Tibetan
པར་རྟོག་པ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྡོ་རྗེ་བཟླས་པའི་རིམ་པ་ལ་ནི་སྔགས་དང༌། རླུང་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཇི་སྲིད་མ་བྱས་པ་དེ་སྲིད་རྣམ་པ་བཅུ་གཅིག་གིས་རྡོ་རྗེ་བཟླས་པ་ཇི་ལྟར་བསྒོམ། སེམས་ལ་དམིགས་པ་ཐོབ་པ་ལ་ནི་ཡི་གེ་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་སྔགས་ཆོས་འབྱུང་བའི་འཁོར་ལོའི་ནང་དུ་ཐིག་ལེ་དང་ཚེག་དྲག་གི་ནང་དུ་འཇུག་པ་དང༌། ཕྱག་རྒྱ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་སྣང་བ་ལ་སོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་རྟོགས་པར་བྱེད་དོ། །སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་ཡང་སྒྱུ་མའི་དཔེ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྐྱེའོ། །མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་རིམ་པ་ལ་ཕྱག་རྒྱ་དང་རྡོ་རྗེ་དང་པདྨ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང༌། ཆགས་པ་དང་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་དང༌། ཆགས་པ་བར་མའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་འབྱུང་ངོ༌། །ཟུང་དུ་འཇུག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་ཡང་བདེན་པ་གཉིས་གཉིས་སུ་མེད་པའི་རྟོག་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་རིམ་པ་གཉིས་བསྒོམ་པ་ནི་རྟོག་པ་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་དུ་མི་སྲིད་དོ། །ངེས་པའི་ཤེས་པས་འགྲུབ་པོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། ངེས་པའི་ཤེས་པ་ནི་རྟོག་པ་མེད་པའི་མངོན་སུམ་ལས་ཕྱིས་འབྱུང་བ་ཡིན་གྱི་དང་པོ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རྡོ་རྗེ་བཟླས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་རྟོག་པ་མེད་པའི་མངོན་སུམ་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་ཞེས་ཅི་ལ་བརྟེན་ཏེ། ངེས་པའི་ཤེས་པ་འབྱུང་བར་འགྱུར། །རྒྱུན་དུ་གནས་པའི་ཤེས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཚད་མ་ཉིད་མེད་དེ། དོན་གྱི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་དབང་གི་རྟོག་པ་ཡང་ངེས་པ་མེད་དེ། དེ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚད་མ་མེད་པ་ནི་བདེན་པའི་ དངོས་པོ་ལ་བརྟེན་ཏེ་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །སློབ་དཔོན་གྱིས་བསྟན་པའི་རྡོ་རྗེ་བཟླས་པ་ལ་སོགས་པའི་རིམ་པ་རྣམས་རྣ་བའི་དབང་གིས་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཡིན་པས་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་ངེས་པའི་ཤེས་པ་དང་བཅས་པས་ངེས་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། བདེན་མོད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་ཉེ་བར་སྟོན་པའི་དུས་སུ་དེ་ཚད་མ་ཉིད་དུ་ངེས་ན་དེ་ཕྱིས་ཀྱི་དུས་སུ་ཇི་ལྟར་ངེས། རྣམ་པར་རྟོག་པས་ཤེ་ན། བདེན་ཏེ་དོན་ལ་བརྟེན་པ་མ་ཡིན་པས་རྟོག་པ་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་སྐྱོན་དེ་བསལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སློབ་དཔོན་གྱིས་བསྟན་པའི་ཕྱིས་ཀྱི་དུས་སུ་དེ་ཉིད་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་ངོ་ཤེས་པས་ཤེས་པར་བྱེད་དེ་དཔེར་ན་མ་ག་དྷཱའི་འབྲུ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ཡུལ་འདིའི་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་དང༌། གང་མ་ག་དྷཱ་རུ་མཐོང་བ་དེ་འདི་ཉིད་ཡིན་ཞེ
Chinese
因为产生分别念的缘故。金刚念诵的次第，如果未曾如实地修习观想咒语和气的真如性，那么如何修持以十一种相的金刚念诵？为了在心中获得专注，观想三字自性的咒语融入法生轮中的明点和止点中，以及与手印一同显现等等，从而证悟智慧。在如幻三摩地中，也会生起如幻的十二种比喻的分别念。在现证菩提的次第中，观想手印、金刚和莲花平等进入，以及观想贪着、无贪着和贪着之间的分别念会产生。在双运三摩地中，也会生起二谛无二的分别念。因此，修持这两种次第是因为有分别念，所以不可能现证。如果说是通过决定的智慧来成就，那是不对的。因为决定的智慧是从无分别念的现证之后产生的，而不是一开始就有的。金刚念诵等等，对于分别念来说，无分别念的现证不会进入，那么依靠什么才能产生决定的智慧呢？恒常存在的知识没有量，因为它们不是以事物为对象的。自主的分别念也没有确定性，因为它不是量。没有量就不能依赖真实的 事物而产生。如果说，由上师所教导的金刚念诵等次第，因为可以通过听觉来领受，所以通过根识的现证和决定的智慧来确定，那也是可以的。但是，如果在最初指示的时候，它被确定为量，那么在之后的时间里如何确定呢？如果说是通过分别念，那也是对的，但是因为不依赖于事物，所以分别念不是量。或者，为了消除那个过失，通过上师所教导的，在之后的时间里，通过认识到“那就是这个”，从而了知，例如“摩揭陀的谷物是这个地方的”，以及“在摩揭陀看到的就是这个”。
English
