Tibetan
་བུར་སྣང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ཟླ་བ་དང་ཉི་མ་དང་མཚམས་ཀྱི་མུན་པ་དང་དེ་ལས་མ་གཏོགས་པའི་སྣང་བ་བཞི་པོ་དང་བཅས་པ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ་ཞེས་ནང་གི་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་རིམ་པ་བསྟན་པའོ། །ཡང་ན་ཕྱིའི་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ནི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའི་སྒོ་ནས་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་དཔེའི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའོ། །ནང་གི་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ནི་དཔེ་ལས་བྱུང་བའི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་སྟེ་དེའི་ཕྱིར་ཕྱིའི་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་ཐབས་ཀྱིས་ནང་གི་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་འཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མ་ལུས་པ་རབ་ཏུ་ཞི་བར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བདེ་བའོ། །སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་པོ། །འགའ་ཞིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རང་རིག་པའི་ཚད་མས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི་ཚིག་གི་ཡུལ་མ་ཡིན་པའོ། །ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་མོད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་པ་གསུམ་གྱིས་སོ། །འདིར་ནི་སྐད་ཅིག་གིས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བཞི་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་སྐད་ཅིག་གིས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །སྦས་པའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ནི། ཐོག་མིན་གྱུར་དང་དེ་བཞིན་ཐོག་མར་གྱུར། །དབུས་མིན་གྱུར་དང་དེ་བཞིན་དབུས་གྱུར་དང༌། །མཐའ་མིན་གྱུར་དང་དེ་བཞིན་མཐའ་གྱུར་པ། །དེ་ནི་ཐམས་ཅད་སྟོང་པར་སངས་རྒྱས་གསུངས། །ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བཞི་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཐོག་མ་སྟེ་དགའ་བ་དང་དེ་དང་བྲལ་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐོག་མིན་གྱུར་པའོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཐོག་མ་མེད་པ་ལ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐོག་མར་གྱུར་པ་འམ། ཐམས་ཅད་སྐྱེད་པར་གྱུར་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐོག་མར་གྱུར་པའོ། །དབུས་མ་ནི་མཆོག་སྟེ་དེ་དང་བྲལ་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དབུས་མིན་གྱུར་པའོ། །དེ་ལ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དབུས་སུ་ གྱུར་པའོ། །མཐའ་ནི་བྲལ་བ་སྟེ་དེ་དང་བྲལ་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མཐའ་མིན་གྱུར་པའོ། །དེ་ལ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་མཐར་གྱུར་པ་སྟེ་དེ་ལྟ་བུའི་མཚན་ཉིད་ཅན་དེ་ནི་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཁོ་ན་ཉིད་བཞི་པ་ཡིན་པར་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་གསུངས་ཤིང་བཀའ་སྩལ་ཏོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏེ་མཐར་ཐུག་པའོ། །རང་གི་ངོ་བོ་ནི། གང་ལ་འགྲོ་བ་དང་ནི་འོང་མེད་ཅིང༌། །ཟད་དང་འཕེལ་མེད་དངོས་དང་དངོས་མིན་མེད། །ཤིན་ཏུ་ངོ་མཚར་གཟུགས་ཅན་ངོ་མཚར་མིན། །གནས་པར་འགྱུར་མིན་མྱུར་དུ་འགྲོ་བ་མིན། །ཞེས་པ་གསུངས
Chinese
所谓“如疮显现”，应知是与月、日、虹霓之暗以及除此之外的四种显现一同。这是内之现证菩提次第的显示。或者，外之现证菩提是经由誓句手印之门体验的譬喻俱生。内之现证菩提是从譬喻所生的俱生，因此，藉由外之现证菩提之方便，内之现证菩提得以获得。那也是因为息灭一切分别念的缘故而安乐。所谓佛陀菩提，即是正等觉菩提。所谓某些，是应由自证之量所证悟，而非言词之境。般若波罗蜜多的瑜伽士也证得菩提，然而却是以三大阿僧祇劫。此处是指以刹那体验第四真如的刹那。是隐藏的。其自性是：非初亦是初，非中亦是中，非末亦是末，佛说彼皆空。如是说，所谓第四真如，即是初，因为是喜乐以及远离喜乐之故，所以是非初。如同遍及无始一般，因为是遍及之故，所以是初，或是因为是生一切之故，所以是初。中非胜，因为是远离彼之故，所以是非中。因为是遍及彼之故，所以是中。末是分离，因为是远离彼之故，所以是非末。因为是遍及彼之故，所以是末，具有如是自性者，佛说彼是一切空性，是如来所说之义，是究竟之义。自性是：于彼无有去来，无尽亦无增，无实亦无非实。甚为稀有具形，非稀有。不住亦非速去。如是说。
English
