Tibetan
པ་མཐོང་བས་མི་བརྟན་པའོ། །དེའི་ཕྱིར་གལ་ཏེ་ཕུང་པོ་རྣམས་ཁོ་ན་བདག་ཏུ་ཁས་བླངས་ན་དེའི་ཚེ་བདག་ཀྱང་མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །ཕུང་པོ་རྣམས་མི་རྟག་པ་ཡིན་གྱི། བདག་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ཇི་ལྟར་དེ་དག་གི་དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་འབྲེལ་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡོད་པས་ན་ཐ་མི་དད་པའི་ཚུལ་གྱིས་མཐུན་པའི་ཆོས་ཉིད་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཡང་དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱང་དངོས་པོ་གཉིས་ལ་གཞན་ལས་ལྡོག་པས་བྱས་པ་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་སྟེ། དཔེར་ན་ཤིང་དང་ཤ་པ་དག་ལ་ཤིང་མ་ཡིན་པ་དང་ཤ་བ་མ་ཡིན་པས་བྱས་པ་སྟེ། དེ་བཞིན་དུ་ཕུང་པོ་དང་བདག་ལའང་རྟག་པ་དང་མི་རྟག་པར་བྱས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་དེ་སྐད་མ་ཟེར་ཅིག །ལྡོག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མེད་པར་བཀག་པ་ཡིན་གྱི། མ་ཡིན་པར་བཀག་པ་ ༄། །ནི་མ་ཡིན་ནོ། །མེད་པར་བཀག་པ་ནི་ནུས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་དེ། དེས་ནི་དངོས་པོ་ཡང་དག་པར་རེག་པར་བྱ་བར་མི་ནུས་སོ། །འབའ་ཞིག་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བློས། །ལྡོག་པ་ཙམ་དུ་རྣམ་པར་ཕྱེ་ཞིང་དངོས་པོ་ཐ་མི་དད་པ་ལ་ཐ་དད་པར་སྒྲོ་བཏགས་ཏེ། གཞན་ཡིད་ཆེས་པའི་སླད་དུ་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་གྱི་ཐ་སྙད་བྱའི། དངོས་པོ་ལ་དབྱེ་བ་གང་ཡང་མེད་དེ། དེ་ལྟར་ཡིན་ན་ཚད་མས་ཀྱང་བརྟགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་ངེས་པར་ཐོབ་པར་མི་འགྱུར་ཞེ་ན། ཐོབ་པར་འགྱུར་ཏེ་ཚད་མ་ནི་བརྟགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་དུ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པའོ། །ཇི་སྲིད་ཚད་མའི་བྱ་བ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྤྲུལ་པ་ཡིན་ལ། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་སྐབས་སུ་ཚད་མ་དང་གཞལ་བྱ་ལྡོག་ཅིང་ཆོས་དང་གང་ཟག་བདག་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་དོན་དམ་པ་རྟོག་པ་མེད་པ་རང་གི་ངང་གིས་རྣལ་འབྱོར་པའི་རྒྱུད་ལ་སྣང་བ་སྟེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བཞིན་ནོ། །ཇི་སྐད་དུ་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བའི་ཐ་སྙད་འདི་དག་ནི་བློ་ལ་གནས་པའི་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་གྱི་རིགས་པ་སྟེ་གང་གི་ཕྱིར་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་གྱི་དབྱེ་བ་ནི་བློའི་རྣམ་པས་བྱས་པ་ཡིན་གྱིས་དོན་གྱིས་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ། དེ་དངོས་མ་ཡིན་ཡོངས་ལྡོག་པའོ། །དངོས་པོ་ཙམ་ནི་རབ་བསྒྲུབས་པས། །རྟགས་ནི་སྤྱི་ཡུལ་མ་ཡིན་དང༌། །ཐ་དད་ལ་ནི་མི་གནས་བཤད། །ཅེས་འབྱུང་ངོ༌། །དེ་བས་ན་གཞན་ལྡོག་པ་ནི་དངོས་པོ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོ་ནི་ཐ་མི་དད་པ་ཁོ་ནའོ། །དེ་བས་ན་ཕུང་པོ་དང་བདག་ནི་ཐ་མི་དད་པ་ཡིན་པས་མི་རྟག་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་བུའི་སྐྱོན་དུ་མ་གྱུར་ཅིག་ཅེས་བྱ་བར་བདག་ཉིད་གཞི་ལ་ཕུང་
Chinese
