Tibetan
། །ཇི་ལྟར་རྣམ་ཤེས་ངོ་བོ་ཉིད། །ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་ནི་རང་བཞིན་གང་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཡིན་པ་དེ་ད་ནི་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། ད་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འོག་མའི་མགོ་རྩོམ་པའོ། །དེ་ལ་རེ་ཞིག་སེམས་ཙམ་དུ་བསྟན་པའི་དགོས་པ་ནི་འདི་དག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། འདི་དག་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྔོན་དུ་སྣང་བའི་གཡོ་བ་དང་མི་གཡོ་བའི་ཆོས་རྣམས་སོ། །ད་ནི་སེམས་ཙམ་ཞེས་ཐུབ་པའི་བསྟན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཏེ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་དགེ་བ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་རྟག་ཏུ་ཞི་བའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་སེམས་ཙམ་དུ་བསྟན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི། བྱིས་པ་སྐྲག་པ་སྤང་དོན་དུ། །ཞེས་ཏེ་དེ་ལ་བྱིས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐོས་པ་མེད་པའི་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའོ། །ཡང་ན་སྟོང་པ་ཉིད་བཅོ་བརྒྱད་ཀྱི་དོན་མ་རྟོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཏེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལས་དམན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྐྲག་པ་སྤངས་པ་ནི་ཆད་པར་ལྟ་བར་ལྟུང་དུ་དོགས་ན་དང་ངས་པ་སྟེ། བསྐལ་བ་གྲངས་མེད་པ་གསུམ་དུ་ཚོགས་སོགས་པ་མེད་ན་ སངས་རྒྱས་པར་མི་འགྱུར་རོ་སྙམ་དུ་བསམས་པའོ། །དེ་བས་ན་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གོང་དང་འབྲེལ་བའོ། །དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་འགྱུར་བ་མེད་པ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །མིན་བ་ནི་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་ཡང་དོན་དམ་པ་དང་རང་བཞིན་ཡོད་པ་མིན་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ལྟར་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་མེད་ན་ཀུན་བརྟགས་དང་གཞན་དབང་དང་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་རྣམས་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། སྟོང་ཉིད་གཅིག་བདག་ངོ་བོ་ནི། །སེམས་ལ་འདི་ལྟར་རྟོག་པ་སྟེ།། དོན་དམ་པའི་རང་བཞིན་མེད་པ་སེམས་ཙམ་ཁོ་ན་ལས་ངོ་བོ་ཉིད་དོན་གསུམ་དུ་རྟོག་གོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གང་ཞེ་ན་ཀུན་བརྟགས་ནི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་ལ་ཀུན་བརྟགས་ནི་གཟུང་འཛིན་ཏེ། ཕྱི་ནང་བརྟག་པ་ཙམ་ནི་ཡིན་ལ་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དབང་ནི་རྟོག་པའི་རང་བཞིན་ཏེ་རྒྱུ་རྐྱེན་གཞན་གྱི་དབང་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་ནི་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པས་སོ། །མི་འགྱུར་བར་ཡོངས་སུ་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ངོ་བོ་ཉིད་གསུམ་དུ་བསྟན་པ་དེ་ནི། ཆོས་བདག་མེད་པ་ལྟ་བུ་ནི། །ཞེས་ཏེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གང་ལ་བསྟན་པ་ཡིན་ཞེ་ན། ཐེག་ཆེན་དགའ་བ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་བྱང་
Chinese
如何唯识之体性。 所谓唯识，即是如其自性如何存在，现在将要解说。 所谓“现在”，是下文的开端。 那么，暂时显示唯心（唯识）的必要是这些等等。 所谓“这些所有”，是指先前显现的动与不动的诸法。 现在说“唯是心”，即是能仁的教法。 佛陀薄伽梵，身语意之善，于一切时恒常寂静之自性故。 如是所显示之唯心者，为令童子舍弃恐怖故。 所谓童子，是指未曾听闻之异生凡夫。 或者是指未解十八空性之义的菩萨们，因为他们不如如来。 舍弃恐怖，是担心堕入断见，或者害怕在三大阿僧祇劫中，若无积聚等，则不能成佛的想法。 因此，说示唯识之理，是为总结之语。 所谓“彼”，是与前文相连。 真如是不变异的，因为是如来所行之境。 所谓“非”，是指唯识亦非是胜义谛，亦非具有自性。 如是若无唯识，则遍计所执、依他起、圆成实三者又将如何存在呢？ 空性一，我体性，于心如是分别。 无胜义自性，唯是心，从体性上分别成三种意义。 所谓“何者”，即是指遍计所执等。 其中，遍计所执是能取所取，仅仅是内外分别，因为没有自性。 依他起是分别之自性，因为是依赖于他之因缘。 圆成实是没有能取所取之分别，因为是不变异而完全安住的缘故。 如是所显示之三种体性者，如诸法无我一般。 所谓一切法无我，并非如此之意。 所谓为谁显示，即是为大乘欢喜者，即是菩
English
How is the nature of consciousness-only? That which is called "consciousness-only" is now to be explained as it is in its own nature. The word "now" is the beginning of what follows. Now, the necessity of showing only the mind (consciousness) for a while is these and so on. "All these" refers to the moving and unmoving dharmas that appeared earlier. Now, saying "only the mind" is the teaching of the Able One. The Buddha, the Bhagavan, is always of the nature of peace in all aspects of body, speech, and mind, because of his virtues. That which is shown as only mind is for the purpose of abandoning the fear of children. "Children" refers to ordinary beings who have not heard the teachings. Or it refers to Bodhisattvas who have not understood the meaning of the eighteen emptinesses, because they are inferior to the Tathagata. Abandoning fear is fearing falling into nihilistic views, or fearing that without accumulating merit for three countless eons, one will not become a Buddha. Therefore, the reason for showing only consciousness is a concluding statement. "That" is connected to the previous text. Suchness is unchanging because it is the realm of the Tathagatas. "Not" means that consciousness-only is not the ultimate truth and does not have its own nature. If there is no consciousness-only, then how can the completely imputed, the dependent, and the perfectly established exist? Emptiness is one, the nature of self, and the mind is thus differentiated. Without ultimate nature, only the mind differentiates into three meanings from the perspective of nature. "What" refers to the completely imputed and so on. Among them, the completely imputed is the grasping of subject and object, merely internal and external discrimination, because it has no self-nature. The dependent is the nature of discrimination, because it depends on other causes and conditions. The perfectly established is without the discrimination of subject and object, because it is completely abiding without change. The three natures thus shown are like the non-self of all dharmas. Saying that all dharmas are without self is not the meaning. To whom is it shown? It is for those who delight in the Mahayana, that is, the Bo-