Tibetan
ང་ན། འགྲོ་བའི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་འདི། མ་བརྟགས་པ་ལ་ཉམས་དགའ་བ། །ཞེས་འབྱུང་བས་སོ། །གང་གི་ཚེ་མི་དམིགས་པའི་སྦྱོར་བས་མི་སྤྱོད་དོ། །འོན་ཀྱང་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་ཙམ་ཡུལ་ཉིད་དུ་འདོད་པ་དེའི་ཚེ་དངོས་པོ་དེ་རྣམས་ཡོད་པ་ལྟར་སྣང་ངོ་ཞེས་འདོད་ན། དེ་ལ་སྨྲས་པ། གང་ཡོད་པར་སྒོམ་པ་ཞེས་པ་ནི་ཡོངས་སུ་བརྟགས་པའི་ཚུལ་དུ་སྣང་བར་གྱུར་པའི་དངོས་པོའི་སྒོམ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྗེས་སུ་དྲན་པའམ་འཇོག་པ་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། སྒོམ་པ་མེད་པས་ཀྱང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་དགོངས་པ་ནི་གང་བརྟགས་པའི་དངོས་པོ་འདི་ཡིན་པ་དེ་རང་ལས་གྲུབ་ན་རང་ལས་གྲུབ་པ་ནི་གཞན་ལ་རག་མ་ལས་པས་སྒོམ་པ་མི་དགོས་སོ། །ཡང་ན་གཞན་ལས་གྲུབ་པའི་དངོས་པོ་ཞེས་བརྗོད་ན་དེའི་ཚེ་དེ་ནི་ཡོད་པར་མི་བརྗོད་དེ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པ་ལས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་སྐད་དུ། དེ་དེ་རྟེན་ནས་གང་བྱུང་བ། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་དེ་མ་སྐྱེས། །ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མ་སྐྱེས་གང༌། །དེ་ནི་སྐྱེ་ཞེས་ཇི་ལྟར་ཡིན། །ཞེས་འབྱུང་ངོ༌། །དེ་བས་ན་གཞན་ལས་གྲུབ་པའི་ཕྱོགས་སུ་ཡང་བསྒོམ་པ་ནི་དགོས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་མི་དམིགས་པའི་སྦྱོར་བས་དངོས་པོ་མེད་པར་གྱུར་པ་དང་དེ་ནས་ཡོད་པའི་བསྒོམ་པ་བཀག་ནས་བསྒོམ་པ་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་དགོངས་ན། དེའི་ཕྱིར་ཡོད་པ་དང་མེད་པར་འདྲེས་པའི་དངོས་པོ་ཁ་ཅིག་ཡོད་དེ་ཞེས་དགག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དངོས་པོ་མེད་པ་དང་ཡོད་པར་འདོད་པས་ལྡན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དངོས་པོ་ཡིན་ན་རང་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཚོགས་པ་ལས་བདག་ཉིད་རྙེད་པ་ དོན་གྱི་བྱ་བ་བྱེད་པ་ཡིན་པ་དེས་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནུས་པ་དང་བྲལ་བའི་མཚན་ཉིད་ནམ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱོགས་སུ་མི་འགྱུར་རོ། །དངོས་པོ་མེད་པ་ཡང་རི་བོང་གི་རྭ་དང་འདྲ་བ་དོན་གྱི་བྱ་བ་བྱེད་པའི་ནུས་པ་དང་བྲལ་བ་བརྗོད་པར་མི་ནུས་པས་ཇི་ལྟར་དངོས་པོའི་གནས་འཐོབ་པར་འགྱུར་ཏེ་ཕན་ཚུན་སྤངས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་འགལ་བ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དངོས་པོ་ཡང་ཡིན་ལ། དངོས་པོ་མེད་པ་ཡང་ཡིན་ཞེས་གཅིག་ཏུ་གཉི་གའི་ཐ་སྙད་མི་རིགས་སོ། །འོན་དངོས་པོ་ཉིད་དང་སྐད་ཅིག་མ་དང་ཕན་ཚུན་འགལ་བ་ཇི་ལྟར་དངོས་པོ་གཅིག་ལ་ཡོད་པ་དེ་བཞིན་དུ་འདིར་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། སྨྲས་པ། དངོས་པོ་ཉིད་དང་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ནི་དངོས་པོ་གཉིས་ནི་འཐད་དེ། འོན་ཀྱང་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་དངོས་པོ་ཉིད་དོ། །བརྟན་པ་ནི་དངོས་པོར་སྨྲ
Chinese
我，一切有情事物，未经观察时令人愉悦。正如经中所说。何时以无所缘之行不修习呢？然而，如果认为仅仅显现即是所缘，那么，当事物如实存在般显现时，如果这样认为，那么，对此答复说：所谓观修存在，是指观修显现为完全成立之相的事物，这与随念或安住相同，是不合理的。因为即使没有观修，事物也是存在的。其意为，如果所观察的事物是自性成立的，那么自性成立就不依赖于他者，因此不需要观修。或者，如果说事物是由他者成立的，那么此时就不能说它是存在的，因为它是由缘起产生的。如是说：彼依于彼而生者，彼即非由彼所生。何者非自性而生，彼如何能说是生？如是说。因此，对于由他者成立的方面，观修也是不必要的。如果认为以无所缘之行，事物变得不存在，然后阻止对存在的观修，从而也没有观修，那么，为了驳斥某些事物是存在与不存在的混合，所谓具备不存在和存在之想，如果事物存在，那么从自身和随顺的集合中获得自体， 如果能行其作用，那么它永远不会变成与一切事物的能力相分离的自性。不存在的事物也像兔角一样，无法表达与行其作用的能力相分离，那么如何能获得事物的地位呢？因为具有互相排斥的自性，所以是矛盾的。因此，既是事物，又是不存在的事物，在一个事物上使用两种名称是不合理的。然而，如果问：事物自身和刹那互相矛盾，如何存在于一个事物上，这里也是如此吗？答复说：事物自身和刹那自身，这两个事物是合理的。然而，刹那自身即是事物自身。常住则说是事物。
English
