Tibetan
སུམ་གྱི་ནང་ན་གནས་པའི་དངོས་པོའི་ཚོགས་ནི་དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཇི་སྐད་དུ། །བདག་དང་ཆོས་སུ་ཉེར་བརྟགས་པའི། །གང་ཞིག་རྣམ་པ་དུ་མ་འཇུག །དེ་ཡང་རྣམ་ཤེས་གཡོས་འགྱུར་བ། །ཞེས་འབྱུང་ངོ༌། །དེ་བཞིན་དུ། བདག་ཅེས་བྱ་བ་དངོས་པོ་མེད། །བྱེད་པ་པོ་ཞེས་ག་ལས་བརྗོད། །ཆོས་ཅན་ཡོད་ན་འཇིག་རྟེན་པས། །ཆོས་རྣམས་ལ་ནི་བསམ་པ་འགྱུར། །ཕུང་པོ་བདག་མིན་དེར་དེ་མིན། །དེ་ལ་དེ་མིན་དེ་མེད་མིན། །བདག་དང་ཕུང་པོ་མེ་ཤིང་བཞིན། །འདྲེས་མིན་བདག་དེས་ཇི་ལྟར་ཡོད། །ཅེས་འབྱུང་བས་སོ། །དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པའི་དགག་པའི་སྒོ་དེས་མཚན་མ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་རྣམ་པར་ཐར་པ་གཉིས་པ་བསྟན་ཏོ། །སྨོན་པ་བཟློག་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་རང་དབང་གི་རྣམ་པ་རྟོག་པ་ཡོངས་སུ་དགག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དངོས་པོ་ དང་དེའི་བྱེད་པ་པོ་ཚད་མ་མེད་པས་བཀག་ན་དེའི་དོན་དང་བྲལ་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡང་མི་འགྲུབ་པོ། །དེ་ལྟར་ཕྱི་རོལ་གྱི་རྣམ་བཞེས་པ་ནི་རྣམ་པར་རིགས་པ་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱིས་འདི་ལྟར་ཁས་བླངས་ཏེ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་འདི་སྣང་བ་ཡིན་གྱི་དོན་ནི་མེད་དེ། གཅིག་དང་དུ་མ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་སྣང་པ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པ་མཐའ་ཡས་པ་སྤྲོས་པའི་ངོ་བོའི་དངོས་པོའི་ཚོགས་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་སོ་སོར་སྣང་བ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟ་སྟེ། གང་དང་གང་རང་གི་སྣང་བའི་རང་བཞིན་དེ་ནི་ཡོད་དེ། །གང་རང་སྣང་བ་མ་ཡིན་པ་དེ་ནི་མེད་དོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དངོས་པོ་རྣམས་ནི་གཞན་གྱི་སྣང་བ་ཡིན་ནོ། །གང་གིས་དེ་རྣམས་སྣང་བར་བྱ་བ་དེ་ཉིད་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དོན་དམ་པར་ཡོད་ལ། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ནི་འཁྲུལ་པས་བརྟགས་པར་བྱས་ཏེ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཟླ་བ་གཉིས་སོ་སོར་སྣང་བའི་ཤེས་པ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དམ་པར་ཡོད་པར་འགྱུར་ན་དེའི་ཚེ་བུད་མེད་ཀྱི་རོས་མི་རྟག་པའི་ཤེས་པ་འདི་ཉིད་སྐྱེ་བ་ཡིན་གྱི་ཐ་དད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །བུད་མེད་རོ་ནི་གཅིག་པུ་ལ། །དགེ་སློང་འདོད་པ་ཁྱི་རྣམས་ཀྱིས། །རོ་དང་འདོད་མ་བཟའ་བ་ཞེས། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་གསུམ་བྱུང་ངོ༌། །ཞེས་དང༌། དེ་བཞིན་དུ། ཉིན་དང་མཚན་མོ་སྣང་བའི་དོན། །ལོང་པ་ཡི་ནི་འདྲ་བ་ན། །ནང་པར་ཤེས་བྱ་སྒྲ་ཐོས་པས། །སྣང་བ་དང་བཅས་འདྲ་བར་འགྱུར། །མི་གཙང་བ་ཡི་རི་དགས་ཀྱིས། །མེ་ཟ་དུག་ནི་དུག་བྱི་བས། །ཟོས་ཀྱང་ཤི་བར་མི་འགྱུར
Chinese
三界之中所存在的诸法，并非是真实存在的。如是说：‘于我与法而作意，何者容纳诸多种，彼亦为识所动摇。’如是说。同样，名为我者之事物不存在，如何说作者？若有法性，世间人对于诸法之想法则会改变。蕴非我，于彼非彼，于此非彼，此非无非彼。我与蕴如火与木，不混杂，我如何存在？’如是说。以遮破自在天等之门，显示了名为无相之第二解脱。‘为了遣除希愿’等，为了完全遮破自主之相的分别念而宣说，如是，名为事物 及其作者，若以无量遮止，则与其意义相违之分别念亦不成立。如是，外境之立宗，乃是名相论者如此承诺：此显现唯是识，而义则无有，因为远离一与多。如何显现种种无边广大之自性事物之集合，乃是识之各自显现。例如，任何事物，其自身显现之自性即是存在，凡非自身显现者，则不存在。色等诸事物乃是其他之显现。以何者使彼等显现，彼即是真实存在之识，而外境之义乃是因错觉而假立，因为识是义之相，如二月各自显现之识。若外境真实存在，则彼时于妇女之尸体，此无常之识即会生起，而非他异。妇女之尸体唯有一个，比丘、贪欲者、犬等，称尸体、欲母、食物，三种分别念生起。如是说。同样，白昼与夜晚显现之义，如盲人之譬喻，内里所知之声音被听闻，与显现一同变得相似。不净之山鹿，食火，毒鼠食毒，食亦不死。
English
The aggregates of things existing in the three realms are not truly existent. As it is said: 'That which is contemplated as self and dharma, which accommodates various forms, that is also the moving and changing consciousness.' Thus it is said. Similarly, the thing called 'self' does not exist. How can one speak of an agent? If there is a nature of phenomena, the thoughts of worldly people towards phenomena will change. The aggregates are not the self, there it is not that, here it is not that, this is not non-that. Self and aggregates are like fire and wood, not mixed, how can the self exist?' Thus it is said. By the gate of negating Ishvara and so on, the second liberation called signlessness is shown. 'In order to avert aspirations' and so on, it is explained in order to completely negate the conceptualization of the aspect of autonomy. Thus, the thing and its agent, if negated by the absence of valid cognition, then the conceptualization that contradicts its meaning will also not be established. Thus, the proponents of mere appearance assert as follows: This appearance is only consciousness, and there is no object, because it is separate from one and many. How the collection of things of various, infinite, and vast natures appears is the individual appearance of consciousness. For example, whatever thing, its own nature of appearance exists, and whatever is not its own appearance does not exist. Forms and other things are the appearance of others. That which causes them to appear is the consciousness that truly exists, and the meaning of external objects is imputed by illusion, because consciousness is the aspect of the object, like the consciousness of two moons appearing separately. If external objects truly exist, then at that time, in the corpse of a woman, this impermanent consciousness will arise, and not something different. The corpse of a woman is only one, monks, the greedy, dogs, etc., call it a corpse, a desire-mother, food, three different thoughts arise. Thus it is said. Similarly, the meaning of the appearance of day and night, like the simile of a blind person, the sound of what is known inside is heard, and it becomes similar together with the appearance. An impure mountain deer, eats fire, a poisonous mouse eats poison, even if it eats it, it does not die.