Tibetan
་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་བདག་ཉམས་པ་ལས་ཕུང་པོ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བས་བདག་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་བདག་ཡོངས་སུ་གྱུར་ཞིང་ཕུང་པོ་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་གྱི། །འོན་ཀྱང་ཕུང་པོ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་བདག་ཏུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་སྨྲས་པ། ཕུང་པོ་མ་གཏོགས་པའི་བདག་མི་དམིགས་པས་མེད་དོ་ཞེས་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱང་མེད་དོ། །བེམས་པོ་ཉིད་ཀྱང་མི་རིགས་ཏེ་བྲག་དང་འདྲ་བའི་བེམས་པོ་ལ་འཆིང་བ་དང་གྲོལ་བའི་ཐ་སྙད་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཡོན་ཏན་དགུ་པོ་མཐོ་རིས་དང་དམྱལ་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཇི་ལྟར་རིགས། །ཆོས་དང་ཆོས་མིན་བདེ་སྡུག་བསྔལ། །འདོད་དང་ཞེ་སྡང་དེ་བཞིན་ཏེ། །རྩོལ་བ་ཤེས་པ་འདུ་བྱེད་རྣམས། །བདག་ཡོད་པ་ལ་རྟགས་རྣམས་སོ། །ཞེས་འབྱུང་བ་དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། །གང་གི་ཕྱིར་རྟགས་ནི་རྟགས་ཅན་མཚོན་པར་བྱེད་པས་དེ་ལས་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནམ། །ཐ་མི་དད་པ་ཡིན། །གལ་ཏེ་ཐ་དད་པ་ཡིན་ན་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ལ་ཆོས་ལ་སོགས་པ་རྟགས་སུ་འགྱུར་རོ། །ཡང་ན་ཐ་མི་དད་པ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ། །རང་རིག་པ་ཡིན་ནམ། །གཞན་ཡིན། །དེ་ལས་གཞན་ཡིན་ན། །རང་གིས་མི་རིགས་པའི་ཆོས་ལ་སོགས་པས་དམྱལ་བ་དང་མཐོ་རིས་ལ་སོགས་པའི་འབྲས་བུ་དང་འབྲེལ་པ་མེད་དོ། །རང་རིག་པ་ཡིན་ན་བེམས་པོ་ཉིད་དུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེས་ཕན་ཚུན་འགལ་བའོ། །མེ་དང་དུ་བ་བཞིན་དུ་བདག་དང་རྟགས་དག་གི་འབྲེལ་པ་ཡིན་ན་དེ་ཡང་ཆོས་ལ་སོགས་པའི་བྱ་བ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་འབྱུང་བས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་རྒྱུར་འགྱུར་བ་བདག་འགོག་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། འབྲས་བུ་འབྱུང་བས་རྒྱུ་རྣམས་ཉམས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་བདག་མེད་བདག་ཅེས་རིགས་པ་པ་དང་བྱེ་བྲག་སྨྲ་བ་རྣམས་ལ་ལན་ནོ། །འཇིག་རྟེན་རྒྱང་ཕན་པས་ནི་མངོན་སུམ་ཁོ་ན་ཚད་མ་ཡིན་གྱི་རྗེས་ སུ་དཔག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ལག་པ་རེག་པས་ལོད་པ་ཡིས། །དཀའ་བའི་ལམ་དུ་རྒྱུག་པ་ན། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་གཙོར་གྱུར་ལ། །ལྟུང་བ་དག་ནི་དཀོན་པ་མིན། །འབད་པས་དོན་ནི་རྗེས་དཔག་པ། །མཁས་པ་མཇལ་བར་སྤྲོ་རྣམས་ཀྱི། །ཤིན་ཏུ་མཁས་པ་གཞན་རྣམས་ཀྱིས། །རྣམ་པ་གཞན་དུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད། །དེ་བས་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མེད་དོ། །གང་མངོན་སུམ་གྱིས་ཉེ་བར་དམིགས་པ་དེ་ཡོད་དོ། ཇི་སྐད་དུ། ཇི་སྲིད་འཚོ་བར་བདེ་ཚོལ་ཞིང༌། །ཤི་ནས་འབྱུང་བ་ཁྱོད་ལ་མེད། །ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་འཆི་བ་ལ། །སླར་ཡང་འབྱུང་བག་ལས་འགྱུར། །ཞེས་འབྱུང་ངོ༌། །དེ་བཞིན་དུ་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་བཞི་འགྱུར་བ་ལས་སྣ་ཚོགས་འདི་ད
Chinese
是。同样，由于我（梵文，ātman，阿特曼，自我）的消亡而产生了蕴，所以没有我（梵文，ātman，阿特曼，自我）的存在。或者说，我（梵文，ātman，阿特曼，自我）已经完全存在，而蕴并没有产生。然而，如果说蕴完全存在之后才成为我（梵文，ātman，阿特曼，自我），那么回答是：除了蕴之外，没有其他的我（梵文，ātman，阿特曼，自我）可以被观察到，所以也不存在常恒的我（梵文，ātman，阿特曼，自我）。如同岩石一样，顽固不化的事物也是不合理的，因为对于顽固不化的事物来说，束缚和解脱的说法是不成立的。因此，这九种功德如何能够成就天界和地狱呢？法与非法，乐与苦，贪欲和嗔恨，以及努力、知识和行等等，这些都是我（梵文，ātman，阿特曼，自我）存在的标志。这种说法是不合理的。因为标志是用来表示具有标志的事物，那么标志与具有标志的事物是不同的吗？还是没有区别？如果说是不同的，那么一切事物，包括法等等，都会变成标志。如果说没有区别，那么这个时候，是自知呢？还是他知？如果是他知，那么与自身不相关的法等等，就与地狱和天界等等的果报没有关联。如果是自知，又怎么会变成顽固不化的事物呢？这两种说法是相互矛盾的。如果像火和烟一样，我（梵文，ātman，阿特曼，自我）与标志之间存在联系，那么法等等的行为就会被认知，因此，作为被认知的事物会变成原因，这将会导致我（梵文，ātman，阿特曼，自我）的否定，因为果报的产生会导致原因的消亡，所以对于有部宗和正量部来说，我（梵文，ātman，阿特曼，自我）不存在的说法是正确的。顺世外道认为，只有现量才是正确的认知方式，比量则不是。为什么呢？因为用手触摸而感到疼痛，在艰难的道路上奔跑时，如果主要依靠比量，那么堕落的情况并不少见。通过努力，有的人对比量得出的结论感到满意，而另一些非常聪明的人则会用其他方式来证明。因此，比量是不存在的。只有那些通过现量能够直接观察到的事物才是存在的。正如他们所说：只要活着就要追求快乐，死后就不会再有来生。死亡会变成灰烬，死后复生是不可能的。他们就是这样说的。同样，四大元素的转化产生了各种各样的东西。
