Tibetan
་པ་དེ་ནི་མི་འམ་ཅིའི་འབྲེལ་པའོ། །རབ་གསལ་ཟླ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱལ་པོ་རྣམས་ཡུལ་དབུས་སུ་གྲོང་ཁྱེར་བཅོ་བརྒྱད་ལ་ཆོས་གསུངས་པ་དེ་ནི་མིའི་འབྲེལ་པའོ། །དེ་ལྟར་འབྲེལ་པ་དྲུག་པོ་རྒྱས་པ་དེ་མདོར་བསྡུས་པས་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་འགྱུར་ཏེ། སྒྲ་དང་དོན་གྱི་འབྲེལ་པ་དང༌། སྟོན་པ་དང་འཁོར་གྱི་འབྲེལ་པའོ། །ཇི་སྐད་དུ། །བསྟན་བཅོས་གང་ཟག་དབྱེ་བ་ཡིས། །འབྲེལ་པ་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་འདོད། །བསྟན་བཅོས་སྒྲ་དང་དོན་འབྲེལ་པ། །འཆད་དང་ཉན་པའི་ཅིག་ཤོས་ཡིན། །གཉིས་པའི་བྱེ་བྲག་དྲུག་ཡིན་ཏེ། །གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་བརྒྱུད་རིམ་འོངས། །དེ་བཞིན་གཤེགས་སོགས་དབྱེ་བ་ཡིས། །བློ་ལྡན་གྲགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གསུངས། །ཞེས་འབྱུང་ངོ༌། །འདིར་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་འབྲེལ་པ་གཅིག་པུ་ཡིན་ཏེ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔས་དབུས་ཀྱི་གཙོ་བོ་ལ་གསོལ་བ་བཏབ་པས་སོ་ཞེས་འབྲེལ་པ་བསྟན་ཏོ། །དགོས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐོས་པ་དང་བསམ་པ་དང་བསྒོམ་པའི་རིམ་པས་བསྒྲུབ་བྱར་གྱུར་པའི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའི་གནས་ཐོབ་པའོ། །དེ་ཐོབ་ནས་ཁམས་གསུམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དེའི་གནས་སུ་དགོད་པ་ནི་བྱ་བ་བྱས་པའི་ཕྱིར་དགོས་པའི་དགོས་པའོ། །གཞན་དག་ན་རེ་ཐོས་པ་ལ་སོགས་པའི་རིམ་གྱིས་རྟོགས་པ་ནི་དགོས་པའོ། །དེ་ལས་ཀྱང་ཐ་མལ་པའི་ལུས་བཟློག་པས་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལྷའི་རྣམ་པ་བསྒྲུབ་པ་ནི་དགོས་པའི་དགོས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པ་དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་རང་གི་དོན་སྒྲུབ་པ་ལ་འབད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་གཞན་གྱི་དོན་གཙོ་བོ་ཡིན་གྱི་རང་གི་དོན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཇི་སྐད་དུ། འགྲོ་བ་མ་ལུས་རང་གཞན་དོན་མཛད་པའི། །དེ་བཞིན་གཤེགས་ཉིད་དེ་ཡི་ཞར་ལ་འབྱུང༌། །ཞེས་འབྱུང་ངོ༌། །དེའི་ཕྱིར་གཞན་གྱི་དོན་ཁོ་ན་ དགོས་པའི་གཙོ་བོ་ཡིན་གྱི། །གཞན་དུ་ན་རང་གི་དོན་ནི་དགོས་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །སྒྲུབ་པར་སྣང་བ་དང༌། དོན་གྱི་བྱ་བར་སྣང་བའི་ཤེས་པ་གཉིས་བཞིན་ནོ། །དཔེར་ན་དང་པོ་མིག་ཕྱེ་བའི་དུས་སུ་སྲེག་པ་དང་འཚེད་པ་ལ་སོགས་པའི་དོན་གྱི་བྱ་བ་བྱེད་ནུས་པ་ཡང་མེ་ལ་སོགས་པ་ཙམ་དུ་སོ་སོར་སྣང་བ་ཡིན་ཏེ། དོན་གྱི་བྱ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མེ་ལ་སོགས་པ་ཐོབ་ནས་སྲེག་པ་དང་འཚེད་པ་ལ་སོགས་པའི་བྱ་བ་དངོས་སུ་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་ནི་དོན་གྱི་བྱ་བ་སྣང་བར་བཤད་དོ། །དེ་ཉིད་དུ་བྱ་བ་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་དོན་གྱི་བྱ་བ་བྱེད་པ་དེ་ཉིད་དམ་པའི
Chinese
