Tibetan
་བར་སྲིད་པ་གསུམ་གྱི་དངོས་པོར་སྐྱེ་ཞིང་འབྱུང་བ་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཉིད་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ངག་དུ་རིག་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡུལ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་གནས་པ་ཡིན་ལ། འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་བྱ་བ་འདོད་པ་ལྔ་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་ཡིད་དུ་འོང་བ་ལ་ཆགས་ཤིང་ཞེན་ཏེ། བླང་ཞིང་ཞེན་ན། བླང་ཞིང་དབང་དུ་བྱ་བར་འདོད་པ་ནི་དབང་དུ་བྱ་བའི་ལས་སོ། །དགྲ་ལ་སོགས་པ་ཡུལ་ཡིད་དུ་མི་འོང་བ་ལ་ཞེ་སྡང་བ་འཇོམས་ཤིང་འཇིགས་པའམ་སྤང་བར་འདོད་པའི་སེམས་ནི་དྲག་པོ་མངོན་སྤྱོད་ཀྱི་ལས་ཏེ་ལས་བཞི་དང་ཕྲ་མོ་ཐ་དད་པ་མང་པོ་རྣམས་ཀྱང་ཡུལ་བཟང་ངན་ལ་ཆགས་སྡང་རྣམ་པ་གཉིས་སྐྱེ་བ་བླང་དོར་གྱི་དབང་དུ་གསུངས་ཏེ། འདི་གཉིས་སུ་འདུ་བ་ལ་དེ་ལྟར་འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་དང་ལྡན་པའི་བསམ་པས་སྤོང་ལེན་དུ་འདོད་པ་དེ་ནི་ཡུལ་ལས་སྡང་བས་སེམས་སུ་གསུངས་པ་སྟེ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་རིག་པར་བྱའོ། །དོན་དབྱིངས་དང་ཡེ་ཤེས་དེ་ལྟར་ཡིན་པ་ལས་ཀྱང་མི་མངའ་ལ་དེ་ཡང་གཅིག་གི་ངོ་བོར་གཅིག་གནས་པ་ལས་མི་འདའ་བ་དང༌། དེའི་རྟགས་ཡབ་ཡུམ་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཟུང་དུ་འབྲེལ་པའི་སྐུར་སྣང་བ་ ལས་མི་འདའ་བས་ན་དམ་ཚིག་ཅེས་བྱ། སྣ་ཚོགས་འདྲ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཡུལ་སྣ་ཚོགས་པར་སྣང་བ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་གཟུགས་བརྙན། དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ཤེས་རབ་ཡུམ་གྱི་སྐུ་སྣང་ལ། སེམས་ཀྱི་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པར་སྐྱེ་བ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གཟུགས་བརྙན། ཡབ་ཐབས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་སྣང་སྟེ། སེམས་ཡུལ་ལ་འཇུག་པ་ནི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཟུང་དུ་འབྲེལ་པའོ། །དེ་ལྟར་ན་དོན་དབྱིངས་དང་ཡེ་ཤེས་དབྱེར་མེད་པར་འདྲ་ཞིང་མཚུངས་ཤིང་རྟགས་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱང་འདྲ་ཞིང་མཚུངས་པས་ན་དེ་ལྟ་བུའི་རྟོག་པ་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ལྡན་ན། མངོན་པར་ཕྱོགས་པ་ལས་སྐྱེས་འབྲས། །ཞེས་ཏེ། དོན་དབྱིངས་དང་ཡེ་ཤེས་ལ་མངོན་པར་ཕྱོགས་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་འབྲས་བུ་ནི་རྟགས་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཟུང་དུ་འབྲེལ་པར་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །འདོད་ཆགས་དང་ལྡན་པའི་སེམས་ཀྱི་དབང་གིས་ལས་ལ་མངོན་པར་ཕྱོགས་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་འབྲས་བུ་ནི་ཡིད་དུ་འོད་བ་བདག་གིར་བྱས་ནས་དང་དུ་ལེན་པར་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ལ། ཞེ་སྡང་དང་ལྡན་པའི་སེམས་ཀྱིས་དྲག་པོའི་ལས་ལ་མངོན་པར་ཕྱོགས་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་འབྲས་བུ་ནི་ཡུལ་ཡིད་དུ་མི་འོད་བ་འཇོམས་ཤིང་འཇིག་པར་བྱས་ནས་སྤོང་ཞིང་དོར་དུ་ཡོད་པའི་ལས་གྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་མེད་ཆོས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ལ། །ཞེས་བྱ་བ
Chinese