English
It is. Similarly, since the aggregates arise from the decay of the self (Sanskrit: ātman, self), there is no existence of the self (Sanskrit: ātman, self). Or, the self (Sanskrit: ātman, self) is completely existent, and the aggregates do not arise. However, if it is said that the self (Sanskrit: ātman, self) comes into being after the aggregates are completely existent, then the answer is: since no self (Sanskrit: ātman, self) other than the aggregates can be observed, there is also no permanent self (Sanskrit: ātman, self). Even being inert is unreasonable, because for inert things like rocks, the terms bondage and liberation are not applicable. Therefore, how can these nine qualities accomplish heaven and hell? Dharma and non-dharma, pleasure and pain, desire and hatred, as well as effort, knowledge, and formations, are all signs of the existence of the self (Sanskrit: ātman, self). This statement is unreasonable. Because a sign is used to indicate the thing that possesses the sign, is it different from it or not? If it is different, then all things, including dharma, etc., would become signs. If it is not different, then at that time, is it self-awareness or other-awareness? If it is other-awareness, then dharma, etc., which are unrelated to oneself, would have no connection with the results of hell and heaven, etc. If it is self-awareness, how could it become inert? These two statements are contradictory. If there is a connection between the self (Sanskrit: ātman, self) and the signs, like fire and smoke, then the actions of dharma, etc., would be cognized, and therefore, the object to be cognized would become the cause, which would lead to the negation of the self (Sanskrit: ātman, self), because the arising of the result would cause the decay of the causes. Therefore, the statement that there is no self (Sanskrit: ātman, self) is correct for the Vaibhashikas and Sautrantikas. The Lokayatas (materialists) believe that only direct perception is a valid means of knowledge, and inference is not. Why? Because when one touches with the hand and feels pain, and when running on a difficult path, if one relies mainly on inference, then falling is not uncommon. Through effort, some are satisfied with the conclusions drawn from inference, while others, who are very clever, prove it in other ways. Therefore, inference does not exist. Only those things that can be directly observed through direct perception exist. As they say: As long as you live, seek pleasure, and after death, there will be no rebirth for you. Death will turn into ashes, and it is impossible to be reborn. That is what they say. Similarly, the transformation of the four great elements produces various things.
