Tibetan
བསྟན་བཅོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། །ཐོག་མར་འབྲེལ་པ་བརྗོད་པར་བྱ། །ཞེས་ཀྱང་བཤད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་དགོས་པ་མེད་པའི་བསྟན་བཅོས་ནི་བྱ་རོག་གི་སོ་བརྟག་པ་དང་འདྲ་བར་བླང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། བསྟན་བཅོས་དག་ ནི་ཐམས་ཅད་དམ། །ལས་ནི་ཅུང་ཟད་འགའ་ཞིག་གི །ཇི་སྲིད་དགོས་པ་མ་བརྗོད་པ། །དེ་སྲིད་སུ་ཞིག་ལེན་པར་འགྱུར། །ཞེས་ཀྱང་བཤད་དོ། །གཞན་གྱི་དོན་བསྒྲུབ་པའི་དོན་དུ་དགོས་པའི་དགོས་པ་གདོན་མི་ཟ་བར་བརྗོད་པར་བྱའོ། །འདི་ལྟར་ཚད་མ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ་འཇུག་པར་བྱེད་པར་སྣང་བ་དང༌། དོན་བྱེད་པར་སྣང་བའོ། །དེ་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པར་སྣང་བ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་སྟེ། མིག་ལ་སོགས་པའི་དབང་པོ་ལ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པར་སྣང་ངོ༌། །དེ་ལས་དུས་ཕྱིས་ངེས་པའི་ཤེས་པ་འབྱུང་ཞིང་དེ་ལས་དྲན་པ་དྲན་པ་ལས་མངོན་པར་འདོད་པ་དེ་ལས་ཐ་སྙད་དེ་ལས་དོན་ཐོབ་པ་ན་བསྲེག་པ་དང་འཚེད་པ་ལ་སོགས་པའི་བྱ་བའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་དངོས་སུ་དོན་ཡོད་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ནི་དོན་བྱེད་པར་སྣང་བའི་ཚད་མའོ། །དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་རབ་ཏུ་བྱེད་པའི་ཐོས་པ་དང༌། བསམ་པ་དང༌། བསྒོམ་པའི་རིམ་གྱིས་རྣམ་པར་དཔྱད་པས་རང་གི་དོན་བྱས་ཏེ། འཇུག་པར་བྱེད་པ་སྣང་བའི་དགོས་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ནས་གཞན་དག་ཀྱང་རྗེས་སུ་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཡིན་པས་དོན་བྱེད་པར་སྣང་བའི་དགོས་པའི་དགོས་པ་ཐོབ་བོ། །མེ་དང་ཕྲད་པ་ན་གྲང་བ་སེལ་བ་བཞིན་དུ་དོན་བྱེད་པར་སྣང་བ་རང་གི་དོན་ཁོ་ན་ཅིའི་ཕྱིར་མི་འགྱུར་བ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། དེ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་རྣམས་ཀྱི་གཞན་གྱི་དོན་གཙོ་བོར་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ནི་རང་གི་དོན་བྱེད་ཅེས་བྱ་བ་གཙོ་བོ་ཉིད་དུ་མི་འདོད་དོ། །རང་གི་དོན་ནི་ཡན་ལག་ཙམ་ཡིན་པས་སེམས་ཅན་གཅིག་ཙམ་གྱི་ཆེད་དུ་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ནི་བསྐལ་པར་ཡང་དམྱལ་བའི་སྡུག་བསྔལ་མྱང་བར་བྱེད་དེ། གལ་ཏེ་བསྐལ་པ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་རུ། །དམྱལ་བའི་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བར་འགྱུར་བ་ཡིས། །སེམས་ཅན་གཅིག་ཙམ་ཡོངས་སུ་སྨིན་བགྱིད་ཀྱང༌། །འོན་ཀྱང་སྐྱོ་བ་དག་ནི་མེད་པར་ཤོག །ཅེས་གང་གསུངས་པའོ།། རིམ་པ་ལྔ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་འདི་ནི་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །བརྗོད་པར་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་བཟླས་པ་ལ་སོགས་པ་བསྒོམ་པའི་རིམ་པ་རྣམས་ཡིན་ནོ། །འབྲེལ་པ་ནི་རྗོད་པ་དང༌། བརྗོད་པར་བྱ་བའི་མཚན་ཉིད་དམ། །ཚིག་དང་དོན་གྱི་མཚན་ཉིད་དམ། །ཐབས
Chinese
所有论著的，首先要说明关联，也是这样说的。同样，没有必要的论著就像检查乌鸦的牙齿一样，是不应该接受的。论著们，无论是全部还是少部分，只要没有说明必要性，谁会接受呢？也是这样说的。为了成办他人的利益，必须毫无疑问地说明必要性。比如，量有两种，即显现为进入（所量）和显现为成办义利。其中，显现为进入（所量）的是无分别，即眼等根对蓝色等显现。由此产生后来的确定之识，由此产生忆念，忆念产生现欲，由此产生名言，由此获得事物，那么具有燃烧和烹饪等作用的事物就真实地变得有意义，这就是显现为成办义利的量。同样，通过精进的听闻、思维和修习的次第，通过分别而成就自己的利益，从而获得显现为进入（所量）的必要性。之后，因为也要摄受其他众生，所以获得显现为成办义利的必要之必要。如果有人问，就像遇到火能驱散寒冷一样，为什么显现为成办义利不能仅仅成就自己的利益呢？那是不合理的，因为它们主要是为了成办他人的利益。菩萨们并不认为成就自己的利益是最主要的。因为自己的利益只是一个部分，所以菩萨们即使为了一个众生，也会在劫中感受地狱的痛苦。如所说：纵然于无数劫中，感受地狱诸般苦，若能令一众生熟，亦愿毫无厌倦心。这个名为《次第五》的论著是能诠（能说者）。所诠（所说者）是金刚念诵等修习的次第。关联是能诠和所诠的体性，或者词和义的体性，或者方便
English
