Tibetan
གནས་ནས་ཆོས་ཉིད་ཇི་བཞིན་པའི་དོན་མི་རྟོགས་པས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཐོབ་ཏུ་མི་སྟེར་བའི་སྐྱོན་རྣམ་པར་དག་པའོ། །ཐམས་ཅད་སེམས་ཀྱི་དམ་ཚིག་པས། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་སེམས་སུ་སྣང་བ་ཡིན་པས་དེ་ལྟར་སེམས་རང་བཞིན་མེད་པས་ཡུལ་དུ་སྣང་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པར་རྟོགས་པར་བྱས་ནས། དེ་ཡི་ངང་ལ་གནས་པར་བྱ། །ཞེས་བསྟན་པ་དེ་ཡང་ཡུལ་སེམས་ཐ་དང་པར་བརྟགས་པས་མི་པན་ཏེ། སེམས་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་ནས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྣམ་པར་སྣང་བ་ལས་མི་འདའ་སེམས་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་འགྱུར་བ་ལས་མི་འདའ་བས་ན་དམ་ཚིག་པས་ཞེས་བྱ་སྟེ། གཏན་ཚིགས་ངས་ན་པྲཛྙཱནྟཱ་ཀྲྀཏ་ནི་ཤེས་རབ་མཐར་ཕྱིན་རྒྱལ་པོ་ཞེས་བྱ་སྟེ། སེམས་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཡུལ་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པའི་མཐར་ཕྱིན་པར་བྱེད་པས་ཤེས་རབ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནང་ན་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པས་ན་རྒྱལ་པོ་ཞེས་བྱའོ། །ད་ནི་ཁྲོ་བོ་སྙིང་པོའི་དོན་དང་རང་བཞིན་བསྟན་པའོ། །ད་ནི་ཞུས་ཚིག་ཉི་ཤུ་བརྒྱད་པ། པདྨ་མཐར་ཕྱིན་ཇི་ལྟར་ལགས། །ཞེས་པའི་ལན་དུ། བརྗོད་དུ་མེད་པའི་བདག་ཉིད་ཆོས། །མིང་དང་གཟུགས་ལྡན་ངོ་བོ་མེད། །ཆོས་རྣམས་ཀུན་གྱི་དམ་ཚིག་པས། །དེས་ན་པདྨ་མཐར་ཕྱིན་གཙོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ་འཇིག་རྟེན་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པས་བརྗོད་དུ་མེད་པར་མི་རྟོགས་ཏེ། ཚིག་ དང་མིང་དུམ་བརྗོད་ན་གཅིག་ལ་གཅིག་བརྔ་མི་ཕྲད་པས་ཚིག་དང་མིང་དུ་བརྗོད་ཅིང་མཚན་མའི་དངོས་པོར་འཛིན་པས་དམ་ཚིག་དང་མིང་ལ་ཐུག་པ་མེད་ཅིང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་དོན་མི་འཐོབ་བོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་མཁྱེན་ཏེ། བདག་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀུན་བརྟགས་ཀྱི་རྣམ་པ་མིང་དང་གཟུགས་སུ་ལྡན་པར་སྣང་ཡང་གཟུགས་འཛིན་རྣམ་པ་གཉིས་སྟོང་བས། གང་གི་ངོ་བོར་ཡང་གྲུབ་པ་མེད་དེ། ཆོས་རྣམས་ཀུན་གྱི་མཚན་ཉིད་མིང་དང་གཟུགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དང་བྲལ་བའི་ངོ་བོར་གནས་པ་ལས་མི་འདའ། དེ་ལྟར་ཡིན་པའི་དོན་ལ་ཚིག་གི་བརྗོད་དུ་མེད་པ་ལས་མི་འདའ་བས་ན། དམ་ཚིག་ཅེས་བྱ་སྟེ། གཏན་ཚིགས་དེས་ན། པད་མཱནྟ་ཀྲྀཏ་ནི་པདྨ་མཐར་ཕྱིན་རྒྱལ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཚིག་གི་གསུང་རྣམ་པར་འབྱེད་ཀྱང༌། དོན་གྱི་གསུང་བརྗོད་པ་ལས་མི་གཡོ་བས་རྣམ་པར་དག་པའི་པདྨ་ལྟ་བུར
Chinese
由于不理解从处所出发的如实法性之义，所以不能获得寂灭的过失完全清净。一切是心的誓言之故。 意思是说一切法显现为心，因此，心无自性，所以要了知显现为境的一切法为空性，并安住于此状态。 所示的这一点，并非将境与心视为他体，而是了知心无自性后，一切法也将了知为无自性。心的行境不超出一切法的显现，了知心无自性，一切法也无自性，不会超出这个范围，所以称为誓言。 理由是，prājñānta kṛta（梵文天城体：प्रज्ञान्त कृत，梵文罗马拟音：prajñānta kṛta，汉语字面意思：智慧究竟成就）是智慧究竟圆满之王，意思是说，以了知心无自性的智慧，使了知境所知的一切为空性的智慧达到究竟圆满，在一切智慧中最为殊胜，所以称为王。现在是显示忿怒尊心髓的意义和自性。现在是第二十八个请问，莲花究竟圆满如何？作为回答：不可言说的自性法，具名与形而无本体，诸法皆为誓言性，因此莲花最究竟。 这样说，世间人不理解一切法无自性，所以不可言说，如果说词语和名称，一个就不能与另一个相遇，所以说词语和名称，执着于有相的事物，与誓言和名称没有关联，也不能获得寂灭之义。如来以无二的智慧，了知一切法为空性，自身的一切法，虽然显现为遍计的名称和形状，但由于能取和所取二者皆空，所以在任何本体上都不成立。一切法的体性，不超出与名称和形状的体性相分离的体性而存在。对于这样的意义，不超出词语的不可言说，所以称为誓言。理由是，padmānta kṛta（梵文天城体：पद्मान्त कृत，梵文罗马拟音：padmānta kṛta，汉语字面意思：莲花究竟成就）是莲花究竟之王，意思是说，虽然分别词语的言说，但意义的言说不会动摇，如同完全清净的莲花一样