之間，所有這些在三有中生起的事物，以法性無生的語言來理解，就是菩提心的自性，安住於境法界中。貪欲、嗔恨等行為，對於五欲等悅意的對象產生貪戀和執著，想要獲取和佔有，想要獲取和支配，這就是支配的業。對於敵人等不悅意的對象產生嗔恨，想要摧毀、恐嚇或捨棄的心，就是猛烈現行的業，四業和許多微細的差別，都是因為對好壞對象產生貪嗔兩種情緒，而受到取捨的支配。這兩者可以歸納為，像這樣，具有貪欲和嗔恨的想法，想要捨棄和獲取，這被稱為是境所生的嗔恨心，應當理解為是智慧的自性。實相法界和智慧就是這樣，不會超越，而且也是一個本質安住於一個之中，不會超越，它的標誌是父佛母佛方便和智慧雙運的身相顯現，不會超越，因此稱為誓言。所謂多種多樣，對象顯現多種多樣是法界的影像，誓言的印是智慧母佛的身相顯現，心的形象生起多種多樣是智慧的影像，父佛方便大印顯現，心投入對象是方便和智慧雙運。這樣，實相法界和智慧無二無別地相同和相似，標誌方便和智慧也相同和相似，因此如果具有這樣的分別和禪定，從顯現趨向而生果。也就是說，從實相法界和智慧顯現趨向而生的果實，就是標誌方便和智慧雙運得以成就。由於具有貪欲的心，受到業的支配而顯現趨向，所生的果實就是將悅意的對象據為己有並接受。由於具有嗔恨的心，受到猛烈業的支配而顯現趨向，所生的果實就是將不悅意的對象摧毀和毀滅，從而捨棄和丟棄的業得以成就。無二法性的智慧中，
English
Between, all these things that arise in the three realms of existence, to understand with the language of the unborn nature of reality is the nature of bodhichitta, abiding in the realm of objects. Actions such as desire and hatred, towards pleasing objects such as the five desires, generate attachment and clinging, wanting to acquire and possess, wanting to obtain and control, this is the karma of domination. Towards unpleasant objects such as enemies, generating hatred, the mind that wants to destroy, intimidate, or abandon is the karma of fierce manifestation, the four karmas and many subtle differences are all said to be under the control of acceptance and rejection due to the generation of two emotions, attachment and aversion, towards good and bad objects. These two can be summarized as, like this, having thoughts of desire and hatred, wanting to abandon and acquire, this is called the mind of aversion born from objects, it should be understood as the nature of wisdom. The reality realm and wisdom are like this, they do not transcend, and they are also one essence abiding in one, not transcending, its sign is the appearance of the father and mother Buddha, the union of skillful means and wisdom, not transcending, therefore it is called the samaya. What is called diverse, the appearance of diverse objects is the image of the dharma realm, the seal of the samaya is the appearance of the wisdom mother Buddha's body, the generation of diverse forms of mind is the image of wisdom, the father Buddha's skillful means great seal appears, the mind entering the object is the union of skillful means and wisdom. Thus, the reality realm and wisdom are non-dual, similar and alike, the signs, skillful means and wisdom are also similar and alike, therefore if one possesses such discrimination and samadhi, the fruit is born from manifesting towards. That is, the fruit born from manifesting towards the reality realm and wisdom is the accomplishment of the union of signs, skillful means and wisdom. Due to the mind possessing desire, manifesting towards karma under the control of karma, the fruit born is the accomplishment of taking possession of and accepting the pleasing object. Due to the mind possessing hatred, manifesting towards fierce karma under the control of karma, the fruit born is the accomplishment of the karma of destroying and annihilating the unpleasant object, thereby abandoning and discarding it. In the non-dual dharma nature wisdom,