Tibetan
ག་སོ་སོར་སྣང་བ་ཡིན་གྱི་སེམས་པ་ཞེས་བྱ་བ་གཞན་གང་ཡང་མེད་དེ། གང་གི་ལོངས་སྤྱོད་དང་ཐར་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་མཚུངས་པ་ཡིན་ན་ཡང༌། གཡོ་བ་ཉིད་དང་མི་གཡོ་བ་ཉིད་མི་རིགས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ལ་ཡང་སྨྲས་པ་ངེས་པ་ཅན་གྱི་འབྲུ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཆང་གིས་ཇི་ལྟར་མྱོས་པའི་ནུས་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཕ་དང་མ་ལས་སྐྱེས་པའི་ལུས་ཀྱི་གོང་བུའི་སེམས་ཀྱི་ནུས་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །ཤིང་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་རྣམས་དེ་ལྟར་མ་སྐྱེས་པས་སེམས་པ་མེད་དོ། །འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ནི་མཚུངས་པ་ཁོ་ནའོ། །དེ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་ནི་བེམས་པོ་དང་སེམས་པ་ནི་བེམས་པོ་མ་ཡིན་པས་ཤེས་པ་དེ་དག་ནི་ཕན་ཚུན་རྒྱུ་གཅིག་པ་ནི་མི་རིགས་སོ། །རྒྱུ་མཚུངས་པ་ཡིན་པས་ཐམས་ཅད་སེམས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བའམ་སེམས་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །རྒྱུ་མེད་ན་རྟག་ཏུ་ཡོད་པ་འམ་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །ཇི་སྐད་དུ། རྒྱུ་མེད་གཞན་ལ་ལྟོས་མེད་ཕྱིར། །རྟག་ཏུ་ཡོད་པའམ་མེད་པར་འགྱུར།། དངོས་པོ་ཡི་ནི་ལྟོས་པ་ལས། །བརྒྱ་ལ་ཉིད་དུ་འབྱུང་བར་འགྱུར། །དོན་གཞན་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ཉིད་ནི། །ཆོས་དེ་གཞན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར། །ཕྱི་ནས་འབྱུང་བ་རྒྱུ་མེད་ཉིད། །འབྲས་བུ་ངེས་པ་ཅན་མི་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །སེམས་པ་དང་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་རྣམས་ནི་ཐ་དད་མེད་ཅིང་ཐ་ དད་མེད་པའི་རྒྱུ་ཅན་ནོ། །གལ་ཏེ་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་ལས་ཐ་དད་པ་བདག་གིས་སེམས་པ་ཁས་མ་བླངས་ཏེ། འོན་ཀྱང་དེའི་རང་བཞིན་དེ་རྣམས་ཡིན་ཞེས་ཟེར་བ་ན། འདི་ཡང་བདེན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སེམས་དང་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་དག་ནི་ཐ་དད་པའི་ཚད་མའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་གྱིས་འདི་ཉིད་དུ་སོ་སོར་སྣང་བ་ནི་འབྱུང་བ་ཆེན་པོའོ། །རང་རིག་པའི་མངོན་སུམ་གྱིས་བདག་ཉིད་དུ་སོ་སོར་སྣང་བ་ནི་སེམས་པ་ཉིད་དོ། །འདི་ཉིད་དང་བདག་ཉིད་དབང་པོ་དང་རང་རིག་པའི་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མ་དག་དང་གཞལ་བྱ་རྣམས་ཕན་ཚུན་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་རྣམས་ཀྱི་འདི་ཉིད་ཁོ་ན་དབྱེ་བའམ་དབྱེ་བའི་རྒྱུ་སྟེ། གང་འགལ་བའི་ཆོས་དང་ལྡན་པའམ་རྒྱུའི་དབྱེ་བའོ། །དེ་ལྟར་ན་བདེ་བར་གཤེགས་པ་ཁྱེད་རྣམས་ལ་དངོས་པོ་གཅིག་ལ་ནི་ཚད་མ་ཐ་དད་པ་འཇུག་པར་མཐོང་ངོ༌། །འདི་ལྟ་སྟེ། དངོས་པོ་ཉིད་དང་སྐད་ཅིག་མ་དག་བཞིན་ནོ། །དཔེར་ན་མངོ
Chinese