English
Because one does not understand the meaning of the true nature of reality from the place, the fault of not being able to attain nirvana is completely purified. Because everything is the samaya of the mind. This means that all phenomena appear as the mind, and therefore, since the mind has no inherent nature, one should realize that all phenomena that appear as objects are empty, and abide in that state. This teaching does not mean that objects and mind are considered separate entities, but rather that after realizing that the mind has no inherent nature, all phenomena will also be realized as having no inherent nature. The sphere of activity of the mind does not go beyond the appearance of all phenomena. If one realizes that the mind has no inherent nature, all phenomena will also have no inherent nature, and will not go beyond this range, so it is called samaya. The reason is that prājñānta kṛta (梵文天城体：प्रज्ञान्त कृत，梵文罗马拟音：prajñānta kṛta，Literal meaning: wisdom ultimately accomplished) is the king of perfect wisdom, which means that with the wisdom of realizing that the mind has no inherent nature, the wisdom of realizing that all knowable objects are empty reaches perfect completion, and is the most supreme among all wisdoms, so it is called the king. Now, the meaning and nature of the wrathful essence are shown. Now is the twenty-eighth question, how is the ultimate perfection of the lotus? As an answer: The self-nature of the unspeakable dharma, possessing name and form but without essence, all dharmas are of the nature of samaya, therefore the lotus is the most ultimate. Thus it is said, worldly people do not understand that all dharmas are without inherent nature, so they are unspeakable. If words and names are spoken, one cannot meet the other, so words and names are spoken, and they cling to things with characteristics, so there is no connection with samaya and names, and the meaning of nirvana cannot be attained. The Tathagata, with non-dual wisdom, knows that all dharmas are empty, and although all dharmas of oneself appear as imputed names and forms, because both the apprehended and the apprehender are empty, they are not established in any essence. The nature of all dharmas does not go beyond existing in a nature that is separated from the nature of names and forms. For such a meaning, it does not go beyond the unspeakable of words, so it is called samaya. The reason is that padmānta kṛta (梵文天城体：पद्मान्त कृत，梵文罗马拟音：padmānta kṛta，Literal meaning: lotus ultimately accomplished) is the king of the ultimate lotus, which means that although the words are spoken separately, the words of meaning do not waver, like a completely pure lotus.