I, all sentient beings, are delightful when unexamined. As it is said in the scriptures. When is it that one does not practice with the application of non-objectification? However, if one thinks that merely appearing is the object, then when things appear as if they exist, if one thinks so, then, in response to that, it is said: The so-called contemplation of existence refers to the contemplation of things that appear as fully established aspects, which is the same as mindfulness or abiding, which is unreasonable. Because even without contemplation, things exist. Its meaning is, if the object of observation is self-established, then self-establishment does not depend on others, so there is no need for contemplation. Or, if it is said that things are established by others, then at that time it cannot be said to exist, because it arises from dependent origination. As it is said: That which arises dependent on that, that itself is not born from that. What is not born of its own nature, how can that be said to be born? As it is said. Therefore, for the aspect of being established by others, contemplation is also unnecessary. If one thinks that with the application of non-objectification, things become non-existent, and then prevents the contemplation of existence, so there is no contemplation, then, in order to refute that some things are a mixture of existence and non-existence, the so-called possessing the thought of non-existence and existence, if a thing exists, then it obtains its own entity from itself and the conforming assembly, If it can perform its function, then it will never become a nature separated from the ability of all things. Non-existent things are also like rabbit horns, unable to express separation from the ability to perform their function, so how can they obtain the status of things? Because it has the nature of mutual exclusion, it is contradictory. Therefore, it is both a thing and a non-existent thing, it is unreasonable to use two names on one thing. However, if one asks: How can the thing itself and the moment be contradictory to each other, how can they exist on one thing, is it the same here? The answer is: The thing itself and the moment itself, these two things are reasonable. However, the moment itself is the thing itself. The permanent is said to be a thing.
Tibetan
་བས་འདྲ་བ་གཞན་དང་གཞན་སྐྱེད་པས་སླུ་བའི་བློ་དང་ལྡན་པ་དངོས་པོ་བརྟན་པ་གཅིག་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་སེམས་སོ། །ཐོ་བ་ལ་སོགས་པ་འཇིག་པའི་རྒྱུ་དང་ཕྲད་པའི་དུས་སུ་རྨུགས་པའི་བློ་དང་ལྡན་པས་བུམ་པས་འཇིག་གོ་ཞེས་སེམས་སོ། །དོན་དམ་པར་དེ་ནི་ཐོག་མར་འཇིག་པ་ཡིན་ཏེ། སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་དངོས་པོར་སྨྲ་བ་བརྟན་བ་རྣམས་ཀྱི་འཁྲུལ་བ་བསལ་བར་བྱ་བའི་དོན་དུ་དངོས་པོ་ཉིད་དང་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ལྡོག་པའི་དབྱེ་བས་བརྟགས་ཏེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང༌། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་འབྲེལ་པ་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བྱས་སོ། །དེ་བས་ན་འཁྲུལ་བ་ཉིད་བསལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཚད་མ་བསྟན་ཏོ། །ལྡོག་པ་མ་ལུས་པ་དང་ལྡན་པའི་རང་བཞིན་གྱི་དངོས་པོ་གཟུང་བ་ལ་མཁས་པ་མངོན་སུམ་གྱི་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་གཟུང་བ་ལ་ནུས་པ་མེད་དམ། འོན་ཀྱང་ངེས་པས་གང་ཞིག་ཆ་གཟུང་བ་མི་ནུས་པ་དེ་ལ་དེའི་ཚད་མ་ཡང་བསྟན་ཏོ། །ཆ་དང་བྲལ་བའི་ཁྱད་པར་ནི། །མངོན་སུམ་གྱིས་ནི་གཟུང་བས་ཀྱང༌། །གང་ཞིག་ཁྱད་པར་རྟོགས་ངེས་པ། །དེ་ནི་རྟོགས་པར་གྱུར་པ་ཡིན། །ཞེས་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མ་ཡིན་པ་ནི་རང་བཞིན་གཅིག་པར་བརྗོད་པར་མི་རིགས་ཏེ། ཐ་དད་པའི་ཚད་མའི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་དོན་གྱི་བྱ་བ་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་ནི་རང་ གི་མཚན་ཉིད་དང་མ་བྲལ་བ་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་གསལ་བར་སྣང་བ་དབང་པོའི་མངོན་གསུམ་གྱིས་ངེས་པར་འགྱུར་རོ། །དངོས་པོ་མ་ཡིན་པ་ཡང་ནུས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་མཚན་ཉིད་སྣང་བ་མི་དམིགས་པས་མེད་པའི་ཐ་སྙད་དུ་བྱའོ་ཞེས་བསྒྲུབ་པ་དང་བཀག་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མ་ཡིན་པ་ཞེས་ཇི་ལྟར་དངོས་པོ་གཅིག་གི་རང་བཞིན་ཡིན། འོ་ན་དངོས་པོ་གཅིག་གཉིས་ཀའི་རང་བཞིན་དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་བཀག་པས་ཤེས་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནམ། དཔེར་ན་བུམ་པ་འདི་ཤ་ཟ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཡིན་ན་ཤ་ཟ་ཡང་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཡོད་པའི་རང་བཞིན་གྱི་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཆ་དང་འདྲེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེ་མི་འདྲ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་བུམ་པ་འདི་ཤ་ཟ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བས། ཤ་ཟ་ལས་ལྡོག་པ་ཙམ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། བུམ་པ་ལས་ལྡོག་པ་དང་ལྡན་པའི་སྣམ་བུ་བཞིན་ནོ། །དངོས་པོའི་ལྡོག་པ་ཇི་སྲིད་ཡོད་པ་དེ་སྲིད་དེ་བརྗོད་པའི་ནུས
Chinese
因为以产生其他相似之物而具有欺骗性的心，会认为这是唯一的常事物。当锤子等与破坏的原因相遇时，由于具有昏昧的心，会认为瓶子被破坏了。但实际上，那是最初被破坏的，因为它不是刹那。因此，为了消除常物论者的错误，应该通过事物本身和刹那的差别来分析并论证，智者们已经做了论证和成立之间的关联。因此，为了消除错误，已经展示了比量。对于擅长把握具有所有差别的自性之事物的人来说，难道没有能力把握显现的刹那吗？然而，对于确定性来说，对于不能把握部分的事物，也展示了它的量。无分之差别是：显现所把握，任何确定地认识到差别，那就是被认识到的。因为这样说过。同样，不应该说事物和非事物是同一自性，因为它们是不同量之境。其中，能起作用的事物，与其自性不分离，没有错乱，显现清晰，会被根识现量所确定。非事物也具有与所有功能分离的自性，由于不显现，会被称为不存在，因此，成立和遮止，作为现量和比量的行境，事物和非事物怎么会是同一事物的自性呢？或者，难道不是应该通过遮止来了解一个事物具有两种自性吗？例如，就像说这个瓶子不是食肉者一样。如果那样，也会看到食肉者。同样，如果说存在的自性之事物与非事物的部分混合，那是不正确的，因为例子不同。因为说这个瓶子不是食肉者，仅仅是显示了与食肉者的相异，就像具有与瓶子相异的氆氇一样。只要存在事物的相异，就有表达的能力。
English
Because of the deceptive mind that arises from producing other similar things, one thinks that this is the only permanent thing. When a hammer or the like encounters a cause of destruction, due to having a dull mind, one thinks that the pot is destroyed. But in reality, that is what is initially destroyed, because it is not momentary. Therefore, in order to dispel the errors of those who speak of permanent things, one should analyze and prove by distinguishing between the thing itself and the momentariness itself, and the wise have made the connection between proof and establishment. Therefore, in order to dispel the error itself, the valid means of inference has been shown. For those who are skilled at grasping the nature of things that possess all differences, is there no ability to grasp the momentariness of the manifest? However, for certainty, for what cannot grasp a part, its measure is also shown. The distinction without parts is: what is grasped by the manifest, whatever is definitely recognized as a distinction, that is what has become recognized. Because it has been said. Similarly, it should not be said that things and non-things are of the same nature, because they are the objects of different valid cognitions. Among them, the thing that performs the function of meaning, inseparable from its own characteristic, without confusion, appearing clearly, will be definitely determined by sense perception. The non-thing also has the characteristic of being separated from all functions, and because it does not appear, it will be called non-existent, therefore, establishment and negation, as the objects of experience of direct perception and inference, how can things and non-things be the nature of one thing? Or, shouldn't one know that one thing has two natures by means of negation? For example, like saying that this pot is not a meat-eater. If that were the case, the meat-eater would also be seen. Similarly, if it is said that the thing with the nature of existence is mixed with the part of the non-thing, that is not correct, because the example is different. Because saying that this pot is not a meat-eater, it only shows the difference from the meat-eater, like the woolen cloth that has a difference from the pot. As long as there is a difference in things, there is the ability to express it.