Tibetan
་དེ་ལྟར་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཆགས་སྡང་སྤོང་ལེན་དུ་ལྟ་བ་གཉིས་སུ་མེད་དེ། ཆོས་ཉིད་མཚན་མ་མེད་པའི་དད་ལས་མ་གཡོས་པས་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སུ་གྱུར་པ་ཡིན་ལ། དེའི་དུས་ན་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡུལ་ལ་ཆགས་སྡང་གི་དབང་གིས་ང་རྒྱལ་དུ་སྤྱད་ཀྱང་མངོན་པར་ཞེན་པའི་རྟོག་པ་མེད་པས་ཡུལ་སེམས་དབྱིངས་དང་ཡེ་ཤེས་སུ་རྟོགས་པས་ཡེ་ཤེས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལས་མི་གཡོ་མི་རྟོག་པས། ཆོས་ཉིད་མི་རྟོག་པའི་དད་དུ་རྨོངས་པས་ཡང་དག་པའི་གཏི་མུག་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་འཐོབ་པོ་དྲག་པོའི་ལས་ཀྱི་དུས་སུ་ཡུལ་སེམས་མི་མཐུན་པ་ཐུག་པ་ནི་དབྱིངས་དང་ཡེ་ཤེས་ཕྲད་པ་སྟེ། དྲག་པོའི་ལས་རྩོམ་པ་ནི་ཡུལ་སེམས་སུ་རྟོག་པའི་མཚན་མ་ལ་ཁྲོ་བས་དེ་ལ་ནི་ཐ་སྙད་དུ། ། ཞེ་སྡང་ཞེས་ནི་བསྟན་པ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་ཡང་དག་པའི་ཞེ་སྡང་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་ཆོས་ཀྱི་སྐུར་གྲུབ་པའོ། །དབང་གི་ལས་བརྩམས་པའི་དུས་སུ་ཡུལ་སྡུག་པ་བདག་གིར་བྱ་བར་འདོད་ནས་ཞེན་ཅིང་ཆགས་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་ཆགས་པས་དེའི་དང་ལས་མི་གཡོ་བ་སྟེ། དེ་ལ་ནི་ཐ་སྙད་དུ། མཚན་ཉིད་འདོད་ཆགས་ཀུན་ཞེས་པ། །ཞེས་བྱ་སྟེ་ཡང་དག་པའི་འདོད་ཆགས་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་སྤྲུལ་པའི་སྐུར་གྲུབ་པའོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཡེ་ཤེས་འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་སྟེ། །ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟར་ཡུལ་དུ་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས། སེམས་སུ་འཛིན་པ་ཐམས་ཅད་ནི་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཞེ་སྡང་དྲག་པོའི་ལས་ཀྱིས་ཡུལ་སེམས་ཐུག་པ་ནི་དབྱིངས་དང་ཡེ་ཤེས་སུ་ཕྲད་པ་དྲག་པོའི་ལས་རྩོམ་པ་ནི་དབྱིངས་དང་ཡེ་ཤེས་གཉིས་སུ་མེད་པས་མཚན་མའི་རྟོག་པ་ལ་ཁྲོ་བ་དབང་གི་ལས་ཀྱི་ཡུལ་ལ་སེམས་ཞེན་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་ཆགས་པས་དེའི་ངང་ལས་མི་གཡོ་བར་རིག་ཅིང་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་འདི་ནི་སྐུ་གསུམ་དང་དབྱེར་མེད་པའི་ངོ་བོར་གྲུབ་པ་དང༌། ཉོན་མོངས་པའི་སྐྱོན་དུ་མི་འགྱུར་བས་གནོད་པ་གཞན་གྱིས་ཚུར་མི་ཚུགས་པས་ན་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་སྟེ། རྡོ་རྗེའི་སྔགས་ཀྱིས་དམིགས་ཏེ་དེ་ལྟར་ཤེས་ནས་མི་འཆིང་ཞིང་གྲོལ་བ་དང་གྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །ད་ནི་ཞུས་ཚིག་ཉི་ཤུ་བཞི་པ། འདི་ཡི་དགའ་བ་ཇི་ལྟར་ལགས། །ཞེས་པའི་ལན་དུ། བུད་མེད་ཡང་དག་བདེ་བའི་མཆོག །དགའ་བས་ཤིན་ཏུ་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། འབྱུང་བ་བཞི་གནས་སུ་དག་པ། ཚད་མེད་པ་བཞི་བསྒོམས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་སུ་རུང་བའི་བག་ཆགས་ཀྱིས་བསླང་པ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས
Chinese
