Tibetan
་བ་པོ་དང་ཚོར་བྱ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ལ་དོན་དམ་པར་ནི་རྒྱལ་བས་བསྟན་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །དེ་ལྟར་ན་ནང་གི་རྟེན་འབྲེལ་གསུངས་ནས། ད་ནི་ཕྱིའི་གསུངས་པ་ནི་འདི་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་ནོ། །འབྲེལ་པས་བསྐྱེད་པ་ནི་འབྲེལ་པ་ཅན་གྱི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པ་ལས་བསྐྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འདི་ལྟ་སྟེ་དོན་དམ་པར་རང་བཞིན་དུ་སྤྱི་མཐུན་གྱི་ལས་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱིས་བསྐྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེའི་དཔེ་ནི་མྱུ་གུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ས་བོན་ལ་སོགས་པ་དང་པགས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་གང་ལ་ཡང་མེད་ཀྱང་འབྲེལ་པ་ཐ་དད་དུ་འབྱུང་བ་ལྟར་ཕྱི་ནང་གི་ཆོས་རྣམས་ཀྱང་དེ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་བས་ན་དོན་དམ་པར་ན་ཅི་འདྲ་ཞེ་ན་སྒྱུ་མ་ལ་སོགས་པའོ། །དེ་ལ་ཕྱི་ནི་འདུས་བྱས་པའི་ཆོས་གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་སྟེ། འབྲེལ་བ་ཅན་གྱི་རྟེན་འབྲེལ་ གྱི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་མེད་པ་ལས་བྱུང་བ་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་ཆོས་མི་རུང་ངོ་ཞེ་ན། ཆོས་རྣམས་ཞེས་པ་ནས་ཏེ་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་རང་གི་ས་བོན་ནམ་རྒྱུ་ལས་སྐྱེས་པ་འགལ་བ་མེད་པའོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རྒྱུ་ཡང་རྒྱུ་ཉིད་སྟོང་པ་སྟེ་གང་ཆོས་རྣམས་རྒྱུར་གྱུར་པ་དེའི་རྒྱུའི་ངོ་བོ་མ་གྲུབ་པས་རང་བཞིན་མེད་པ་འདི་ལྟ་སྟེ། འདུ་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་མ་རིག་པ་དེ་ཚེ་སྔ་མའི་སྲེད་ལེན་གྱི་རྒྱུའི་འབྲས་བུའོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྒྱུ་འདུ་བྱེད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དེ་མ་རིག་པའི་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་གཅིག་ལ་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་ངོ་བོར་སྣང་བས་ན། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པ་ཙམ་དུ་ཟད་ཀྱི་རྒྱུ་ཉིད་འདི་ཉིད་འདི་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། །དེ་ལྟར་རྒྱུ་རང་བཞིན་མེད་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཆོས་ནི་མི་སྐྱེ་བ་ཉིད་ཤེས་པར་བྱ། རྒྱུ་ཡོད་ན་སྐྱེ་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་རྣམས་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་རབ་ཏུ་གྲགས། དེའི་རྒྱུའི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པས་ན་སྐྱེ་བ་མེད་ལ་མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་གྲགས་ཏེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་སོ་ཞེས་པའི་ཐ་ཚིག་གོ །མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་གང་ཞེ་ན། མདོར་བསྡུས་པ་ནི་ཕུང་པ་ལྔ་ཁམས་ལ་སོགས་པ་དེར་གསུངས་པའོ། །དེ་ལྟར་ཆོས་རྣམས་མི་སྐྱེ་བ་ཡིན་ན་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་གང་ལས་འབྱུང་ཞེ་ན་ཇི་ལྟར་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དོན་དམ་
Chinese
感受者和感受的对象是世俗的特征，但在究竟意义上，它们不是佛陀所教导的，这就是它的意义。这样，在讲述了内在的缘起之后，现在讲述外在的缘起，即“这个也是”等等。“这个”指的是器世间。由关系所产生的是由具有关系性的相互依存所产生的，这就是它的意义。例如，在究竟意义上，它是通过共同的业力因果产生的，这就是它的意义。它的例子是“幼苗”等等。虽然在种子等等和外皮等等的任何方面都不存在，但就像不同的关系出现一样，内外之法也是如此，这就是它的意义。因此，在究竟意义上是什么样的呢？就像幻觉等等。其中，外在的是由造作的法，色蕴，因为它是具有关系性的缘起的特征。如果说，这样从不存在中产生因果之法是不允许的，那么，“诸法”等等，即蕴等等的诸法，在世俗意义上，从自己的种子或因产生是没有矛盾的。为什么呢？因为因也是因本身空性，即任何成为诸法之因的事物，其因的自性是不成立的，因此是无自性的。例如，行之因无明，是前世的贪爱之因的果。同样，识之因行，是无明的果。这样，在一个事物上显现为因果的自性，仅仅是相互依存而已，而因本身就是“这个就是这个”的自性。因此，从因无自性中产生的法，应当了知为不生。因为有因就有生。这样，不生的诸法，被广泛地称为空性。因为它的因的自性不存在，所以没有生，而不生的法被称为空性，世尊就是这样说的，这是总结语。什么是不生的法呢？简而言之，就是蕴、界等等，在那里所说的。这样，如果诸法是不生的，那么在世俗意义上是从哪里产生的呢？就像“如何”等等，即“那个本身”指的是究竟
English
