Tibetan
་གཅོད་པ་དུས་སུ་སྦྱོར་བ་སྟེ། ཀུན་དུ་སྦྱོར་བར་འགྱུར་པའོ། །དུས་གཞན་ཞིག་ན་དེ་དང་བྲལ་བ་ན་རྣམ་པར་སྦྱོར་པར་ཡང་མི་འགྱུར་བའོ། །འདིས་ནི་ཡེ་ཤེས་གསུམ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་མཚན་ཉིད་སྟོན་ཏོ། །མཚམས་མིན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་འདིས། བཞི་པ་ཐམས་ཅད་སྟོང་པའི་མཚན་ཉིད་སྟོན་པར་ བྱེད་དོ། །གནས་སྐབས་གང་དང་གང་དུ་མཚམས་ཀྱི་བྱ་བ་ལོག་ཅིང༌། མཚན་མོ་དང་ཉིན་པར་གྱི་ཆ་དང་བྲལ་བའོ། །གང་ཡང་རང་བཞིན་མཐའ་དག་དང་བྲལ་བ་ནི་རྣམ་པར་སྤངས་པའོ། །དེ་ཉིད་བླ་མ་དམ་པས་ཡང་དག་པར་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་བསྟན་ཅིང་ལུང་དཔོག་པའི་དུས་སུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྐད་ཅིག་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ཡང་ཉིན་མཚན་ཕྱེད་པར་མཉམ་པར་གཞག་པའི་རྣལ་འབྱོར་ཉིད་ཀྱིས་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་འགྱུར་གྱི། བློ་རྣམ་པར་གཡེང་བ་གཞན་དག་གིས་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་གསལ་བར་སྟོན་ཏེ། མཚམས་ཀྱི་མཐའ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། མཚམས་ཀྱི་གསལ་བ་རྣམ་པར་ཉམས་པ་དང༌། མུན་ནག་གི་མུན་པའི་ཚོགས་ཏེ། རྣམ་པར་ཉམས་ཤིང་ཟད་པར་གྱུར་ནས་ཉི་མའི་འོད་ཟེར་སྟོང་དང་ལྡན་པ་ཇི་སྲིད་རི་ལས་མ་ཤར་བ་དེ་སྲིད་དུ། རྣམ་པར་རྟོག་པའི་གཡེང་བ་ཐམས་ཅད་སྐད་ཅིག་ལ་སྤངས་པའོ། །སློབ་མ་ལ་བླ་མ་རབ་ཏུ་མཉེས་པས་ཡང་དག་པའི་མཐའི་འོད་གསལ་བའི་ལུང་ཕོག་པའོ། །ཕྱི་རོལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ལྔའི་རིམ་པ་བསྟན་པའོ། །དེ་ཡང་ནང་གི་བདེ་བ་ནི་ཡིད་ནང་དུ་བསྡུས་པ་སྟེ། དེའི་བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱིས་ཐོབ་པར་གྱུར་པ་ཉིད་དོ། །ཅི་ཞིག་ཅེ་ན། ཚིག་གིས་བརྗོད་པ་ཡིན་ཞིང༌། གང་གི་ཉམས་སུ་མྱོང་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། །དེ་ཉིད་བླ་ན་མེད་པའི་གནས་ཏེ། ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་ཟད་ནས་དག་པའི་རྒྱུན་འབྱུང་བའོ། །དེ་ཉིད་འདས་པ་དང༌། མ་བྱོན་པ་དང༌། ད་ལྟར་བྱུང་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་སྟེ། སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་ལས་རྣམ་པར་འདས་ཤིང༌། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཐམས་ཅད་དུ་འགྲོ་བ་མཉམ་པར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་དག་གིས་བཞི་པ་ཐམས་ཅད་སྟོང་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་རིག་པ་སྟེ། འདིར་དེ་དག་ཉིད་བླ་མ་གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་བརྒྱུད་པའི་གསང་བའོ། །འདིར་གང་ཞིག་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་གྱིས་སེམས་ཁེངས་པས་མགོ་བསྐྱོད་ཅིང་མིག་པ་གྲད་ནས་སྔོན་འཇུག་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ལས་སུ་གྱུར་པ་དེ་ལྟ་བུའི་ལས། དེ་དག་གིས་ཆོས་བདག་མེད་པ་རབ་ཏུ་འབྱེད་པའི་མཚན་མ་བྱུང་བ་ཅུང་ཟད་ནི་ཡོད་པ་སྟེ། བླ་མ་ཉིད་ཀྱིས་རྟོགས་པར་འགྱུར་པའོ་ཞེས་སྨྲ་བའོ། །དེ་དག
Chinese