如是方便与智慧，于嗔恨之取舍不视为二，以法性无相之信不移，则转为法界之智慧。彼时，虽以外境之贪嗔之力而行我慢，然无显现执着之分别，故以境、心悟为界与智慧，以智慧不离法界，不分别故。以法性不分别之信而愚昧，名之为真实大愚，于得法身之猛烈事业之时，境心不合相遇，乃是界与智慧相合。造作猛烈事业，乃是嗔恨于分别境心之相，是故于彼立名。 嗔恨如是说。 如是即是真实大嗔恨之自性成就为法身。于作降伏事业之时，欲取悦意之境为己有而执着贪恋，乃是贪着于智慧法界，故不离彼之本性。是故于彼立名。 自性贪欲一切。 如是即是真实大贪欲之自性成就为化身。何以故？此智慧乃金刚。 如是，显现为境的一切乃是法界，执持为心的一切乃是觉性智慧，以嗔恨猛烈之事业，境心相遇乃是界与智慧相合，造作猛烈事业乃是界与智慧无二，故嗔恨于相之分别，于降伏事业之境，心生执着乃是贪着于智慧法界，故于彼之本性不离而了知证悟之智慧，此乃成就为与三身无别之体性，且不转为烦恼之过患，故不为他者所害，是故名之为金刚。以金刚之明咒观想，如是知晓则不束缚，且得解脱与成就。今说第二十四请问：此之喜乐为何？答曰： 女为真实安乐之最， 以喜乐极尽受用圆满。 如是说，四大清净于本位，修持四无量之等持，能堪能之习气所策发之法界。
English
Thus, method and wisdom, not seeing attachment and aversion as two in terms of acceptance and rejection, but remaining steadfast in faith in the signless nature of reality, transforms into the wisdom of the realm of reality. At that time, although pride is practiced due to the power of attachment and aversion to external objects, there is no conceptualization of clinging to appearances. Therefore, understanding objects and mind as realms and wisdom, wisdom does not waver from the realm of reality and does not conceptualize. Being deluded by faith in the non-conceptual nature of reality is called the great ignorance of truth. At the time of the fierce activity of attaining the Dharmakaya, the meeting of discordant objects and mind is the union of realm and wisdom. Engaging in fierce activity is being wrathful towards the signs of conceptualizing objects and mind. Therefore, it is nominally: Anger is taught. This means that the very nature of great and true anger is accomplished as the Dharmakaya. At the time of engaging in subjugating activity, wanting to possess desirable objects and clinging to them is attachment to the wisdom realm of reality, so one does not deviate from its essence. Therefore, it is nominally: All characteristics are desire. This means that the very nature of great and true desire is accomplished as the Nirmanakaya. Why is that? This wisdom is Vajra. Thus, all that appears as objects is the realm of reality. All that is held as mind is the wisdom of awareness. When objects and mind meet through the fierce activity of anger, it is the union of realm and wisdom. Engaging in fierce activity is not separating realm and wisdom, so being wrathful towards the conceptualization of signs, and when the mind clings to the objects of subjugating activity, it is attachment to the wisdom realm of reality. Therefore, understanding and realizing that wisdom does not deviate from its essence, this is accomplished as the nature inseparable from the three kayas, and since it does not turn into the fault of afflictions, it cannot be harmed by others. Therefore, it is called Vajra. By focusing on the Vajra mantra, knowing this way, one will not be bound, and will attain liberation and accomplishment. Now, the twenty-fourth question: What is the bliss of this? In response: Woman is the best of true bliss, Joyfully enjoying perfect fulfillment. Thus it is said, the four elements are purified in their place, the samadhi of meditating on the four immeasurables, the realm of reality aroused by the karmic predispositions that make it workable.