见此则知其不稳固。因此，如果仅仅承认诸蕴为我，那么，我也将成为无常。如果说诸蕴是无常的，但我不是，那么，它们之间如何存在自性的关联呢？因为它们的存在，所以存在着以无差别的方式相符的法性。那么，自性也是两种事物，通过与他者的区分而产生差别，例如，木头和夏巴，通过不是木头和不是夏巴而产生差别。同样，蕴和我也会被认为是常与无常。不要这样说！所谓的“区分”是指对不存在的否定，而不是对非存在的否定。 ༄། །对不存在的否定是指与所有能力分离的不存在的特征。因此，它无法真实地触及事物。仅仅通过分别念的智慧，将区分仅仅作为区分来区分，并在无差别的事物上强加差别。为了让他人相信，才使用法和有法的术语，但事物本身没有任何差别。如果是这样，因为是通过量来检验的，所以无法确定地获得事物。会获得的，因为量是检验。特别是指随后的推论。只要量的作用是分别念的显现，在无分别的时刻，量和所量就会颠倒，法和补特伽罗无我的特征，真正的意义，无分别，自然而然地显现在瑜伽士的相续中，就像如来一样。正如所说，这些可以被推论的术语是存在于智慧中的法和有法的理路，因为法和有法的区分是由智慧的形态所造成的，而不是由事物本身造成的。同样，“它不是真实的，完全是区分”。“事物仅仅是被彻底建立的”。“标志不是共同的境域”。“据说它不住于差别”。因此，与他者的区分不是存在的事物。事物仅仅是无差别的。因此，蕴和我因为是无差别的，所以会成为无常。如果说不要让这样的过失发生，那么，我就是基础蕴
English
Seeing this, one knows it is unstable. Therefore, if one only accepts the aggregates as self, then, I will also become impermanent. If one says that the aggregates are impermanent, but I am not, then, how can there be a relationship of self-nature between them? Because of their existence, there exists a Dharma nature that corresponds in an undifferentiated way. Then, the self-nature is also two things, with differences made by distinguishing from others, for example, wood and shapa, with differences made by not being wood and not being shapa. Similarly, the aggregates and I will also be considered as permanent and impermanent. Do not say that! The so-called "distinction" refers to the negation of non-existence, not the negation of non-being. ༄། །The negation of non-existence is the characteristic of non-existence separated from all abilities. Therefore, it cannot truly touch things. Merely through the wisdom of conceptual thought, distinguishing distinction only as distinction, and imposing differences on undifferentiated things. In order to make others believe, the terms Dharma and Dharmic are used, but there is no difference in things themselves. If so, because it is examined by valid cognition, it is impossible to obtain things definitively. It will be obtained, because valid cognition is examination. In particular, it refers to subsequent inference. As long as the function of valid cognition is the manifestation of conceptual thought, at the moment of non-conceptual thought, valid cognition and the object to be measured are reversed, the characteristics of Dharma and the absence of self of the individual, the true meaning, non-conceptual, naturally appear in the continuum of the yogi, just like the Tathagata. As it is said, these terms that can be inferred are the logic of Dharma and Dharmic existing in wisdom, because the distinction between Dharma and Dharmic is caused by the form of wisdom, not by things themselves. Similarly, "It is not real, it is completely distinction." "Things are only thoroughly established." "The sign is not a common realm." "It is said that it does not dwell in difference." Therefore, the distinction from others is not an existing thing. Things are only undifferentiated. Therefore, the aggregates and I, because they are undifferentiated, will become impermanent. If one says not to let such a fault occur, then, I am the basis aggregate.