断除于时结合，即是恒常结合。若于异时离彼，亦不复结合。此乃显示三种智慧无倒之体性。此等所谓“非界限”等，乃显示第四一切空性之体性。 于何等时处，界限之作用颠倒，远离昼夜之分。凡离一切自性者，即是完全断除。彼即是上师如实无倒开示，于授记之时，当知菩提之刹那。彼亦唯有昼夜平等入定之瑜伽士方能领悟，而非其他心识散乱者。彼即是清晰显示，所谓“界限之尽头”等，界限之光明完全消退，黑暗之黑暗聚集，完全消退且耗尽后，直至太阳万道光芒未从山上升起之前，所有分别之散乱于一刹那间断除。上师极喜悦于弟子，而授记真实尽头之光明。所谓“外境”，乃显示五种现证菩提之次第。彼即是内在之乐，乃心意收摄于内，由彼加持力而获得。何者耶？乃以言语表达，乃其所体验之体性。彼即是无上之境地，一切烦恼耗尽后，清净之流生起。彼即是过去、未来、现在诸佛之菩提，远离一切戏论，于一切法界中，平等了知一切众生。此等乃是了知第四一切空性智慧之体性，此处彼等乃是上师之间代代相传之秘密。于此处，若有以显现之我慢，心怀骄傲，摇头晃脑，眼珠转动，成为先入为主之体性之行为者，如是之行为，彼等虽有少许能辨别法无我之征兆，然上师自能了知如是说。
English
Severance is combined at the time, which is constant combination. If separated from it at another time, it will not be combined again. This shows the nature of the three wisdoms without inversion. These so-called "non-boundaries" and so on, show the nature of the fourth all-emptiness. At what time and place is the function of boundaries reversed, and separated from the divisions of day and night? Whoever is separated from all nature is completely abandoned. That is what the holy guru truly and without inversion shows, and at the time of prophecy, one should know the moment of enlightenment. That can only be understood by the yogi who equally meditates day and night, and not by other distracted minds. That is clearly shown, so-called "the end of the boundary" and so on, the clarity of the boundary completely fades, the darkness of darkness gathers, completely fades and is exhausted, until the sun's ten thousand rays of light have not risen from the mountain, all the distractions of discrimination are abandoned in an instant. The guru is very pleased with the disciple, and prophesies the light of the true end. The so-called "external environment" shows the order of the five manifest enlightenments. That is the inner bliss, which is the mind gathered within, and is obtained by the power of its blessings. What is it? It is expressed in words, it is the nature of what is experienced. That is the supreme state, after all afflictions are exhausted, the stream of purity arises. That is the enlightenment of the Buddhas of the past, future, and present, separated from all elaboration, and equally realizing all beings in all realms of Dharma. These are the knowledge of the nature of the wisdom of the fourth all-emptiness, here they are the secrets passed down from guru to guru. Here, if there is someone who, with manifest arrogance, is proud in his heart, shakes his head, rolls his eyes, and becomes an actor of the nature of prejudice, such actions, although they have a few signs of being able to distinguish the selflessness of Dharma, the guru himself will know and say so.