Tibetan
བྱ་བ་ནི་བསྒོམ་པ་གོམས་པ་དང་ལྡན་པའོ།། མ་བཅིངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་བསྡམས་པ་སྟེ། སྡེ་ཚན་དེ་རྣམས་སྒྱུ་མའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ། བརྗོད་མ་ཐག་ཏུ་འཇིག་པས་ཀྱང་ངོ༌། །དེ་ནི་བཅིང་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ངག་གི་རང་བཞིན་ཡི་གེ་རྣམས་ལ་མ་ཞེན་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །གཞན་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡི་གེའི་ཕྱི་མོ་བསྒོམ་པ་དང་ལྡན་པའོ། །རིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཤེས་པའི་དོན་ཏོ། །མཆོག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་ཡི་གེ་ཕྱི་མོ་བརྗོད་པའི་གནས་ཀྱི་ཁྱད་པར་རོ། །བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་ལ་སོགས་པ་གོམས་པ་སྤྱིའི་དོན་བཤད་པ་སྟོན་ཏོ། །ད་ནི་སྦས་པའི་བཤད་པ་སྟོན་ཏེ། གཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཁ་ཅིག་ནི་སྲོག་གི་ངོ་བོ་རླུང་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་ནོ། །དང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཆོག་གོ །དགུ་དབུས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རླུང་དགུ་པོ་རྣམས་ཀྱི་དབུས་ཏེ། སྙིང་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུའོ། །རླུང་དགུ་པོ་རྣམས་ནི་སྔར་བཤད་པའོ། །བཅུ་ཡིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རླུང་དགུ་དང༌། དང་པོའི་རླུང་སྲོག་གི་ངོ་བོ་དང་བཅུས་སོ། །གང་ཞིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་མངོན་པར་བརྗོད་པའི་སྔགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་ནོ། །མ་བཅིངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་ཞེན་པ་སྟེ། ཞི་བ་ལ་སོགས་པའི་ལས་ཀྱི་ཚོགས་རྣམས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚིག་གི་ལྷག་མའོ། །དེ་ནི་ བཅིངས་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི། འདོད་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་བྱ་བ་བྱེད་པའོ། །ལྷག་མ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རླུང་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གོམས་པ་དང་ལྡན་པའོ། །རིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རླུང་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་རྩ་ལ་རྒྱུ་བའི་རིམ་པས་ཞེས་པའོ། །འདོད་ཆགས་ཀྱི་ཆོས་སྟོན་པས་ན་སྦས་པའོ། །ཡང་དེ་ཉིད་སྟོན་ཏེ། གཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། གཅིག་ནི་མི་རྒྱུ་བ་བརྗོད་དུ་མེད་པ་ནམ་མཁའི་རང་བཞིན་ཐེར་ཟུག་པའི་ཡི་གེའོ། །དང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བའི་གནས་སོ། །དགུ་དབུས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དབང་པོ་ལྔ་དང་འབྱུང་བ་བཞི་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་ཏེ། གནས་དེ་ལ་གནས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚིག་གི་ལྷག་མའོ། །བཅུ་ཡིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དབང་པོ་ལྔ་དང་ཡུལ་ལྔའོ། །འདི་རྣམས་ཀྱིས་སོ། །གང་ཞིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྤངས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པའོ། །མ་བཅིངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་གཡེང་བ་བསྟེན་པར་མི་འགྱུར་བའོ། །དེ་ནི་བཅིངས་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་མི་གཡོ་བའི་སེམས་སོ། །ཤེས་བྱས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱ་བའོ། །དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡེ་
Chinese
行为是与禅修的熟练相结合。所谓“未束缚”就是未捆缚，这些类别是幻化的自性，刚一说出也会消逝。所谓“无束缚”就是不执着于语言的自性文字，是同义词。其他与之前相同。所谓“彼”是与观想字模相结合。所谓“智”是知晓之义。所谓“胜”是幻化般的字模所表达之处的差别。开创次第等显示了修习总义的阐述。现在显示隐秘的阐述，在所谓“一”等之中，有些是生命的自性，是风、菩提心之本体。所谓“第一”就是殊胜。所谓“九中央”就是九种风的中央，直到所谓“心要”之间。九种风之前已经阐述。所谓“以十”就是九种风，与第一风，生命之本体，以十。所谓“何者”是显说咒语的本体。所谓“未束缚”就是不执着，寂静等的行为之集合等，是语句的剩余。彼即是所谓“无束缚”，是如欲而行。剩余与之前相同。所谓“彼”是与风的真如熟练相结合。所谓“智”就是如风的真如一般在脉中运行的次第。由于显示贪欲之法，所以是隐秘的。再次显示彼，在所谓“一”等之中，一是不可行、不可说、虚空自性、坚固的文字。所谓“第一”是诸法生起之处。所谓“九中央”是五根和四大究竟，安住于彼处是语句的剩余。所谓“以十”是五根和五境。以这些。所谓“何者”是舍弃了意识之瑜伽士。所谓“未束缚”就是不会耽着于散乱。彼即是所谓“无束缚”，是不动摇之心。知晓之后就是应当领会。所谓“彼”是耶。
English
Action is combined with familiarity with meditation. The so-called "unbound" means not bound, these categories are the self-nature of illusion, and they also disappear as soon as they are spoken. The so-called "unbound" is a synonym for not being attached to the letters of the nature of speech. The rest is the same as before. The so-called "that" is combined with contemplation of the matrix of letters. The so-called "intelligence" means knowing. The so-called "supreme" is the difference in the place where the illusory-like letter matrix is expressed. The creation sequence and others show the explanation of the general meaning of practice. Now it shows the hidden explanation, in the so-called "one" etc., some are the nature of life, the essence of wind and bodhicitta. The so-called "first" is supreme. The so-called "nine centers" is the center of the nine winds, up to the so-called "essence". The nine winds have been explained before. The so-called "by ten" is the nine winds, and the first wind, the essence of life, by ten. The so-called "whoever" is the embodiment of the expressed mantra. The so-called "unbound" means not being attached, the collection of peaceful and other actions, etc., is the remainder of the sentence. That is the so-called "unbound", which is to act as desired. The rest is the same as before. The so-called "that" is combined with familiarity with the suchness of the wind. The so-called "intelligence" is the order in which the suchness of the wind flows in the veins as it is. Because it shows the Dharma of desire, it is hidden. Again, it shows that, in the so-called "one" etc., one is the immutable, unspeakable, space-like, solid letter. The so-called "first" is the place where all dharmas arise. The so-called "nine centers" are the five senses and the four elements, which are ultimate, and abiding in that place is the remainder of the sentence. The so-called "by ten" are the five senses and the five objects. With these. The so-called "whoever" is the yogi who has abandoned the consciousness. The so-called "unbound" means that one will not be attached to distraction. That is the so-called "unbound", the unwavering mind. After knowing, it should be understood. The so-called "that" is ye.