That which is called "appearing as a sore" should be known as being together with the four appearances of the darkness of the moon, sun, and rainbow, and those other than that. This is the display of the inner sequence of manifest enlightenment. Or, outer manifest enlightenment is the co-emergent example experienced through the door of the samaya mudra. Inner manifest enlightenment is the co-emergent arising from the example, therefore, through the means of outer manifest enlightenment, inner manifest enlightenment will be attained. That is also bliss because it is that which thoroughly pacifies all conceptualizations. That which is called Buddha enlightenment is perfect complete enlightenment. That which is called some is that which is to be realized by the measure of self-awareness, and is not the object of words. Even the yogi of the Perfection of Wisdom attains enlightenment, but it is through three countless eons. Here, it means the moment of experiencing the fourth suchness in an instant. It is hidden. Its characteristic is: Not the beginning, and likewise the beginning. Not the middle, and likewise the middle. Not the end, and likewise the end. The Buddha said that all of that is empty. It is said that whatever the fourth suchness is, that is the beginning, because it is joy and the absence of it, therefore it is not the beginning. Likewise, because it pervades the beginningless, therefore it is the beginning, or because it is that which generates all, therefore it is the beginning. The middle is not supreme, because it is the absence of that, therefore it is not the middle. Because it pervades that, therefore it is the middle. The end is separation, because it is the absence of that, therefore it is not the end. Because it pervades that, therefore it is the end, that which has such characteristics, the Buddha said that is only the fourth emptiness, it is the meaning spoken by the Tathagata, it is the ultimate meaning. Its own nature is: In that there is no going and coming, no exhaustion and no increase, no real and no unreal. Extremely wondrous form, not wondrous. Not abiding and not quickly going. Thus it is said.
Tibetan
་ཏེ། འདི་དང་འདི་ལྟ་བུ་མེད་ཅིང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་གང་ལ་འགྲོ་བ་སྟེ་འབྱུང་བའི་རིམ་གྱིས་སྤྲོ་བ་དང༌། འོང་བ་སྟེ་འཇུག་པའི་རིམ་གྱིས་བསྡུ་བ་དང༌། དང་གི་སྒྲས་གནས་པ་སྟེ་དེ་དག་གང་ལ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བས་ནི་རྡོ་རྗེ་བཟླས་པའི་རིམ་པ་མ་ཡིན་པར་བསྟན་ཏོ། །ཟད་པ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གསུམ་མོ། །འཕེལ་བ་ནི་སྣང་བ་གསུམ་མོ། །དངོས་པོ་ནི་འོད་གསལ་བའོ། །དངོས་མིན་ནི་རང་བཞིན་རྣམས་ཏེ་དེ་དག་མེད་པས་ཞེས་བྱ་བས་ནི་སེམས་རྣམ་པར་དག་པའི་རིམ་པ་མ་ཡིན་པར་བསྟན་ཏོ། །ངོ་མཚར་གཟུགས་ཅན་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་གཞན་དང་གཞན་སྤྲོ་བའི་སྒོ་ནས་སྐད་ཅིག་ཙམ་གྱིས་འགྲོ་བའི་དོན་བྱེད་པའོ། །ངོ་མཚར་བྱེད་པ་ནི་སྒྱུ་མའི་དཔེ་བཅུ་གཉིས་ཀྱིས་རང་བཞིན་དག་འོད་གསལ་བར་ཤེས་པ་སྟེ། དེ་དག་ཀྱང་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བས་ནི་བདག་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་རིམ་པ་མ་ཡིན་པར་བསྟན་ཏོ། །གནས་པར་གྱུར་མིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཁོར་བ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དག་ལ་མི་གནས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མྱུར་དུ་འགྲོ་བ་མིན་པ་ནི་གཡོ་བ་མེད་པའི་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་ཟུང་དུ་འཇུག་པའི་རིམ་པ་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ཐམས་ཅད་སྟོང་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་ནི་དེ་ལྟ་བུ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ་མཐར་ཐུག་པའོ། །དེ་ཉིད་ནི། གང་ཞིག་ཡོད་མེད་ཐ་སྙད་ལས་གྲོལ་ཞིང༌། །བསོད་ནམས་དངོས་མིན་སྡིག་པ་དངོས་མ་ཡིན། །བསོད་ནམས་སྡིག་གི་བདག་མིན་མཆོག་གྱུར་པ། དེ་ནི་ཐམས་ཅད་སྟོང་པར་རྒྱལ་བས་གསུངས། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་དག་ནི་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་ཚད་མས་གྲུབ་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཡོད་དོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་པོ་རྣམས་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་རིག་པའི་རྣམ་པ་ཡོད་དེ། ཕྱི་རོལ་ན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །མདོ་སྡེ་པ་རྣམས་ནི་ཕྱི་རོལ་རྗེས་སུ་དཔག་པར་ཡོད་ཀྱི་མངོན་སུམ་དུ་ནི་མེད་དོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དབུ་མ་པ་རྣམས་ནི་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་དག་གཅིག་དང་དུ་མ་ཉིད་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་སྟོང་པ་ཙམ་འབའ་ཞིག་ཡོད་དོ་ཞེས་སོ། །འཇིག་རྟེན་རྒྱང་པན་པ་རྣམས་ནི་འབྱུང་བ་རྣམས་ཁོ་ན་སེམས་དཔའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་མེད་དོ་ཞེས་ཟེར་ཏེ། དེ་ལྟ་བུའི་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་ཐ་སྙད་རྣམས་ལས་གྲོལ་ཞིང་སྤང་བའོ། །དེ་བཞིན་དུ་བསོད་ནམས་ཀྱི་འདུ་བྱེད་ནི་དད་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་
Chinese
因此，像这样不存在也不是存在的万法，趋向于空性，即以生起次第而开展，以到来即进入次第而收摄，以及“和”字所表示的安住，即它们在何处不存在，这表明不是金刚念诵的次第。灭尽是三种识，增长是三种显现，实有是光明，非实有是自性，以它们不存在表明不是心完全清净的次第。具有奇妙形象是指坛城的轮，以其他轮开展的方式，刹那间成就利益。奇妙的作为是指通过十二种幻化的比喻，了知自性清净为光明，以它们也不存在表明不是自我加持的次第。所谓不住于安住，是因为不住于轮回和涅槃。所谓不迅速趋行，是指安住于如不动金刚般的等持，这表明不是双运的次第。要知道一切皆空的自性就是这样，是究竟的。即：何者解脱于有无之名言， 不是福德实有，不是罪恶实有， 不是福德罪恶之自性，是殊胜者， 彼为一切皆空，胜者所说。 如是说，分别说者认为蕴、界、处等以量成立，所以是存在的。瑜伽行者认为一切法都是唯识的显现，在外境中丝毫也不存在。经部师认为外境可以通过推测而存在，但不能现量见到。中观师认为能取和所取不是一和多，所以仅仅是空性存在。顺世外道认为诸要素本身就是心识的自性，所以没有来世，像这样从有和无的言说中解脱并舍弃。同样，福德的造作是信心等。
English
Therefore, all phenomena that are neither existent nor non-existent tend towards emptiness, that is, expanding through the arising order, gathering through the arriving or entering order, and abiding as indicated by the word "and," that is, where they do not exist, which indicates that it is not the stage of Vajra recitation. Exhaustion is the three consciousnesses, increase is the three appearances, reality is luminosity, non-reality is the natures, and their non-existence indicates that it is not the stage of complete purification of the mind. Having a wondrous form refers to the wheel of the mandala, which accomplishes benefit in an instant by means of expanding other wheels. Wondrous action refers to knowing the purity of nature as luminosity through the twelve similes of illusion, and their non-existence indicates that it is not the stage of self-blessing. The so-called non-abiding in abiding is because it does not abide in samsara and nirvana. The so-called non-swiftly going refers to abiding in samadhi like an unmoving vajra, which indicates that it is not the stage of union. One should know that the nature of all emptiness is like this, it is ultimate. That is: Whoever is liberated from the terms of existence and non-existence, Is not virtuous reality, is not sinful reality, Is not the nature of virtue and sin, is the supreme one, He is all empty, spoken by the Victorious One. Thus it is said, the Vaibhashikas think that the skandhas, dhatus, and ayatanas are established by valid cognition, so they exist. The Yogacharas think that all dharmas are manifestations of consciousness only, and there is nothing at all in the external world. The Sutrantikas think that the external world can exist by inference, but cannot be seen directly. The Madhyamikas think that the grasper and the grasped are not one or many, so only emptiness exists. The Lokayatas think that the elements themselves are the nature of mind, so there is no future life, like this, liberated from and abandoning the talk of existence and non-existence. Similarly, the creation of merit is faith and so on.