Tibetan
་ཏེ་གསུང་ལས་སོ། །ལམ་ལས་ཏེ་སྐུ་ལས་སོ། །ངེས་པར་བརྗོད་པ་ལས་ཏེ་ཐུགས་ལས་སོ། །སྔགས་ནི་ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལའི་བསྡུས་པའི་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་པའོ། །བསྡུས་པ་ནི་བུད་མེད་ལ་སོགས་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་སྡུད་པར་བྱེད་པའོ། །གསུངས་པ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོས་གསུངས་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ ངག་གི་དོན་ཏོ། །དེ་ནི་དགོངས་པ་མ་ཡིན་པ་དང་དགོངས་པས་བཤད་པའོ། །དཔེ་བརྗོད་པ་ནི། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་སྟེ་ཨ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་སྐད་ཀྱི་དབྱིངས་ནི་སྲུང་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་འཇུག་སྟེ། སྲུང་བར་བྱེད་ཅིང་འཇུག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གང་བར་བྱེད་པས་ནི་ཨོཾ་མོ། །ཨ་བའི་མཐའ་མ་ཡང་དབྱེ་ཞིང་མན་ཡང་སྦྱར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ཝ་དབྱི་ཞིང་མན་གྱི་རྐྱེན་སྦྱར་ཏེ་ཨན་ཕྱིས་ནས་ཨ་ཨུར་བྱས་ཏེ་ཡོན་ཏན་བྱས་པས་ཨོཾ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་འཇུག་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཨ་ས་ཞེས་བྱ་བའི་སྐད་ཀྱི་བྱིངས་ནི་གནས་པ་ལ་འཇུག་སྟེ། སའི་ཨ་ཕྱིས་ནས་ཨན་དང་ཨས་ཀྱི་མཐའ་ཅན་དག་རིང་པོར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བས་ཨ་རིང་པོར་བྱ་ཞིང་ས་ཚེག་དྲག་ཏུ་བྱས་པས་ཨཱཿ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་གནས་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བའི་སྐད་ཀྱི་བྱིངས་ནི་འབྱུང་བ་ལ་འཇུག་སྟེ། དེ་ལ་མན་གྱི་རྐྱེན་སྦྱར་ནས་ཨན་ཕྱི་ཞིང་རིང་པོར་བྱས་པས་ཧཱུཾ་དུ་འགྱུར་ཏེ། དེས་ན་འབྱུང་བའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏེ། །ཡི་གེའི་དོན་ཏོ། །ཨོཾ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དོ། །ཨ་ནི་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པའོ། །ཧཱུཾ་ནི་མི་བསྐྱེད་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དགོངས་པས་བཤད་པའོ། །ཨ་དང་ཨུ་དང་མ་འདུས་པ་ལས་ཡོན་ཏན་བྱས་པས་ཨོཾ་མོ། །ཨ་དང་ཨ་དང་ཐིག་ལེ་གཉིས་པོ་རྣམས་ལས་རིང་པོར་བྱས་པས་ཨཱའོ། །མགོ་དང་ཧ་དང་ཨུ་དང་ཟླ་ཚེས་དང་ཐིག་ལ་སྟེ་ལྔ་པོ་དེ་རྣམས་འདུས་པ་ལས་ཧཱུཾ་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་གསུམ་དང༌། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔའི་རང་བཞིན་གྱི་ཡན་ལག་རྣམས་ཀྱི་བསྐྱེད་པ་ཡིན་ནོ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྤྱིའི་དོན་ཏོ། །ཡི་གེ་ཨོཾ་ནི་འདོད་ཆགས་དང་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའོ། །ཡི་གེ་ཨཱཿ་ནི་འདོད་ཆགས་པར་མའོ། །དེ་རྣམས་སྡུད་པར་བྱེད་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་མན་ངག་བཞི་པའོ། །མཚན་ཉིད་ནི་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྦས་པའོ། །ཨོཾ་ནི་ཀུན་རྫོབ་བོ། །ཧཱུཾ་ནི་དོན་དམ་པའོ། །དེ་དག་ཐ་མི་དད་པར་བྱེད་པ་ནི་ཡི་གེ་ཨ་སྟེ་མཐར་ཐུག་པའོ། །ད་ནི་སྔགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་བཟླས་པ། དོན་རྟོགས་པ
Chinese
是语所出。道所出是身所出。决定说者是意所出。真言是阿礼嘎礼总集之精要等。总集者，是女人等差别所总集。所说者，是薄伽梵大金刚持所说，此乃 语之义。那是未思及与思及所说。譬喻者，嗡（藏文：ཨོཾ，梵文天城体：ओम्，梵文罗马拟音：oṃ，汉语字面意思：嗡）啊（藏文：ཨཱཿ，梵文天城体：आः，梵文罗马拟音：āḥ，汉语字面意思：啊）吽（藏文：ཧཱུཾ，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽），所谓“阿哇”之语根，是入于守护等，以守护且入之自性充满，故为嗡。阿哇之末亦分，曼亦合，所谓哇德以香曼之词缀合，除安后，阿乌尔作功德，故变为嗡。因此是具入之自性之义。所谓“阿萨”之语根，是入于住，除萨之阿后，具安与阿斯之末者变长，故使阿变长，且使萨重音，故变为啊。因此是住之自性之义。所谓“吽”之语根，是入于生，于彼合曼之词缀，除安且使之长，故变为吽，因此是具生之自性之义。是文字之义。嗡是毗卢遮那佛。啊是无量光佛。吽是不生，此乃思及所说。阿与乌与玛合集而作功德，故为嗡。阿与阿与二点，由此使之长，故为啊。首与哈与乌与月牙与点，此五者合集为吽，是三世如来与五世如来之自性支分之生起。此乃总义。文字嗡是贪与离贪。文字啊是贪之母。彼等总集之相之四种口诀。体性是文字吽，此乃隐蔽。嗡是世俗谛。吽是胜义谛。彼等作无差别者是文字阿，是究竟。现在是真言之金刚念诵。通达义
