Tibetan
པས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་གཟུགས་དམིགས་ལ་མགོ་བོ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡི་གེ་གསུམ་བཀོད་ཅིང༌། ཡན་ལག་མ་ཉམས་པའི་བཟླས་པ་བྱས་ལ་ཡི་གེ་གཉིས་ཨོཾ་ལ་ཐིམ་ཞིང་ཡི་གེ་ཨོཾ་ཙམ་ལ་དམིགས་ནས་ལུས་ནི་གཅིག་པུ་དང་དུ་མ་དང་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་མ་ ཡིན་ནོ་ཞེས་དཔྱད་ནས་སེམས་རྩེ་གཅིག་བ་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྐུའི་བཟླས་པའོ། །དེ་བཞིན་དུ་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་བསྒོམས་པ་ལ་མགོ་བོ་ལ་སོགས་པར་ཡི་གེ་གསུམ་པོ་བཀོད་ལ་ཡན་ལག་མ་ཉམས་པའི་བཟླས་པ་བྱ་སྟེ་ཡི་གེ་གཉིས་ཨཱཿལ་ཐིམ་ཞིང་ངག་ནི་གཅིག་དང་དུ་མ་དང་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ངེས་པར་བྱས་ནས་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་གསུང་གི་བཟླས་པའོ། །དེ་བཞིན་དུ་མི་བསྐྱོད་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་སྔ་མ་བཞིན་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་གཟུགས་བསམས་ལ། མགོ་པོ་ལ་སོགས་པར་ཡི་གེ་གསུམ་དམིགས་ནས་ཡན་ལག་མ་ཉམས་པའི་བཟླས་པ་བྱས་ཏེ། ཡི་གེ་གཉིས་ཧཱུཾ་ལ་ཐིམ་ནས་སེམས་ནི་གཅིག་དང་དུ་མ་དང་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དམིགས་ལ་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཐུགས་ཀྱི་བཟླས་པའོ། །དེ་བཞིན་དུ་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་གྱི་རྣལ་འབྱོར་པས་མགོ་བོ་ལ་སོགས་པ་ཡི་གེ་གསུམ་དམིགས་ལ་ཡན་ལག་མ་ཉམས་པའི་བཟླས་པ་བྱས་ལ་འོད་ཟེར་གྱི་ཚོགས་སྤྲོ་ཞིང༌། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རྣམ་པ་དང་འདྲ་བ་དེས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བསམ་པ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱས་ཏེ། སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་དེ་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རིན་པོ་ཆེའི་བཟླས་པའོ། །དེ་བཞིན་དུ་དོན་ཡོད་གྲུབ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་གཟུགས་བསམས་ལ་མགོ་བོ་ལ་སོགས་པར་ཡི་གེ་གསུམ་དམིགས་ལ་ཡན་ལག་མ་ཉམས་པའི་བཟླས་པ་བྱས་ནས་དེ་ལ་འོད་ཟེར་གྱི་སྦྱོར་བས་གཞལ་ཡས་ཁང་པ་དང་བཅས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཚོགས་སྤྲོས་ལ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་བསྟན་པ་དང་སྨིན་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པས་འགྲོ་བ་སངས་རྒྱས་སུ་བྱས་ལ། སླར་ཡང་བསྡུས་ཏེ་དེ་ཉིད་དུ་ཐིམ་ཞིང་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བྱ་བ་ནན་ཏན་གྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་དོན་ཡོད་པའི་བཟླས་པ་ཞེས་བྱའོ། །རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་བས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་གཟུགས་དམིགས་ལ། ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ན་བཞུགས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ངས་བརྗོད་ པའི་སྔགས་ཀྱི་ཡི་གེའི་ཚིག་གསོན་ཅིག །གསན་ནས་ཕྱག་རྒྱ་
Chinese
因此，如同先前一样，观想大手印之形，在头部等处安立三个字，进行肢体不缺的念诵，两个字融入（藏文：ཨོཾ，梵文天城体：ओम्，梵文罗马拟音：oṃ，汉语字面意思：嗡），专注于嗡字本身，思维身体既非单独，也非众多，既非存在，也非不存在，如此专注于一心一意，这就是身之念诵。同样，无量光之瑜伽士，如同先前一样修习大手印，在头部等处安立三个字，进行肢体不缺的念诵，两个字融入（藏文：ཨཱཿ，梵文天城体：आः，梵文罗马拟音：āḥ，汉语字面意思：啊），确定语既非单独，也非众多，既非存在，也非不存在，如此专注于一心一意，这就是语之念诵。同样，不动之瑜伽士，如同先前一样思维大手印之形，在头部等处观想三个字，进行肢体不缺的念诵，两个字融入（藏文：ཧཱུཾ，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽），观想心既非单独，也非众多，既非存在，也非不存在，如此专注于一心一意，这就是意之念诵。同样，宝生之瑜伽士，在头部等处观想三个字，进行肢体不缺的念诵，放射光芒之束，以与如来相似之形象，圆满成办一切有情之所有意愿，如此专注于一心一意，这就是珍宝之念诵。同样，不空成就之瑜伽士，如同先前一样思维大手印之形，在头部等处观想三个字，以光芒之加持，放射宫殿等如来之众，他们以教导和成熟等方式令众生成佛，之后再次收摄融入其中，如此专注于一心一意，这就是事业精进成就之智慧自性，称为不空之念诵。毗卢遮那佛等瑜伽士，如同先前一样观想大手印之形，十方世界的如来们，请聆听我所念诵的咒语之字句！聆听之后，