Because of the arising of conceptualization. In the stages of Vajra recitation, how can one meditate on Vajra recitation in eleven aspects if one has not practiced contemplating the suchness of mantra and wind? To attain focus in the mind, one realizes wisdom by contemplating the three-syllable nature of the mantra entering into the bindu and visarga within the wheel of dharma origination, and appearing together with mudras, and so forth. In the illusory-like samadhi, conceptualizations in the form of twelve similes of illusion also arise. In the stages of manifest enlightenment, contemplation arises of the mudra, vajra, and lotus entering equally, and of contemplating the conceptualizations of attachment, non-attachment, and intermediate attachment. In the samadhi of union, conceptualization of the non-duality of the two truths will also arise. Therefore, meditating on these two stages is not possible to directly realize because it involves conceptualization. If it is said that it is accomplished through definitive knowledge, that is not the case. Definitive knowledge arises after direct perception without conceptualization, not at the beginning. Vajra recitation and so forth, for conceptualization, the direct perception of non-conceptualization will not enter, so what is relied upon for definitive knowledge to arise? The constantly abiding knowledges do not have validity, because they are not object-oriented. Autonomous conceptualization is also not definitive, because it is not valid. Without validity, it cannot arise relying on true objects. If it is said that the stages of Vajra recitation and so forth taught by the teacher are to be grasped by the ear faculty, so they are definitely determined by the sensory direct perception together with definitive knowledge, that is true. However, if it is determined as valid at the time of initial instruction, how is it determined at a later time? If it is through conceptualization, that is true, but because it does not rely on objects, conceptualization is not valid. Alternatively, in order to eliminate that fault, through what the teacher taught, at a later time, it is known by recognizing "that is this," for example, "the grain of Magadha is the same as this place," and "what was seen in Magadha is this same."
Tibetan
་ན། དེ་ལ་སྨྲས་པ། ངོ་ཤེས་པས་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ་སྒྲ་དང་དོན་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མིང་གི་སྒྲས་འདས་པའི་དུས་སུ་སོ་སོར་རྟོགས་པའོ། །འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མངོན་སུམ་གྱི་དངོས་པོ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མིང་གི་སྒྲའོ། །འདས་པ་དང་ད་ལྟར་བྱུང་བ་དུས་སོ་སོར་བསྟན་པའི་སྒྲ་གཉིས་ཀྱི་གཞི་མཐུན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་མཚན་ཉིད་མི་རིགས་སོ། །ཇི་ལྟར་མི་རིགས་ཏེ། རྫས་ཐ་དད་པ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་སྒྲ་དག་གི་དོན་གཅིག་ལ་འཇུག་པ་ནི་གཞི་མཐུན་པའོ། །དེ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་འདས་པའི་དུས་ཀྱི་ཡུལ་གྱི་རྫས་སྟོན་པར་བྱེད་པ་དང༌། འདི་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་ཀྱང་ད་ལྟར་བྱུང་བའི་ཡུལ་གྱི་རྫས་སོ་སོར་སྟོན་ཞེས་པ་འདིར་ནི་འདི་དང་དེ་གཉིས་ཀྱི་དེ་ཉིད་འདི་ཡིན་ཞེས་གཞི་མཐུན་པར་རིགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལ་སྨྲས་པ། གཞི་མཐུན་པའི་ཐ་སྙད་འདི་བརྟགས་པ་པ་ཡིན་གྱི། དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དངོས་པོ་གང་འདས་པ་དེའི་འཇིག་པས་དེའི་རྫས་ཇི་ལྟར་རྟོགས། གང་དེ་ལྟར་བྱུང་བ་དེ་ཡང་སྐད་ཅིག་མས་མི་གནས་པའམ་ཆོས་ཅན་ཞེས་འདིའི་སྒྲས་ཇི་ལྟར་བརྗོད་ནུས། བརྗོད་མ་ཐག་ཏུ་འཇིག་པའི་སྒྲ་རྣམས་རང་གི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ནུས་པ་ཟད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་དོན་གཅིག་ལ་འདི་ཡིན་ཞེས་ཇི་ལྟར་འཇུག་ཅེས་སྒྲ་འགལ་བའོ། །སྒྲ་དང་དོན་དག་གི་འགལ་བ་ནི་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་སྒོ་ ནས་སོ་སོར་བསྟན་ཏོ། །བུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་གཅིག་གིས་ཀྱང་གཙོར་འཇུག་པའི་སྒོ་ནས་དངོས་པོ་སོ་སོར་བསྟན་པ་མ་མཐོང་ངོ༌། །འདས་པ་དང་མངོན་སུམ་གྱི་དུས་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་དག་གི་སྒྲ་གཉིས་ཀྱིས་སོ་སོར་བསྟན་པ་ཅི་མཐོང་ངམ་གཞན་ཡང་དེ་ཉིད་ལ་འདི་ཡིན་ཞེས་འཁྲུལ་པ་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་གང་མ་ག་དྷཱ་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་དུ་བ་ལང་དང༌། འབྲུ་ལ་སོགས་པ་མཐོང་བ་དང་མྱོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་གི་གཟུགས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་དང་རོ་མཆོག་ལ་སོགས་པ་གཞན་ཡིན་ལ་འདི་དག་གི་ཡང་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་སྐད་དུ། ཡུལ་ལ་སོགས་པའི་བྱེ་བྲག་གིས། །རྫས་ཀྱི་ནུས་པ་ཐ་དད་ཡིན། །དེ་ལ་གཅིག་ནི་མཐོང་བ་ཡིས། །གཞན་དུ་དེ་དངོས་མཐོང་ངེས་མེད། །ཅེས་འབྱུང་ངོ༌། །དཔེར་ན་ལྷོའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཨ་རུ་ར་བདམ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་ཁྲུས་སྨན་དུ་འགྱུར་རོ། །ཡུལ་གྱི་བྱེ་བྲག་རེ་ཞིག་འཇོག་ན་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་རང་རང་གི་གཟུགས་སུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ
Chinese
那。对此说道：认识不是量，因为声音和意义相违背的缘故。所谓“那”，是所有名字的声音在过去时中分别认识的。所谓“这”，是使现量事物得以认识的所有名字的声音。过去和现在所发生的，由于指示不同时期的两个声音没有共同的基础，所以不适合作为特殊者的特征。如何不适合呢？指示不同事物的声音，其意义指向同一个事物，这就是共同的基础。所谓“那”的声音，是指示过去时的事物之物质的；而所谓“这”的声音，也是分别指示现在时的事物之物质的，如果说在这里“这”和“那”两者的“那”就是“这”，这样在共同基础上是合理的，那么，对此说道：共同基础的说法是分析者所为，而不是以事物为对象的。为什么呢？因为事物一旦过去，它的消逝如何能认识它的物质？而像这样发生的事物，也是刹那不住的，或者作为有法，又如何能用“这”的声音来表达呢？刚一表达就消逝的声音，是因为它们自身的能力已经耗尽的缘故。如何能说在同一个意义上使用“这是什么”呢？这是声音的矛盾。声音和意义的矛盾，是通过没有关联的方式分别显示的。即使是用一个瓶子等声音，也没有看到通过主要指向的方式来分别显示事物。过去和现量时期的对象的声音，难道能看到分别显示吗？或者说，把“那”误认为“这”是错误的，而不是其他的。因为在摩揭陀等地方，所见所尝的牛和谷物等，它们的形状的差别和上等的味道等是不同的，而这些的也是不同的缘故。如是说： 地方等差别， 物质能力各不同。 其中一个由见而知， 另一处未必见其物。 这样说道。例如，南方的诃梨勒被选择出来，在其他地方就变成了沐浴药。如果暂时确定地方的差别，那么所有事物都不是以各自的形状存在的。
English
That. To this it is said: Recognition is not a valid cognition, because sound and meaning contradict each other. The term "that" refers to the sound of all names that are individually recognized in the past tense. The term "this" refers to the sound of all names that cause the object of direct perception to be recognized. Since the two sounds indicating different times, past and present, have no common basis, it is not appropriate as a characteristic of a particular thing. How is it not appropriate? The sounds that indicate different substances, their meanings pointing to the same thing, that is the common basis. The sound "that" indicates the substance of an object in the past tense; and the sound "this" also individually indicates the substance of an object in the present tense. If it is said that here "that" of "this" and "that" is "this," then it is reasonable on a common basis, then, to this it is said: The term of common basis is made by analysts, but it is not object-oriented. Why? Because once an object has passed, how can its disappearance recognize its substance? And an object that has arisen in this way is also momentary and does not remain, or as a property-bearer, how can it be expressed by the sound of "this"? The sounds that disappear as soon as they are expressed are because their own power has been exhausted. How can one say "what is this" in the same meaning? This is a contradiction of sound. The contradiction of sound and meaning is shown separately through unrelated ways. Even with a single sound like "vase," one has not seen objects being shown separately through the way of mainly pointing to them. Can one see the sounds of objects of the past and present periods being shown separately? Or, it is a mistake to mistake "that" for "this," and not anything else. Because in places like Magadha, the differences in shapes and the superior tastes of cows and grains, etc., that are seen and tasted are different, and these are also different. As it is said: Differences in places, etc., The abilities of substances are different. One of them is known by seeing, In another place, one may not necessarily see the object. Thus it is said. For example, the southern haritaki is chosen, but in other places it becomes a bathing medicine. If the difference of place is temporarily determined, then all things do not exist in their own forms.