Tibetan
པོ་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ་གང་གི་ཕྱིར་བདག་ཅེས་བྱ་བ་ཚད་མས་འགྲུབ་པ་མི་དམིགས་ཏེ་ཕུང་པོ་བཞིན་ནོ། །ཡོད་ན་ཡང་གཞི་རྟག་པ་ལ་གཞི་ཅན་མི་རྟག་པ་མི་རིགས་ཏེ། ནམ་མཁའ་དང་བུམ་པ་བཞིན་ནོ། །གཟུགས་ཅན་དང་གཟུགས་ཅན་མ་ཡིན་པ་དག་ལ་གཞི་དང་གཞི་ཅན་གྱི་ངོ་བོ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡོད་ན་ཡང་དེ་རྣམས་ལ་གཞི་ནི་ཕན་འདོགས་པ་ཡིན་ནམ། དེ་ལས་གཞན་ཡིན། ཕན་འདོགས་པ་མ་ཡིན་པ་གཞི་དང་གཞི་ཅན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དུ་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །ཕན་ ༄། །འདོགས་པ་ཡིན་ན་ངོ་བོ་གང་གིས་ཕན་འདོགས། ལྷུང་བ་བཟློག་པ་བཞིན་དུ་རྒྱ་ཤུག་དང་ལྷུང་བཟེད་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ཡིན་ན་རྒྱ་ཤུག་ལྷུང་བ་རྣམས་ཀྱིས་མི་ལྷུང་བའི་ཆོས་གཞན་བསྐྱེད་པས་ལྷུང་བཟེད་ནི་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེ་བས་ན་གང་ཞིག་འདི་གཞི་དང་གཞི་ཅན་གྱི་འབྲེལ་པ་དེ་ནི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ངོ་བོ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་རྒྱུ་ནི་གཞི་ཡིན་ལ་རྒྱུ་ཅན་ནི་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ། །འབྲས་བུ་སྐྱེས་ན་རྒྱུ་ནི་འཇིགས་པས་བདག་ནི་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །གཞི་ནི་གཞི་ཅན་མངོན་དུ་ཕན་འདོགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་ནུས་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས་སོ་ཞེ་ན། དེའི་ཚེ་ན་ནུས་པ་ནི་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་མོད་ཀྱི། བདག་གིས་ཅི་བྱ། ཡང་ན་བདག་ཁོ་ན་ཕན་འདོགས་པ་སྟེ། ནུས་པས་ཅི་བྱ། ཡང་ན་ནུས་པ་ནི་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་མོད་ཀྱི། དེ་ནི་བདག་ལ་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནམ་ཐ་མི་དད་པ་ཡིན། ཐ་དད་པ་ཡིན་ན་བདག་གི་ནུས་པ་ཞེས་ཅིའི་ཕྱིར་བརྗོད་པའོ། །ཐ་མི་དད་པ་ཡིན་ན་བདག་ཁོ་ན་ཕན་འདོགས་པ་སྟེ་ནུས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཐ་དད་པའི་ནུས་པ་ནི་བདག་གི་འབྲེལ་བས་བྱ་བ་བྱེད་དོ་ཞེ་ན། བདག་གི་ཞེས་བྱ་བའི་འབྲེལ་པ་ནི་དེའི་བདག་ཉིད་དམ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་འབྲེལ་པ་དག་ལས་གང་ཡིན། དེའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ན་སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཐ་མི་དད་པས་ཐ་དད་པའི་འབྲེལ་པ་དྲུག་པ་རིགས་སོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ན་བདག་རྒྱུ་ཡིན་པས་ནུས་པ་འབྲས་བུ་འབྱུང་ཞིང་འཇིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་འདི་ལྟར་སྨྲ་བ་ཡིན་ན། འདིར་ནི་གནས་སྐབས་གཉིས་ཡིན་ཏེ། །འབྲས་བུ་དང་ནི་བྱེད་བདག །འབྲས་བུ་ཉིད་ནི་ཟད་འགྱུར་ཏེ། །བྱེད་པ་ཉིད་ནི་མི་ཟད་པའོ། །འདིར་ནི་དཔེ་འདི་ཡིན་ཏེ། དུག་གི་ཤིང་ནི། ཡལ་ག་དང་ནི་མྱུ་གུ་དང༌། ལོ་མ་དང་མེ་ཏོག་དང་འབྲས་བུ་རྣམས་རིམ་གྱིས་ཟད་ན་དུག་གི་ཤིང་ནི་མི་འཇིག་པ་ཁོ་ནའོ། །འདིར་ནི་ལན་འདི་ཡིན་ཏེ། རགས་པའི་མངོ
Chinese
如果说有（我）的话，这也是不合理的，因为我（བདག་，ātman，自性）这个东西，用量（ प्रमाण ，pramāṇa，量）是无法成立的，就像蕴（ཕུང་པོ་，skandha，蕴）一样。即使有（我），对于常（རྟག་པ་，nitya，常）的基础来说，具有基础的无常（མི་རྟག་པ་，anitya，无常）是不合理的，就像虚空和瓶子一样。对于有色（གཟུགས་ཅན་，rūpin，有色）和无色（གཟུགས་ཅན་མ་ཡིན་པ་，arūpin，无色）的事物来说，基础和具有基础的体性是不合理的。即使有（基础），那么对于这些（事物）来说，基础是给予帮助呢？还是与此不同？因为不是给予帮助，所以没有基础和具有基础的事物。如果是其他，那么就太过分了。如果给予帮助，那么用什么体性来给予帮助？如果说是像阻止坠落一样，像树干和钵一样，如果是这样，那么树干阻止坠落，通过产生不坠落的其他法，钵就成了因（རྒྱུ་，hetu，因）本身。因此，这个基础和具有基础的关系，就是因和果的体性。因此，因是基础，具有因的是果。如果果产生，那么因就会坏灭，因此我（བདག་，ātman，自性）就是无常的。基础不是明显地帮助具有基础的事物，而是通过能力（ནུས་པ་，śakti，能力）的差别吗？