Tibetan
་གསུང་གི་རིག་གི་ཉེས་པ་མེད་པའི་མཐར་ཕྱིན་ཏེ། གསུང་རྣམ་པར་དག་པའི་གཙོ་བོར་གྱུར་པའོ། །ད་ནི་ཞུས་ཚིག་ཉི་ཤུ་དགུ་པ། བགེགས་མཐར་ཕྱིན་པ་ཇི་ལྟར་ལགས། །ཞེས་པའི་ལན་དུ། རྣམ་པར་མི་རྟོག་བདག་ཉིད་ཆོས། །རང་བཞིན་གྱིས་ནི་ཞི་བའི་གཟུགས། །རྡོ་རྗེ་ཀུན་གྱི་དམ་ཚིག་པས། །དེ་ནས་བགེགས་མཐར་ཕྱིན་པའི་གཙོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། འཇིག་རྟེན་པ་ནི་གཟུང་འཛིན་དུ་རྟོག་པའི་སྐྱོན་གྱིས་འདོད་པའི་དངོས་པོ་ལ་བར་དུ་གཅོད་པར་བྱེད་པའི་བགེགས་ཡིན་པར་མི་ཤེས་ནས། གཟུང་འཛིན་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་རྟོག་ཅིང་ཝ་དང་ནེའུ་ལེ་ཅན་དང༌། རྣམ་པར་འཇིག་པ་དང༌། སོ་གཅིག་པ་དང༌། དེ་ལས་དགྱེས་པ་དང༌། བི་ན་ཡ་ཀ་གླང་མགོ་ཅན་ལ་སོགས་པ་ཡིན་པར་བལྟ་བ་ལས་བཟློག་པའི་ཕྱིར་ན། རྣམ་པར་མི་རྟོག་བདག་ཉིད་ཆོས། །ཞེས་བྱ་སྟེ། ཡུལ་སེམས་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་ཅིང༌། བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་ཅིང་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོར་ངས་པར་རྟོགས་པ་ཞི་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ། སྤྲོས་པའི་མཐའ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་ཆ་ལ་ཐ་སྙད་དུ་གཟུགས་ཞེས་གདགས་ཏེ། མཚན་མའི་དངོས་པོར་ གྲུབ་པའམ། གཞིག་ཏུ་ཡོད་པའི་གཟུགས་ཡིན་པར་མི་གཟུང་ངོ༌། །དེ་ལྟ་བུའི་དོན་ནི་རྡོ་རྗེ་ལྟར་འདུས་མ་བྱས་པའི་ཆོས་ཉིད་དང་ཡེ་ཤེས་དབྱེར་མེད་པ་ཡེ་ཤེས་ཀུན་གྱི་བདག་ཉིད། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངང་དུ་གནས་པ་ཡིན་པ་ལས་གཞན་དུ་མི་འདའ་བས་ན་དམ་ཚིག་པས་ཞེས་པ་དང༌། ལམ་དང༌། ཟད་པ་དང༌། མི་སྐྱེ་བ་དང༌། ཆོས་དང༌། རྗེས་སུ་ཆོས་ཤེས་པ་དང༌། ཀུན་རྫོབ་དང༌། ཕ་རོལ་གྱི་སེམས་ཤེས་པ་དང༌། སྒྲ་ཇི་བཞིན་པའི་སྤྱིར་བཏང་བའི་ཡེ་ཤེས་བཅུའི་ངོ་བོར་གྱུར་པ། ཁྲོ་བོ་བཅུའོ་ཞེས་གཞན་དག་གླེང་ངོ༌། །འོན་གསང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནས་གདོན་པའི་སྔགས་ནི། བཞི་ལས་མ་གསུངས་ན། འདིར་བཅུ་ཚང་བར་བསྟན་པ་ཅི་དོགས་ཤེས་ན། སྨྲས་པ་བཞི་དབྱུང་བའི་སྔས་བསྟན་པ་ནི། གསང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་ཕྱིའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྒོ་སྲུང་དུ་དགོད་པར་གསུངས་ལ། འདིར་བཅུར་བསྟན་པ་ནི་སྲུང་བའི་འཁོར་ལོའི་དཀྱིལ་འཁོར་དང༌། ཕྱིའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་དགོད་པ་དང༌། སོ་སོའི་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོར་གྱུར་པའི་ལས་དང༌། སྒྲུབ་པར་ཐ་དད་པ་རྩོམ་པར་དགོངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་གཞན་གྱི་སྒོ་སྲུང་མི་རུང་ངམ་ཞེ་ན། སྨྲས་པ་ཁྲོ་བོ་བཞི་ནི་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་ལྷ་ཡིན་པས། ཡན་ལག་བཞི་གནས་སུ་དག་པ་ལས་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རིགས་མཐུན་
Chinese