The feeler and the object of feeling are characteristics of the conventional, but in the ultimate sense, they are not what the Buddha taught, that is its meaning. Thus, having spoken of the inner dependent origination, now the outer is spoken of, which is "this also" and so on. "This" refers to the vessel world. What is produced by relationship is produced from relational interdependence, that is its meaning. For example, in the ultimate sense, it is produced by common karmic cause and effect, that is its meaning. Its example is "sprout" and so on. Although it does not exist in any aspect of the seed and so on and the skin and so on, just as different relationships arise, so too are the inner and outer phenomena, that is its meaning. Therefore, what is it like in the ultimate sense? Like illusion and so on. Among them, the outer is the compounded phenomenon, the aggregate of form, because it is the characteristic of relational dependent origination. If it is said that it is not permissible for cause and effect phenomena to arise from non-existence in this way, then "phenomena" and so on, that is, the phenomena of the aggregates and so on, in the conventional sense, there is no contradiction in arising from one's own seed or cause. Why? Because the cause is also the emptiness of the cause itself, that is, whatever becomes the cause of phenomena, the nature of that cause is not established, therefore it is without self-nature. For example, the ignorance that is the cause of formation is the fruit of the cause of craving and grasping in the previous life. Similarly, the formation that is the cause of consciousness is the fruit of ignorance. Thus, since the nature of cause and effect appears in one thing, it is merely interdependence, and the cause itself is the nature of "this is this." Therefore, the phenomena that arise from the cause being without self-nature should be known as unborn. Because if there is a cause, there is birth. Thus, the unborn phenomena are widely known as emptiness. Because the nature of its cause does not exist, there is no birth, and the unborn phenomenon is known as emptiness, thus the Blessed One spoke, this is the concluding statement. What is the unborn phenomenon? In brief, it is the aggregates, elements, and so on, which are spoken of there. Thus, if the phenomena are unborn, then from where do they arise in the conventional sense? Like "how" and so on, that is, "that itself" refers to the ultimate
Tibetan
པར་རང་བཞིན་མེད་པ་དེ་འགྱུར་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཀུན་རྫོབ་ཡིན་པས་ཞེས་པ་སྟེ་བདེན་པ་གཉིས་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་དེ་ཉིད་ཀུན་རྫོབ་ཅེས་པས་ན། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། མ་འབྲེལ་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གང་དང་གང་དུ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་ཡིན་པ་དེ་དང་དེ་རུ་དོན་དམ་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཡོད་དེ་མེ་དང་དུ་བ་བཞིན་ནོ། །དེའི་དཔེ་ནི་བྱས་པ་མི་རྟག་པ་བཞིན་ནོ། །བྱས་པ་ནི་འདུས་བྱས་པ་བུམ་པ་ལྟ་བུ་མི་རྟག་པ་ནི་འཇིག་པ་སྟེ་རྐྱེན་གྱི་དབང་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འདུས་བྱས་ཡོད་པས་འཇིག་པ་བཞིན་དུའོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། །དེ་ལྟར་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་ཀུན་རྫོབ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་ནས་ཐར་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་སྙམ་ ན། ཀུན་རྫོབ་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་ཀུན་རྫོབ་གཉིས་ཉོན་མོངས་པ་ཡིན་ཏེ་རྩ་བའི་དྲུག་པོས་སེམས་ཉིད་ཉོན་མོངས་པར་བྱེད་པ་དང༌། མ་འོངས་པའི་དགེ་བ་མི་སྐྱེ་བར་བྱེད་པ་དང༌། སྐྱེས་པ་སྒྲིབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་མ་རིག་པ་ལ་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་བས་ཀུན་རྫོབ་ཉོན་མོངས་པ་ལས་སྐྱེས། ཉོན་མོངས་པའི་དབང་གིས་དགེ་བ་ལ་སོགས་པའི་ལས་སེམས་པ་སྐྱེ་བའོ། །ལས་ལས་སེམས་ཀྱང་སྐྱེ། །དགེ་བ་ལ་སོགས་པའི་ལས་བག་ཆགས་པའི་གནས་སེམས་འབྱུང་ངོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། །སེམས་ནི་བག་ཆགས་སྡུག་བསྔལ་ཏེ། སེམས་དེ་ཡང་དགེ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་བག་ཆགས་འདུ་བྱེད་ཀྱིས་གཟིར་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྡུག་བསྔལ་གྱི་བག་ཆགས་དེ་རང་བཞིན་ཤེས་ནས་སྤངས་པ་ནི། བག་ཆགས་བསལ་ནས་བདེ་བའོ། །ཞེས་ཏེ་སེམས་ལས་སུ་རུང་བ་ལ་ཤེས་པར་བྱའོ། །བདེ་བའི་སེམས་ནི་ཞི་བ་སྟེ། །ཉོན་མོངས་པ་མེད་པ་སྟེ་སེམས་རྣམ་པར་དབེན་པར་ལྟ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར། ཞི་བའི་སེམས་ནི་རྨོངས་པ་མིན། །ཡང་དག་པའི་དོན་ནི་རྟོགས་པ་ལ་མི་སྒྲིབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །མ་རྨོངས་པ་ཡིས་དེ་ཉིད་རིག །དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །དེ་ཉིད་རིག་པས་གྲུབ་པ་འཐོབ། །མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་འཐོབ་སྟེ་སྡུག་བསྔལ་གསུམ་ལས་ཐར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་མཆོག་དེ་ཉིད་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་རབ་ཏུ་གསུངས་ཏེ། རང་བཞིན་མེད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ནང་ན་རབ་ཏུ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྟོང་པ་ཉིད་རང་བཞིན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དེའི་ཁྱད་པར་གསུངས་པ་ནི། དེ་བཞིན་དེ་ཉིད་དེ་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་དག་པའི་མཐའ་སྟེ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་ཕྱི
Chinese
因为无自性故，彼无变异。何以故？以是世俗故，谓二谛无别故。若谓彼义即是世俗，何以故？以无关联无决定故。凡何处是世俗之法，彼处即有胜义之空性，如火与烟。彼之譬如所作是无常。所作者，如瓶等有为法，无常者，谓坏灭，以是缘之自在故。是故显示如有为则有坏灭。如是若真如与世俗成为一体，云何能得解脱耶？所谓世俗等者，谓二种世俗即是烦恼，以六根本令心性成为烦恼，且令未来之善不生，并遮蔽已生者故。彼当知即是无明。是故世俗生于烦恼。由烦恼之自在，善等之业生起心念。由业亦生心。显示善等之业，乃是习气之处，心生起也。心乃习气痛苦，彼心亦是善等，以习气行所逼恼故。若知痛苦之习气自性而断除者，谓除灭习气乃为安乐。如是当知心堪能也。安乐之心乃寂静，谓无有烦恼，以心观照远离故。是故，寂静之心非是愚昧。以不遮蔽悟入真实义故。以不愚昧故，证知彼性。是胜义谛空性之自性之义。以证知彼性故，获得成就。获得涅槃，谓解脱三苦故。是故，甚深宣说彼菩提心即是空性。以无自性之空性，于菩提心中甚深宣说故。宣说空性无自性之彼菩提心之差别者，谓如是彼性，以无变异故。是真实之边际，谓无颠倒故。
English
Because it is without inherent existence, it is without change. Why? Because it is conventional truth, meaning the two truths are inseparable. If that meaning is said to be conventional truth, why? Because it is unrelated and undetermined. Wherever there is a conventional truth, there is the emptiness of ultimate truth, like fire and smoke. Its example is like something made is impermanent. Something made is like a conditioned thing such as a pot, impermanence is destruction, because it is under the power of conditions. Therefore, it is shown that where there is something conditioned, there is destruction. Thus, if suchness and conventional truth become one, how can liberation be attained? The so-called conventional truth and so on, means the two types of conventional truth are afflictions, because the six roots make the mind itself afflicted, and prevent future virtue from arising, and obscure what has already arisen. That should be understood as ignorance. Therefore, conventional truth arises from afflictions. Due to the power of afflictions, virtuous actions and so on give rise to thoughts. Thoughts also arise from actions. It is shown that virtuous actions and so on are the place of habitual tendencies, and thoughts arise. The mind is the suffering of habitual tendencies, and that mind is also virtuous and so on, because it is tormented by the habitual tendencies of actions. If one knows the nature of the habitual tendencies of suffering and abandons them, it means eliminating habitual tendencies is happiness. Thus, it should be understood that the mind is capable. The mind of happiness is peace, meaning there are no afflictions, because the mind contemplates detachment. Therefore, the peaceful mind is not ignorant. Because it does not obscure the realization of the true meaning. Because of non-ignorance, one realizes that nature. It is the meaning of the ultimate truth, the nature of emptiness. By realizing that nature, one attains accomplishment. One attains nirvana, meaning liberation from the three sufferings. Therefore, it is profoundly taught that that supreme bodhicitta is emptiness. Because the emptiness of no inherent existence is profoundly taught within bodhicitta. The difference of that bodhicitta, which is emptiness without inherent existence, is taught as: thus, that nature, because it is without change. It is the ultimate limit of truth, meaning without inversion.