如果是那样，能力本身就是给予帮助的，但是我（བདག་，ātman，自性）做什么呢？或者说只有我（བདག་，ātman，自性）给予帮助，能力做什么呢？或者说能力是给予帮助的，但是，它与我（བདག་，ātman，自性）是异体还是同体？如果是异体，那么为什么说是我（བདག་，ātman，自性）的能力呢？如果是同体，那么只有我（བདག་，ātman，自性）给予帮助，而不是能力。如果是异体的能力通过与我（བདག་，ātman，自性）的关系来起作用，那么我（བདག་，ātman，自性）的这个关系是它的自性呢？还是从它产生的关系中的哪一个？如果是它的自性，那么就像前面一样，因为不是异体，所以异体的第六种关系是不合理的。如果说从它产生，那么我（བདག་，ātman，自性）是因，因此能力是果，会产生和坏灭。或者这样说：这里有两种情况：果和作者。果本身会耗尽，而作者本身不会耗尽。这里的例子是：毒树的树枝、嫩芽、叶子、花和果实依次耗尽，而毒树本身不会坏灭。这里的回答是：粗大的显现。
English
If you say there is a self, that is also unreasonable, because the so-called self (བདག་, ātman) cannot be established by valid cognition ( प्रमाण , pramāṇa), just like the aggregates (ཕུང་པོ་, skandha). Even if there is a self, it is unreasonable for an impermanent thing to be based on a permanent basis, like space and a pot. It is unreasonable for the nature of a basis and a thing based on it to exist in things that are form (གཟུགས་ཅན་, rūpin) and formless (གཟུགས་ཅན་མ་ཡིན་པ་, arūpin). Even if there is a basis, does the basis help those things, or is it different from them? Since it does not help, there is no basis and no thing based on it. Otherwise, it would be too extreme. If it helps, with what nature does it help? If it is like preventing a fall, like a tree trunk and a begging bowl, if that is the case, then the tree trunk prevents the fall, and by creating another dharma of not falling, the begging bowl becomes the cause (རྒྱུ་, hetu) itself. Therefore, this relationship between basis and thing based on it is the nature of cause and effect. Therefore, the cause is the basis, and the thing with the cause is the effect. If the effect arises, then the cause will perish, so the self (བདག་, ātman) is impermanent. The basis does not explicitly help the thing based on it, but rather through a difference in power (ནུས་པ་, śakti)? If that is the case, then the power itself is what helps, but what does the self (བདག་, ātman) do? Or only the self (བདག་, ātman) helps, what does the power do? Or the power is what helps, but is it different or the same as the self (བདག་, ātman)? If it is different, then why is it called the power of the self (བདག་, ātman)? If it is the same, then only the self (བདག་, ātman) helps, not the power. If the different power acts through the relationship with the self (བདག་, ātman), then is the relationship called "of the self (བདག་, ātman)" its own nature, or which of the relationships that arise from it? If it is its own nature, then just like before, since it is not different, the sixth different relationship is unreasonable. If it arises from it, then the self (བདག་, ātman) is the cause, so the power is the effect, and it will arise and perish. Or if you say it like this: Here there are two situations: the effect and the agent. The effect itself will be exhausted, but the agent itself will not be exhausted. Here is an example: the branches, shoots, leaves, flowers, and fruits of a poisonous tree gradually perish, but the poisonous tree itself does not perish. Here is the answer: the coarse manifestation.