那是人或非人的关系。如极明月等国王们在中土十八座城市说法，那是人的关系。如此六种关系广布，若作简略归纳则成为两种，即语言文字与意义的关系，以及导师与眷属的关系。如是说： 论典依补特伽罗之差别， 关系可分为两种想当然， 论典是语言文字与意义的关系， 讲说与听闻是互相依存的。 第二种的差别有六种， 从一到一有传承次第而来。 如来等差别， 具慧闻名者们如是说。 此处仅有如来的关系， 因为五如来向中央的主尊祈请，所以显示了关系。 所谓的“必要”，是指通过听闻、思维和修习的次第，获得成为所证的，大金刚持的果位。 获得那个果位后，将三界的一切众生也安置于那个果位，因为做了利他的事业，所以是必要的必要。 其他人说，通过听闻等次第的证悟是必要。 从那之中，转变平凡的身体，成就超越世间的本尊之相，是必要的必要，这种说法是不合理的。 因为菩萨们不是为了成办自己的利益而努力， 那些菩萨们是以成办他人的利益为主，而不是自己的利益。 如是说： 利益一切有情自他的， 如来自然而然地成就。 因此，唯有利益他人 才是必要中的主要， 否则，自己的利益就不能成为必要了。 就像显现为成就，以及显现为意义之事业的两种觉知一样。 例如，最初睁开眼睛的时候，虽然能够做焚烧和烹煮等意义上的事业，但也只是各自显现为火等，因为没有意义上的事业。 获得火等之后，实际进行焚烧和烹煮等事业的觉知，就被称为显现为意义之事业。 因为就在那时做了事业。 凡是做意义之事业的，就是殊胜的
English
That is the relationship of humans or non-humans. The kings, such as Rabsel Dawa, who taught the Dharma in eighteen cities in central Tibet, that is the relationship of humans. Thus, the six relationships are widespread, and if summarized briefly, they become two types: the relationship of language and meaning, and the relationship of the teacher and retinue. As it is said: According to the distinction of individuals in the treatises, Relationships are considered to be of two types. Treatises are related to language and meaning, Teaching and listening are interdependent. The second distinction has six types, Coming in a sequential order from one to another. The distinctions of the Tathagatas, etc., Are spoken by the wise and renowned ones. Here, there is only the relationship of the Tathagata, Because the five Tathagatas prayed to the central main deity, thus showing the relationship. The so-called "purpose" is to attain the state of the Great Vajradhara, which becomes the object to be accomplished through the sequence of hearing, thinking, and meditating. After attaining that state, placing all beings of the three realms in that state is the necessity of necessity because the work has been done. Others say that realization through the sequence of hearing, etc., is the purpose. Furthermore, transforming the ordinary body and accomplishing the form of a deity beyond the world is the necessity of necessity, but that statement is unreasonable. Because Bodhisattvas do not strive to accomplish their own benefit, Those Bodhisattvas mainly accomplish the benefit of others, not their own benefit. As it is said: Benefiting all sentient beings, self and others, The Tathagata naturally arises as a side effect. Therefore, only benefiting others Is the main purpose, Otherwise, one's own benefit will not become a necessity. Like the two cognitions that appear as accomplishment and appear as the activity of meaning. For example, at the time of first opening the eyes, although one can perform activities of meaning such as burning and cooking, they only appear separately as fire, etc., because there is no activity of meaning. The cognition of actually performing activities such as burning and cooking after obtaining fire, etc., is said to be the appearance of the activity of meaning. Because the activity was done at that very moment. Whoever does the activity of meaning is the supreme.