English
Therefore, as before, visualize the form of the Great Seal, place the three syllables on the head and so on, and perform the recitation without missing any limbs. The two syllables dissolve into (Tibetan: ཨོཾ, Devanagari: ओम्, Romanized Sanskrit: oṃ, Literal Chinese meaning: Om), and focusing on the syllable Om itself, contemplate that the body is neither singular nor multiple, neither existent nor nonexistent. Thus, focusing on one-pointedness, that is the recitation of the body. Similarly, the yogi of Amitabha, as before, meditates on the Great Seal, places the three syllables on the head and so on, and performs the recitation without missing any limbs. The two syllables dissolve into (Tibetan: ཨཱཿ, Devanagari: आः, Romanized Sanskrit: āḥ, Literal Chinese meaning: Ah), and ascertain that speech is neither singular nor multiple, neither existent nor nonexistent. Thus, focusing on one-pointedness, that is the recitation of speech. Similarly, the yogi of Akshobhya, as before, contemplates the form of the Great Seal, visualizes the three syllables on the head and so on, and performs the recitation without missing any limbs. The two syllables dissolve into (Tibetan: ཧཱུཾ, Devanagari: हुं, Romanized Sanskrit: hūṃ, Literal Chinese meaning: Hum), and contemplate that the mind is neither singular nor multiple, neither existent nor nonexistent. Thus, focusing on one-pointedness, that is the recitation of mind. Similarly, the yogi of Ratnasambhava, visualizes the three syllables on the head and so on, performs the recitation without missing any limbs, and emits a multitude of rays. With a form similar to the Tathagata, he completely fulfills all the wishes of all sentient beings. Thus, focusing on one-pointedness, that is the recitation of the jewel. Similarly, the yogi of Amoghasiddhi, as before, contemplates the form of the Great Seal, visualizes the three syllables on the head and so on, and performs the recitation without missing any limbs. Then, through the application of light rays, he emits a multitude of Tathagatas together with their palaces. They lead beings to Buddhahood through means such as teaching and maturation, and then gather them back and dissolve them into that very state. Thus, focusing on one-pointedness, that is the wisdom nature of diligent accomplishment of action, called the recitation of Amoghasiddhi. The yogis of Vairochana and so on, as before, visualize the form of the Great Seal. The Tathagatas residing in the realms of the ten directions, please listen to the words of the mantra syllables that I utter! After listening,
Tibetan
ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་བདག་ལ་སྩོལ་ཅིག་ཅེས་པའི་བསམས་པས། ཤིན་ཏུ་གསལ་བའི་ཡི་གེ་བརྗོད་པ་འམ་གཞན་གྱིས་ཐོས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཁྲོ་བོའི་བཟླས་པ་ཞེས་བྱའོ། །རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པས་སྐུའི་བཟླས་པ་བཞིན་དུ་ཐམས་ཅད་བྱས་ལ་གཏི་མུག་གི་རིགས་ཅན་གྱི་སེམས་ཅན་གཏི་མུག་རྣམ་པར་དག་པའི་གནས་ལ་གཞག་པར་བྱའོ་ཞེས་བསམས་པས་ཡི་གེ་ཨོཾ་ལ་ཞུགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་གཏི་མུག་གི་བཟླས་པའོ། །དེ་བཞིན་དུ་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཐམས་ཅད་བྱས་ལ་འདོད་ཆགས་ཀྱི་རིགས་ཅན་གྱི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཡི་གེ་ཨཱཿལ་འཇུག་ཅིང་འདོད་ཆགས་རྣམ་པར་དག་པའི་གནས་ལ་གཞག་པར་བྱའོ་ཞེས་པའི་བསམ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་འདོད་ཆགས་ཀྱི་བཟླས་པའོ། །དེ་བཞིན་དུ་མི་བསྐྱོད་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཐམས་ཅད་བྱས་ལ་ཞེ་སྡང་གི་རིགས་ཅན་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ལ་ཞུགས་ཤིང་ཞེ་སྡང་རྣམ་པར་དག་པའི་གནས་ལ་གཞག་པར་བྱའོ་ཞེས་བསམ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཞེ་སྡང་གི་བཟླས་བའོ། །བཟླས་པ་གསུམ་པོ་དེ་དག་གཏི་མུག་དང་འདོད་ཆགས་དང་ཞེ་སྡང་ཡོད་བ་དང་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྣམ་པར་དཔྱད་པར་བྱའོ། །རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཐམས་ཅད་བྱས་ལ། ཡན་ལག་མ་ཉམས་པའི་བཟླས་པའི་མཐར་ཡི་གེ་གསུམ་ཨ་ལ་ཨ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལ་དེ་ཡང་སྟོང་པ་ལ་ཐིམ་ཞིང་རྣམ་བར་མི་རྟོག་པར་གནས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མ་ནིང་གི་བཟླས་པ་ཞེས་བྱའོ། །རྡོ་རྗེ་བཟླས་པ་རྣམ་པ་བཅུ་གཅིག་པོ་དེ་དག་དབྱེ་བ་རྗོད་པར་བྱེད་པའི་གཞུང་གི་ཚོགས་ནི་གོས་ལའོ། །དགོངས་པས་བཤད་པའོ་ཞེས་པ་ནི་འགལ་བའི་ཚིག་གི་སྦྱོར་བས་རྫོགས་པའི་རིམ་པས་སོ་སོར་བསྟན་པས་སོ། །ཆགས་པས་མ་ཡིན་ཞེས་པ་ནི་སྣང་བའི་ཡེ་ཤེས་མ་ཡིན་ཞེས་པའོ། །ཆགས་བྲལ་མ་ཡིན་ཞེས་པ་ནི་སྣང་བ་ཐོབ་པའི་ཡེ་ཤེས་མ་ཡིན་ནོ། །དབུ་མ་ནི་སྣང་བ་མཆེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ་དེ་ཡང་གང་དུ་དམིགས་པར་མི་འགྱུར་བ་ནི་མངོན་དུ་མི་འགྱུར་བའོ། །དེ་ནི་འོད་གསལ་བཞེས་ བྱ་བ་འདོད་ཆགས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཅེས་བྱ་སྟེ་སྟོང་པ་གསུམ་དག་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟ་བུ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ནི་རང་བཞིན་དང་སྣང་བ་བྲལ་བས་མངོན་དུ་བྱ་བའོ། །དེ་ཤེས་པ་ནི་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱའི་རིམ་པས་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་སྒྲ་ཇི་བཞིན་གྱི་བར་དུ་བུད་མེད་དང༌། སྐྱེས་པའི་དབྱེ་བས་ཕྱེ་བ་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱི་སྒྲུབ་པ
Chinese
以“请赐予我伟大的成就”之念，清晰地念诵文字或被他人听见，这被称为忿怒尊的念诵。 毗卢遮那佛的瑜伽士如身念诵般做完一切后，心怀“应将愚痴之众生安住于愚痴清净之境”之念，文字嗡（藏文：ཨོཾ，梵文天城体：ओ，梵文罗马拟音：oṃ，汉语字面意思：嗡）融入其中，这便是愚痴的念诵。 同样，无量光佛的瑜伽士如前般做完一切后，心怀“应使贪欲之众生融入文字阿（藏文：ཨཱཿ，梵文天城体：आः，梵文罗马拟音：āḥ，汉语字面意思：阿），并安住于贪欲清净之境”之念，这便是贪欲的念诵。 同样，不动佛的瑜伽士如前般做完一切后，心怀“应使嗔恨之众生融入文字吽（藏文：ཧཱུཾ，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽），并安住于嗔恨清净之境”之念，这便是嗔恨的念诵。 应分别观察这三种念诵，它们并非存在或不存在愚痴、贪欲和嗔恨。 金刚持等瑜伽士如前般做完一切后，在无缺损的念诵之末，三个文字阿（藏文：ཨ，梵文天城体：अ，梵文罗马拟音：a，汉语字面意思：阿）融入阿（藏文：ཨ，梵文天城体：अ，梵文罗马拟音：a，汉语字面意思：阿）法界之轮，而此轮又融入空性，安住于无分别之中，这被称为非男非女的念诵。 这十一种金刚念诵的分类，是论述差别的经典之集合。 “以密意宣说”是指以相反的语句，通过圆满次第分别显示。 “非贪着”是指并非显现的智慧。“非离贪”是指并非获得显现的智慧。 中观是指显现增长的智慧，它不会缘于任何事物，因此不会显现。 这是光明，应视为贪欲的真如，为了清净三种空性。 如何完全了解呢？应通过远离自性和显现来显现。 了解这一点，将通过咒语和手印的次第来证悟。 从“金刚持”到“如其声”，是根据女性和男性的差别而划分的两种修法。
