སུ་གསུངས་པ་སྟེ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་རིག་པར་བྱའོ། །དོན་དབྱིངས་དང་ཡེ་ཤེས་དེ་ལྟར་ཡིན་པ་ལས་ཀྱང་མི་མངའ་ལ་དེ་ཡང་གཅིག་གི་ངོ་བོར་གཅིག་གནས་པ་ལས་མི་འདའ་བ་དང༌། དེའི་རྟགས་ཡབ་ཡུམ་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཟུང་དུ་འབྲེལ་པའི་སྐུར་སྣང་བ་ ལས་མི་འདའ་བས་ན་དམ་ཚིག་ཅེས་བྱ། སྣ་ཚོགས་འདྲ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཡུལ་སྣ་ཚོགས་པར་སྣང་བ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་གཟུགས་བརྙན། དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ཤེས་རབ་ཡུམ་གྱི་སྐུ་སྣང་ལ། སེམས་ཀྱི་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པར་སྐྱེ་བ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གཟུགས་བརྙན། ཡབ་ཐབས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་སྣང་སྟེ། སེམས་ཡུལ་ལ་འཇུག་པ་ནི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཟུང་དུ་འབྲེལ་པའོ། །དེ་ལྟར་ན་དོན་དབྱིངས་དང་ཡེ་ཤེས་དབྱེར་མེད་པར་འདྲ་ཞིང་མཚུངས་ཤིང་རྟགས་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱང་འདྲ་ཞིང་མཚུངས་པས་ན་དེ་ལྟ་བུའི་རྟོག་པ་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ལྡན་ན། མངོན་པར་ཕྱོགས་པ་ལས་སྐྱེས་འབྲས། །ཞེས་ཏེ། དོན་དབྱིངས་དང་ཡེ་ཤེས་ལ་མངོན་པར་ཕྱོགས་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་འབྲས་བུ་ནི་རྟགས་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཟུང་དུ་འབྲེལ་པར་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །འདོད་ཆགས་དང་ལྡན་པའི་སེམས་ཀྱི་དབང་གིས་ལས་ལ་མངོན་པར་ཕྱོགས་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་འབྲས་བུ་ནི་ཡིད་དུ་འོད་བ་བདག་གིར་བྱས་ནས་དང་དུ་ལེན་པར་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ལ། ཞེ་སྡང་དང་ལྡན་པའི་སེམས་ཀྱིས་དྲག་པོའི་ལས་ལ་མངོན་པར་ཕྱོགས་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་འབྲས་བུ་ནི་ཡུལ་ཡིད་དུ་མི་འོད་བ་འཇོམས་ཤིང་འཇིག་པར་བྱས་ནས་སྤོང་ཞིང་དོར་དུ་ཡོད་པའི་ལས་གྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་མེད་ཆོས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ལ། །ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟར་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཆགས་སྡང་སྤོང་ལེན་དུ་ལྟ་བ་གཉིས་སུ་མེད་དེ། ཆོས་ཉིད་མཚན་མ་མེད་པའི་དད་ལས་མ་གཡོས་པས་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སུ་གྱུར་པ་ཡིན་ལ། དེའི་དུས་ན་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡུལ་ལ་ཆགས་སྡང་གི་དབང་གིས་ང་རྒྱལ་དུ་སྤྱད་ཀྱང་མངོན་པར་ཞེན་པའི་རྟོག་པ་མེད་པས་ཡུལ་སེམས་དབྱིངས་དང་ཡེ་ཤེས་སུ་རྟོགས་པས་ཡེ་ཤེས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལས་མི་གཡོ་མི་རྟོག་པས། ཆོས་ཉིད་མི་རྟོག་པའི་དད་དུ་རྨོངས་པས་ཡང་དག་པའི་གཏི་མུག་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་འཐོབ་པོ་དྲག་པོའི་ལས་ཀྱི་དུས་སུ་ཡུལ་སེམས་མི་མཐུན་པ་ཐུག་པ་ནི་དབྱིངས་དང་ཡེ་ཤེས་ཕྲད
Chinese
关于取舍之生的权力，如是说，归纳为这两者，像这样以具有贪嗔之心的想法来想取舍，那是由于对境的憎恨而在心中所说的，应当认知为智慧的自性。法界与智慧是如此，除此之外别无所有，而且也是在一个本体中安住，不会超越，其象征是父母方便与智慧双运之身显现，不会超越，所以称为誓言。名为种种相似，意思是，种种显现的对境是法界的影像，誓言的印是智慧母的显现，心中生起种种相状是智慧的影像，显现为父方便大印，心投入对境是方便与智慧双运。这样一来，法界与智慧无别而相似相同，象征方便与智慧也相似相同，所以具有如此的分别念和禅定，从显现趋向而生果。意思是，从显现趋向法界与智慧而生的果实是象征方便与智慧双运得以成就。由于具有贪欲之心的力量而趋向于业，由此而生的果实是，将悦意的视为己有，从而接受得以成就。由于具有嗔恨之心的力量而趋向于猛烈的业，由此而生的果实是，将不悦意的对境摧毁毁灭，从而舍弃抛弃的业得以成就。无二法之智慧，意思是，如此方便与智慧，视贪嗔取舍为二元对立，并非如此，由于不为法性无相之信所动摇，因此成为法界之智慧。在那时，即使由于贪嗔的力量对外境运用我慢，也没有显现执着的分别念，因此将对境心识认知为法界与智慧，智慧不为法界所动摇，不分别，由于迷于法性不分别之信，所以称为真实的大愚痴，获得法身，在猛烈的业的时期，对境心识不一致的相遇是法界与智慧的相遇。