语之明智无过失，语极清净成主尊。今问第二十九句，障碍究竟如何耶？答曰：无分别性即是法，自性寂静之形相，金刚一切誓句者，是故究竟障碍主。如是说者，世间之人，以能取所取之妄念过失，不了知于所欲之事物作间断者即是障碍，执取能取所取二者，及如狐狸与猫鼬，种种毁坏，独齿，及由此喜悦，毗那夜迦牛头等，为遮止此等之故，无分别性即是法。谓于境与心能取所取不作分别，自性即一切法，了知自性清净且为空性之体性，名为寂静。于远离一切戏论边际之分位，假名为形，不执为名相之实物，或为可毁坏之形。如是之义，如金刚般无为之法性与无别之智慧，即一切智慧之自性。不住于无分别之智慧之外，故云誓句者。及路、尽、不生、法、随法智、世俗、知他心、如其所有之普遍智慧等十者之体性，他人说是十忿怒尊。然于秘密坛城所出之明咒，未曾说及四者之外，此处云及十者圆满，有何深意耶？答言，说及四者之明咒者，谓安立为秘密坛城与外坛城之门守护。此处说及十者，谓安立为守护轮之坛城及外坛城，及成为各别解脱之门之业，及为造作各别修法之故。若尔，可否为他人作门守护耶？答言，四忿怒尊乃现证之本尊，从四肢清净之处所生，故为同类。
English
The wisdom of speech is flawless, and speech is perfectly pure, becoming the chief. Now, the twenty-ninth question: How is the ultimate obstacle? The answer is: The nature of non-discrimination is Dharma, the form of self-nature is peaceful, the vow of all Vajras, therefore, the chief of ultimate obstacles. As it is said, worldly people, due to the fault of grasping at the apprehended and the apprehender, do not understand that what interrupts desired things is an obstacle, grasping at the two aspects of the apprehended and the apprehender, and like foxes and mongooses, various destructions, single-toothed ones, and those who rejoice in them, Vinayaka with a bull's head, etc., to prevent these, the nature of non-discrimination is Dharma. It means not discriminating between the object and the mind, the apprehended and the apprehender, and that self-nature is all Dharmas, understanding that self-nature is pure and the essence of emptiness, which is called peaceful. In the state of being free from all extremes of elaboration, it is nominally called form, not grasping it as a real object of name and form, or as a destructible form. Such meaning is like the unconditioned Dharma-nature like a Vajra and the inseparable wisdom, which is the self-nature of all wisdom. Not abiding outside the wisdom of non-discrimination, hence it is called the vow-holder. And the nature of the ten, such as the path, exhaustion, non-arising, Dharma, following Dharma-wisdom, conventional, knowing the minds of others, and the universal wisdom as it is, others say they are the ten wrathful deities. However, the mantras that come out of the secret mandala have not mentioned more than four. What is the deep meaning of mentioning ten here completely? The answer is that the mantras that mention the four are said to be established as gatekeepers of the secret mandala and the outer mandala. The reason for mentioning ten here is to establish the mandala of the protective wheel and the outer mandala, and the actions that become the gate of individual liberation, and for the sake of creating individual practices. If so, can one be a gatekeeper for others? The answer is that the four wrathful deities are the deities of direct realization, born from the pure places of the four limbs, so they are of the same kind.