It is also said that the connection should be stated at the beginning of all treatises. Similarly, a treatise without purpose is like examining a crow's teeth, and should not be accepted. Treatises, whether all or a small part, as long as the necessity is not stated, who will accept it? It is also said like that. In order to accomplish the benefit of others, the necessity of necessity must be stated without a doubt. For example, there are two kinds of valid cognition (pramana): appearing as entering (the object of cognition) and appearing as accomplishing the purpose. Among them, appearing as entering (the object of cognition) is non-conceptual, that is, the senses such as the eye appear to blue and so on. From this arises the later definite knowledge, from this arises memory, from memory arises manifest desire, from this arises terminology, from this the thing is obtained, then the thing with the nature of actions such as burning and cooking actually becomes meaningful, and that is the valid cognition of appearing as accomplishing the purpose. Similarly, through the order of diligent hearing, thinking, and meditation, by discriminating, one accomplishes one's own benefit, thereby obtaining the necessity of appearing as entering (the object of cognition). After that, because other beings must also be taken care of, the necessity of the necessity of appearing as accomplishing the purpose is obtained. If someone asks, just as meeting fire can dispel cold, why can't appearing as accomplishing the purpose only accomplish one's own benefit? That is unreasonable, because they mainly accomplish the benefit of others. Bodhisattvas do not consider accomplishing their own benefit as the most important. Because one's own benefit is only a part, bodhisattvas will endure the suffering of hell for kalpas even for the sake of one sentient being. As it is said: Even if in countless kalpas, one experiences all kinds of suffering in hell, if one can ripen just one sentient being, may one have no weariness. This treatise called 'Fifth Stage' is the expresser (the speaker). The expressed (what is said) is the order of practice such as Vajra recitation. The connection is the nature of the expresser and the expressed, or the nature of words and meaning, or the means.
Tibetan
་དང་ཐབས་ལས་བྱུང་བའི་ མཚན་ཉིད་དམ། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འབྲེལ་པ་དེ་ཡང་རྣམ་པ་དྲུག་ཏུ་འགྱུར་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དང༌། ལྷ་མོ་དང༌། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང༌། ལྷ་དང༌། ལྷ་མ་ཡིན་དང༌། མིའོ། །དེ་ལ་རླབས་མེད་པའི་རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོ་ལྟ་བུ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་དྲི་མ་ཐམས་ཅད་སྤངས་པའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ཉ་མི་འགུལ་བའི་མཚོ་ལྟར་མི་གཡོ་བའི་འོད་གསལ་བའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་ཞུགས་པར་གྱུར་ཏེ། སྔོན་གྱིས་མོན་ལམ་དང་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་དག་གིས་བསྐུལ་བར་གྱུར་པ་དེས་འོད་གསལ་བ་ལས་སྐད་ཅིག་གིས་རང་བདག་ཉིད་འཇའ་ཚོན་བཞིན་སྤྲོས་སོ། །དེ་ནས་འདོད་ཆགས་དང་ཞེ་སྡང་དང་གཏི་མུག་གི་རིགས་ཅན་གྱི་སེམས་ཅན་རྣམས་སྦྱང་བའི་ཕྱིར་དེའི་ཆོས་དང་མཚུངས་པའི་ཆོས་ཅན་གྱི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔ་པོ་རྣམ་པར་སྤྲོས་ནས། དེ་རྣམས་ཀྱི་དབུས་སུ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གཙོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་དུ་བཞུགས་ཏེ། མ་འོངས་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་རྗེས་སུ་གཟུང་བའི་ཕྱིར་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གསུངས་པ་དེ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་འབྲེལ་པའོ། །དེའི་རྗེས་ལ་འདོད་ཆགས་ཀྱི་རིགས་ཀྱི་སེམས་ཅན་འབའ་ཞིག་རྗེས་སུ་གཟུང་བའི་དོན་དུ་ལྷ་མོ་བཞི་རྣམས་སྤྲོས་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཞུས་པ་ལ་སོགས་པར་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གསུངས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ལྷ་མོའི་འབྲེལ་པའོ། །དེའི་རྗེས་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་སྤྲོས་ཏེ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གསུངས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་འབྲེལ་པའོ། བརྒྱ་བྱིན་གྱིས་ཞུས་པ་ལ་སོགས་པར་གསུངས་པ་ནི་ལྷའི་འབྲེལ་པའོ། །ལྷ་དང་ཀླུ་དང་དྲང་སྲོང་གི་གཙོ་བོར་བྱས་ནས་གསུངས་པ་ནི་ལྷ་དང་ལྷ་མ་ཡིན་པའོ། །གསལ་རྒྱལ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་ཆོས་སྟོན་པ་ནི་མིའིའོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཁ་ཅིག་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ལ་གསུངས་ཤིང༌། དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་ལྷ་མོ་རྣམས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བརྒྱུད་པ་ཡིན་ཞེས་ཟེར་རོ། །འདིར་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་འབྲེལ་པ་ཡིན་ཏེ། དཔལ་གསང་བ་འདུས་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་ཞུ་བ་པོ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལ། དེ་ལས་བཏུས་པའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་ཡང་དེའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྒྲ་དང་དོན་དག་ ལས་དངོས་སུ་འབྲེལ་པ་མེད་དུ་ཟིན་ཀྱང༌། འོན་ཀྱང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་བྱས་པ་ནི་ཡོད་པ་ཁོ་ནའོ་ཞེས་ཐམས་ཅད་དུ་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་
Chinese
以及方便所生的 体性吗？是因和果的事物的体性啊。关系也有六种变化：如来、天女、菩萨、天、非天、人。其中，如无波涛的大海，远离一切分别的垢染的薄伽梵大金刚持，如鱼不动的海般不动摇的光明的真如金刚般的等持中，以先前的大愿和广大的慈悲所策励，从光明中刹那间如彩虹般显现自身。之后，为了清净贪欲、嗔恨、愚痴之类别的众生，显现了与其法性相同的五如来，于彼等之中，以坛城主尊之相安住，为了摄受未来的众生而宣说了真如，这是如来的关系。其后，为了仅仅摄受贪欲之类别的众生，显现了四天女，请问法界等而宣说了真如，这是天女的关系。其后，显现了菩萨们，宣说了真如，这是菩萨的关系。帝释天请问等而宣说的是天的关系。以天、龙、仙人为首而宣说的是天与非天的关系。为格萨尔王等宣说佛法是人的关系。同样，有些人说，薄伽梵为如来说，彼等也为天女等所传。此处是如来的关系，因为吉祥密集金刚续的请问者是如来们，并且从其所摄集的论述也是彼之自性，即使从声音和意义上实际上没有关系，然而，分别者的分别识所作的确实是存在的，这是所有智者们所（认为的）。
English
And the nature arising from means? Is it the nature of cause and effect? That relationship also changes into six types: Tathagata, goddess, Bodhisattva, god, Asura, and human. Among them, like a great waveless ocean, the Bhagavan Great Vajradhara, who has abandoned all the defilements of conceptualization, enters into the samadhi like a vajra of suchness of unwavering luminosity, like a fish not moving in the sea. Urged by previous aspirations and great compassion, from the luminosity, in an instant, he manifests himself like a rainbow. Then, in order to purify sentient beings of the nature of desire, hatred, and ignorance, he manifests the five Tathagatas with the same nature as his own, and dwells in the center of them as the lord of the mandala. In order to guide future sentient beings, he speaks the suchness, which is the relationship of the Tathagata. After that, in order to guide only sentient beings of the nature of desire, he manifests the four goddesses, and speaks the suchness by asking about the Dharmadhatu, which is the relationship of the goddesses. After that, he manifests the Bodhisattvas and speaks the suchness, which is the relationship of the Bodhisattvas. What is spoken by Indra's questioning is the relationship of the gods. What is spoken with gods, nagas, and sages as the chief is the relationship of gods and asuras. Teaching the Dharma to Gesar and others is the relationship of humans. Similarly, some say that the Bhagavan spoke to the Tathagatas, and they also transmitted it to the goddesses and so on. Here, it is the relationship of the Tathagata, because the questioners of the glorious Guhyasamaja Tantra are the Tathagatas, and the commentary collected from it is also of that nature. Even though there is no actual relationship from sound and meaning, however, what is done by the discriminating consciousness of the conceptualizer certainly exists, so all the wise ones (think).