English
Regarding the power of taking and abandoning births, it is said that these two are included, and wanting to take and abandon with a mind possessing attachment and aversion is what is said in the mind due to hatred of the object. It should be recognized as the nature of wisdom. The Dharmadhatu and wisdom are like that, there is nothing else besides them, and they also abide in one entity and do not transcend. Its symbol is the appearance of the father and mother in union of skillful means and wisdom, which does not transcend, so it is called samaya. What is called various similarities is that the various appearing objects are the reflections of the Dharmadhatu. The seal of samaya is the appearance of the wisdom mother, and the various forms arising in the mind are the reflections of wisdom. It appears as the great seal of the father's skillful means, and the mind entering the object is the union of skillful means and wisdom. In this way, the Dharmadhatu and wisdom are indistinguishable, similar, and the same. The symbols of skillful means and wisdom are also similar and the same. Therefore, if one possesses such conceptualization and samadhi, the result is born from manifest inclination. It means that the fruit born from manifest inclination towards Dharmadhatu and wisdom is that the symbol of the union of skillful means and wisdom will be accomplished. The fruit born from being manifestly inclined towards action due to the power of a mind with attachment is that taking what is pleasing as one's own and accepting it will be accomplished. The fruit born from being manifestly inclined towards fierce action due to the power of a mind with aversion is that the action of destroying and demolishing unpleasant objects, thereby abandoning and discarding them, will be accomplished. Non-dual wisdom of Dharma, it means that skillful means and wisdom, viewing attachment and aversion, taking and abandoning as dualistic, is not so. Because it is not shaken by faith in the signless nature of Dharma, it becomes the wisdom of Dharmadhatu. At that time, even if pride is used towards external objects due to the power of attachment and aversion, there is no conceptualization of manifest clinging. Therefore, recognizing the object and mind as Dharmadhatu and wisdom, wisdom is not shaken by the Dharmadhatu and does not conceptualize. Because of being deluded by faith in the non-conceptualization of Dharma nature, it is called true great ignorance, obtaining the Dharmakaya. During the time of fierce action, the meeting of inconsistent object and mind is the meeting of Dharmadhatu and wisdom.