English
It is from speech. It is from the path, it is from the body. What is definitely said is from the mind. Mantras are the essence of the collection of Ali Kali, etc. Collection is done by the distinction of women, etc. What is said is said by the Blessed One Great Vajradhara, which is the meaning of speech. That is what is said without thinking and with thinking. The example is: Om（藏文：ཨོཾ，梵文天城体：ओम्，梵文罗马拟音：oṃ，汉语字面意思：嗡）, Ah（藏文：ཨཱཿ，梵文天城体：आः，梵文罗马拟音：āḥ，汉语字面意思：啊）, Hum（藏文：ཧཱུཾ，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽）, the root of the word "Ava" enters into protection, etc. Because it is filled with the nature of protecting and entering, it is Om. The end of Ava is also divided, and Man is also combined. By combining the suffix of Va Dyi Xiang Man, after removing An, Aur is made virtuous, so it becomes Om. Therefore, it is the meaning of having the nature of entering. The root of the word "Asa" enters into dwelling. After removing A from Sa, those with the end of An and As become long, so A is made long and Sa is made heavy, so it becomes Ah. Therefore, it is the meaning of the nature of dwelling. The root of the word "Hum" enters into arising. By combining the suffix of Man to it, removing An and making it long, it becomes Hum. Therefore, it is the meaning of having the nature of arising. It is the meaning of the letter. Om is Vairochana. Ah is Amitabha. Hum is unborn, which is what is said with thinking. By combining A, U, and Ma and making virtue, it is Om. By making A, A, and two bindus long, it is Ah. By combining the head, Ha, U, crescent moon, and bindu, these five are Hum, which is the arising of the nature of the three Tathagatas and the five Tathagatas. This is the general meaning. The letter Om is desire and freedom from desire. The letter Ah is the mother of desire. The four pith instructions of the aspect of collecting them. The nature is the letter Hum, which is hidden. Om is conventional truth. Hum is ultimate truth. Making them non-different is the letter A, which is the ultimate. Now is the Vajra recitation of mantras. Understanding the meaning
Tibetan
་ཡི་བཟླས་པ་ན། །ངོ་བོ་ཉིད་མེད་བཟང་པོ་རུ། །དུས་གསུམ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་བརྟགས་པ། །རྡོ་རྗེ་བཟླས་པར་དེ་བཤད་དོ། །ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་པ་འདིའི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ནོ། །རེ་ཞིག་དང་པོར་རྣལ་ འབྱོར་པས་མགོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སུ་ཡི་གེ་གསུམ་བཀོད་དེ། སྤྲོ་བར་བྱེད་པ་དང༌། གང་བར་བྱེད་པ་དང་བུམ་པ་ལྟ་བུའི་བྱ་བས་འཇུག་པ་ལ་སོགས་པའི་རིམ་གྱིས་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་བྱས་ནས་དོན་རྟོགས་པ་སྟེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཁོང་དུ་ཆུད་པའི་བཟླས་པ་ནི་ཡང་དང་ཡང་དུ་གོམས་པར་བྱས་པ་གང་ཡིན་པའོ། །དེ་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་དེ། །འོད་གསལ་བའི་ངོ་བོ་ཡིན་ཞིང་བཟང་བོ་རུ་སྟེ་རྟོག་པའི་དྲ་བ་མ་ལུས་པ་རབ་ཏུ་ཞི་བའི་ཕྱིར་ཡིད་དུ་འོང་བར་དུས་གསུམ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་ལྷག་པར་མོས་པར་བརྟག་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་བཟླས་པ་སྟེ་མི་ཤིགས་པའི་བཟླས་པར་བཤད་དོ། །དགོངས་པ་མ་ཡིན་པའོ། །ཡང་ན་དོན་འཇིག་རྟེན་གྱི་ལུས་ཀྱི་ཚོགས་རྣམས་རྟོགས་པ་སྟེ་རང་གི་ལུས་དང་བཅས་པར་ལུས་ཞེས་བྱ་བ་གཅིག་ཀྱང་མ་ཡིན་དུ་མ་ཡང་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་བཟླས་པ་ནི་བརྟགས་པ་གང་ཡིན་པའོ། །ངོ་བོ་ཉིད་མེད་དེ་ལུས་རྗེས་སུ་དྲན་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ཞིང་བཟང་པོ་སྟེ། འཇིག་རྟེན་ལས་བཟླས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་རྟོགས་པར་བྱ་བ་དུས་གསུམ་སངས་རྒྱས་ཏེ་དུས་གསུམ་སེམས་ཅན་རྣམས་དང་འབྲེལ་པའི་ལུས་བརྟགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྡོ་རྗེ་སྟེ་དུའི་བཟླས་པར་བཤད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐུའི་བཟླས་པ་སྟེ་དགོངས་པས་བཤད་པའོ། །དེ་བཞིན་དུ་གང་གི་དོན་རྟོགས་ཤིང་ཤེས་པ་དེ་རྣམས་ནི་དོན་རྟོགས་པ་སྟེ་ཚིག་གོ །འཇིག་རྟེན་གྱི་ཚིག་དེ་རྣམས་རང་གི་ཚིག་དང་བཅས་པས་སྒྲ་དང་སྒྲ་མ་ཡིན་པར་སྤྱོད་པ་ནི་བཟླས་པའོ། །དེ་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་དེ་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ཡིན་ཞིང་བཟང་པོ་རུ་སྟེ། སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་ངོ་བོར་དུས་གསུམ་སངས་རྒྱས་ཏེ་ཡི་གེ་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་སྔགས་ཐམས་ཅད་བརྟག་པ་ནི་འོད་གསལ་བ་རྟོགས་པ་གང་ཡིན་པའོ། །དེ་ནི་རྡོ་རྗེ་སྟེ་གསུང་རྣམས་ཀྱི་བཟླས་པར་བཤད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསུང་གི་བཟླས་པ་སྟེ། དགོངས་པས་བཤད་པའོ། །དེ་བཞིན་དུ་དོན་རྟོགས་ཤིང་ཤེས་པས་ན་དོན་རྟོགས་པ་སྟེ་སེམས་སོ། །ཁམས་གསུམ་པའི་སེམས་ཅན་གྱི་རྒྱུད་ལ་གནས་པ་དེ་རང་གི་སེམས་དང་ལྷན་ཅིག་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་སྤངས་པ་ཉིད་དུ་རྟོག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ག
Chinese
ཡི་བཟླས་པ་ན། །ངོ་བོ་ཉིད་མེད་བཟང་པོ་རུ། །དུས་གསུམ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་བརྟགས་པ། །རྡོ་རྗེ་བཟླས་པར་དེ་བཤད་དོ། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་པ་འདིའི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ནོ། ། 暫且，首先瑜伽士在頭部等處安放三字，使之歡喜，使之充滿，如瓶注水般行事等次第，使心專一，從而領悟其義，即是通達如來等之智慧體性的念誦，乃是反復串習之故。 དེ་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་དེ། །འོད་གསལ་བའི་ངོ་བོ་ཡིན་ཞིང་བཟང་བོ་རུ་སྟེ་རྟོག་པའི་དྲ་བ་མ་ལུས་པ་རབ་ཏུ་ཞི་བའི་ཕྱིར་ཡིད་དུ་འོང་བར་དུས་གསུམ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་ལྷག་པར་མོས་པར་བརྟག་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་བཟླས་པ་སྟེ་མི་ཤིགས་པའི་བཟླས་པར་བཤད་དོ། ། དགོངས་པ་མ་ཡིན་པའོ། ། 又或者，領悟世間的身體的積聚，即是連同自己的身體，名為身體，既非一亦非多的念誦，乃是所觀察之物。 ངོ་བོ་ཉིད་མེད་དེ་ལུས་རྗེས་སུ་དྲན་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ཞིང་བཟང་པོ་སྟེ། འཇིག་རྟེན་ལས་བཟླས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་རྟོགས་པར་བྱ་བ་དུས་གསུམ་སངས་རྒྱས་ཏེ་དུས་གསུམ་སེམས་ཅན་རྣམས་དང་འབྲེལ་པའི་ལུས་བརྟགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྡོ་རྗེ་སྟེ་དུའི་བཟླས་པར་བཤད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐུའི་བཟླས་པ་སྟེ་དགོངས་པས་བཤད་པའོ། ། 同樣，凡是領悟其義且知曉者，即是領悟其義，即是語詞。 