English
With the thought, "Please grant me great accomplishments," reciting the letters very clearly or being heard by others is called the wrathful deity's recitation. The yogi of Vairochana, having done everything as in the body recitation, with the thought, "Sentient beings of the nature of delusion should be placed in the state of completely purifying delusion," whatever is the entering of the letter Om (Tibetan: ཨོཾ, Sanskrit Devanagari: ओ, Sanskrit Romanization: oṃ, Literal Chinese meaning: Om) is the recitation of delusion. Similarly, the yogi of Amitabha, having done everything as before, with the thought, "Sentient beings of the nature of attachment should enter the letter Ah (Tibetan: ཨཱཿ, Sanskrit Devanagari: आः, Sanskrit Romanization: āḥ, Literal Chinese meaning: Ah) and be placed in the state of completely purifying attachment," whatever is the thought is the recitation of attachment. Similarly, the yogi of Akshobhya, having done everything as before, with the thought, "Sentient beings of the nature of hatred should enter the letter Hum (Tibetan: ཧཱུཾ, Sanskrit Devanagari: हुं, Sanskrit Romanization: hūṃ, Literal Chinese meaning: Hum) and be placed in the state of completely purifying hatred," whatever is the thought is the recitation of hatred. These three recitations should be analyzed as not being existent or nonexistent of delusion, attachment, and hatred. The yogis of Vajradhara and others, having done everything as before, at the end of the recitation without diminished limbs, the three letters A (Tibetan: ཨ, Sanskrit Devanagari: अ, Sanskrit Romanization: a, Literal Chinese meaning: A) into the wheel of the Dharmadhatu of A (Tibetan: ཨ, Sanskrit Devanagari: अ, Sanskrit Romanization: a, Literal Chinese meaning: A), and that also dissolves into emptiness and remains non-conceptual, is called the recitation of the hermaphrodite. These eleven kinds of Vajra recitation are the collection of texts that express the distinctions. "Explained by intention" means that it is shown separately by the complete stage with the combination of contradictory words. "Not attachment" means that it is not the wisdom of appearance. "Not detachment" means that it is not the wisdom of obtaining appearance. Madhyamaka is the wisdom of increasing appearance, and it does not change to be aimed at anything, therefore it does not become manifest. That is the clear light, which should be regarded as the suchness of attachment, because it purifies the three emptinesses. How is it fully known? It should be manifested by being separated from nature and appearance. Knowing that, it will be realized through the sequence of mantras and mudras. From "Vajradhara" to "as it sounds," the two kinds of practice are divided by the distinction between female and male.