各自显现，除此之外没有叫做心识的其他东西了，为了要成办享用和解脱的缘故，随后的比量就是量。如果说，大种完全转变是相同的，但是，动摇和不动摇是不合理的。对此也说了，就像由一定的谷物完全转变而产生的酒，具有使人陶醉的能力一样，由父母所生的身体的组成部分，也会产生心识的能力。木头等事物不是那样产生的，所以没有心识。大种完全转变仅仅是相同的。那也是不合理的，因为大种是物质，而心识不是物质，所以那些知识相互之间具有相同的因是不合理的。如果因相同，那么一切都会变成心识或者变成没有心识。如果没有因，那么就会变成恒常存在或者恒常不存在。如是说：无因不观待他，故，恒常存在或不存在。事物由于观待，于百中亦生起。其他有因之义，彼法即转变。从外生起无因性，果决定不变异。如是说。心识和大种是没有差别并且具有无差别的因的。如果我不承认心识和大种是不同的，但是，如果说那是它们的自性，那么，这也不是真实的，因为心和大种是不同量所量测的对境。例如，根识的现量所各自显现的就是大种。自证的现量所各自显现的，就是心识。这个和自己，根识和自证的现量之量，以及所量测的事物，相互之间是不同的缘故。诸法的这个仅仅是差别或者差别的因，即具有相违之法或者因的差别。这样，善逝您们看到对一个事物，不同的量会介入。例如，事物本身和刹那等。例如，显
English
Each appears separately, and there is nothing else called mind besides that. For the sake of accomplishing enjoyment and liberation, subsequent inference is the valid means of cognition. If it is said that the complete transformation of the great elements is the same, but movement and non-movement are unreasonable, then it is also said that just as wine produced from the complete transformation of certain grains has the ability to intoxicate, so too, the components of the body born from parents will give rise to the power of mind. Things like wood are not produced in that way, so there is no mind. The complete transformation of the great elements is only the same. That is also unreasonable, because the great elements are matter and mind is not matter, so those cognitions having the same cause with each other is unreasonable. If the cause is the same, then everything will become mind or become without mind. If there is no cause, then it will become eternally existent or eternally non-existent. As it is said: Without a cause, not dependent on others, therefore, it will be eternally existent or non-existent. Things arise from dependence, even among hundreds. The meaning of other causes, that dharma will transform. Arising from the outside is causeless, the result is determined and does not change. Thus it is said. Mind and the great elements are without difference and have causes without difference. If I do not admit that mind and the great elements are different, but if it is said that that is their nature, then this is also not true, because mind and the great elements are objects measured by different valid cognitions. For example, what appears separately by the direct perception of the sense consciousness is the great elements. What appears separately as oneself by the direct perception of self-awareness is mind itself. This and oneself, the valid cognitions of sense consciousness and self-awareness, and the things to be measured, are different from each other. This mere difference or the cause of difference of dharmas, that is, having contradictory dharmas or the difference of causes. Thus, Sugatas, you see that different valid cognitions intervene on one thing. For example, the thing itself and moments, etc. For example, apparent