世間的語詞，連同自己的語詞，以聲音與非聲音行事，即是念誦。 དེ་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་དེ་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ཡིན་ཞིང་བཟང་པོ་རུ་སྟེ། སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་ངོ་བོར་དུས་གསུམ་སངས་རྒྱས་ཏེ་ཡི་གེ་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་སྔགས་ཐམས་ཅད་བརྟག་པ་ནི་འོད་གསལ་བ་རྟོགས་པ་གང་ཡིན་པའོ། ། དེ་ནི་རྡོ་རྗེ་སྟེ་གསུང་རྣམས་ཀྱི་བཟླས་པར་བཤད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསུང་གི་བཟླས་པ་སྟེ། དགོངས་པས་བཤད་པའོ། ། 同樣，由於領悟其義且知曉，故為領悟其義，即是心。 處於三界有情相續中的心，連同自己的心，捨棄存在與不存在，即是觀察之物。
English
When reciting , it is said that what is contemplated by the Buddhas of the three times as the good in the absence of inherent existence is the Vajra recitation. The meaning of this statement is as follows: For a while, first, the yogi places the three syllables on the head and so on, making them happy, filling them, and proceeding with actions like pouring water into a vase. By gradually making the mind one-pointed, one realizes the meaning, which is the recitation that embodies the wisdom of the Tathagatas, which is repeatedly practiced. That is without inherent existence, it is the nature of clear light, and it is good because all the networks of thought are completely pacified, and it is pleasing to contemplate the nature of the Buddhas of the three times, which is said to be the Vajra recitation, the indestructible recitation. It is not the intention. Or, realizing the aggregates of the worldly body, that is, together with one's own body, the recitation called body, which is neither one nor many, is what is contemplated. It is without inherent existence, it is the nature of mindfulness of the body, and it is good to be truly realized by the wisdom of recitation from the world, the Buddhas of the three times, that is, the body contemplated in relation to the sentient beings of the three times, which is said to be the Vajra, the recitation of the syllable dū. This is the recitation of the body, which is explained by intention. Similarly, those who realize and know the meaning are those who realize the meaning, that is, words. The worldly words, together with one's own words, acting with sound and non-sound, is recitation. That is without inherent existence, it is empty by nature, and it is good, the nature of discriminating awareness, the nature of immeasurable light, the Buddhas of the three times, contemplating all the mantras that are the nature of the three syllables is what realizes the clear light. That is the Vajra, which is said to be the recitation of speech, which is the recitation of speech, explained by intention. Similarly, since one realizes and knows the meaning, it is realizing the meaning, that is, the mind. The mind that abides in the continuum of sentient beings of the three realms, together with one's own mind, abandoning existence and non-existence, is said to be what is contemplated.