Tibetan
ཡང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་འཁོར་བར་བཅིངས་པ་མེད་པར་ཡང་འགྱུར་ཏེ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་གཅིག་པ་ཉིད་ཙམ་གྱི་ཕྱིར་དང༌། ཡང་འཁོར་བ་ཞེས་བྱ་བ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཞེས་བྱ་བར་གཞག་པའི་ལུགས་ཀྱང་མེད་པར་འགྱུར་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པ་འདི་ཇི་ལྟར་འབྲེལ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ་གང་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་དམ་པ་དེ་ཁོ་ ༄། །ན་ཉིད་ནི་རང་བཞིན་གཅིག་པ་ཁོ་ན་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་ཡང་འཁོར་བའི་བག་ཆགས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་གཟུང་བའི་ཕྱིར་དང༌། ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ན་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་བློ་རང་དང་གཞན་དུ་དམིགས་པས་གཟུང་བའི་ཕྱིར་ན་དེ་ལྟ་བུ་དེ་གསལ་བར་མ་གྱུར་ཏོ། །འདིས་ན་ཇི་སྲིད་དུ་འཁོར་བའི་གནས་སྐབས་དག་ཏུ་ལྟ་བ་ཡོད་པ་དེ་སྲིད་དེ་བཞིན་པར་གྱུར་བའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཇི་ལྟར་རྟོགས། འདིས་ནི་འདི་མི་ཤེས་པའི་རྒྱུ་འདིའི་ཕྱིར་ན་བདག་དང་གཞན་དུ་ཡང་དག་པར་རིག་པའི་ཡིད་ནི་འཁོར་བའི་བཅིངས་པ་ཡིན་པས་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པ་གཅིག་གི་དངོས་པོར་ཡིན་པར་མང་པོའི་སོ་སོར་རིག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། ཐོག་མ་མེད་པའི་བག་ཆགས་ལས་ཡོངས་སུ་གྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་དཔེར་ན་ཟླ་བ་ནི་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ཡང་སོ་སོའི་མིག་གི་སྐྱོན་གྱིས་ཁ་ཅིག་ལ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པར་འགྱུར་བ་བཞིན་དུ། དེ་རྣམས་ཀྱི་ཡང་དག་པར་རིག་པ་ཡང་དངོས་པོ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྐྱེ་བ་དང༌། ཆུ་སྟེང་དང་བ་མང་ན་ཟླ་བ་གཅིག་པོའི་གཟུགས་བརྙན་ཡང་མང་པོར་དམིགས་པར་འགྱུར་བ་དེ་བཞིན་དུ་མི་ཤེས་པ་ཡང་ཀུན་དུ་སྣང་བར་གནས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ན་རྣམ་པར་བཅིངས་པ་ཡང་བརྫུན་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་མཁའིའོ་ཟིལ་ལ་ཐག་པ་ལ་སྤྲུལ་གྱི་དངོས་པོར་གཟུང་བ་དེས་འཇིགས་པ་ལས་ཤིན་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་བ་མངོན་དུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཡིན་ཡང་དེ་ཡང་དག་པར་ནི་སྡུག་བསྔལ་དེ་སྤྲུལ་ཉིད་ཀྱིས་བསྐྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ན་བརྫུན་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ། གང་གི་ཚེ་ཡང་དེ་འདྲ་བའི་བག་ཆགས་ལས་སྐྱེ་བའི་འཁོར་བ་བཅོམ་ན་ནི་དེའི་ཚེ་འགའ་ཞིག་ཏུ་ཡང་འཁོར་བར་བཅིངས་པའི་སྡུག་བསྔལ་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་བས་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པ་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། བདག་དང་གཞན་དུ་སོ་སོར་རིག་པ་དག་དེའི་ཚེ་ནུབ་པར་གྱུར་བའི་ཕྱིར་ནའོ། །ནམ་མཁའ་ལྡིང་དང་ཆར་འབབ་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྒྱ་ཆེར་གསུངས་པས་ནི་དངོས་གྲུབ་གང་ཡང་རུང་བ་དེ་ཐམས་ཅད་བསྐྱེ
Chinese
此外，一切有情也将不再被轮回束缚，因为一切事物的真如自性仅仅是同一的缘故。而且，如果连安立轮回和涅槃的规矩也不存在了，那么，世尊所说的话如何关联呢？对此应当说，一切事物的究竟实相，其自性仅仅是同一的。即使如此，由于被轮回的习气所完全执取，并且在无始的时间里，有情众生的心识执取于自和他，所以那样的实相没有显现出来。因此，只要在轮回的状态中存在着见解，那么如何能证悟那如是之真如呢？因为不了解这个原因，所以真实认知自他的心识是轮回的束缚，因此，对于安乐和痛苦等等，会认为是一个实体的多种差别，这是由于从无始的习气中产生的缘故。例如，月亮明明只有一个，但由于各自眼睛的毛病，有些人会看到各种各样的形状。同样，那些人的真实认知也会产生各种各样的现象。又如，在水面和雾气多的地方，同一个月亮的影像也会显现出很多。同样，由于无明普遍存在，所以即使是虚假的束缚，也会产生痛苦。例如，在空旷的原野上，将绳子误认为是蛇，由此产生的恐惧会让人感受到极大的痛苦，但实际上，那痛苦并不是蛇本身造成的。因此，即使是虚假的，也会产生痛苦。当摧毁了从那样的习气中产生的轮回时，那时就不会再有被轮回束缚的痛苦产生，因此，安乐和痛苦等等也不存在了，因为那时对自他的分别认知已经消失了。如经中广说“虚空飞行和降雨”等等，这说明任何悉地都能生起。
English
Furthermore, all sentient beings will also become free from the bonds of samsara, because the very nature of Suchness of all things is merely the same. Moreover, if even the conventions of establishing samsara and nirvana do not exist, then how does this relate to what the Blessed One has said? To this, it should be said that the ultimate reality of all things, its very nature, is merely the same. Even so, because it is completely grasped by the imprints of samsara, and because in beginningless time, the minds of sentient beings are grasped by focusing on self and other, such a reality has not become clear. Therefore, as long as there is a view in the states of samsara, how can one realize the Suchness that has become thus? Because of this reason of not knowing this, the mind that correctly knows self and other is the bondage of samsara, therefore, for happiness and suffering, etc., it will be recognized as many separate entities of one object, because it arises completely from beginningless imprints. For example, although the moon is only one, it appears in various forms to some due to defects in their eyes. Similarly, the correct knowledge of those also gives rise to various phenomena. Also, just as in places with water and much fog, the reflection of the same moon is also perceived as many, similarly, because ignorance also dwells in universal appearance, even with mere falsehood, suffering is established. For example, in an empty field, grasping a rope as the object of a snake, one experiences extreme suffering from the fear that arises from it, but in reality, that suffering is not created by the snake itself. Therefore, even with mere falsehood, suffering will arise. When samsara, which arises from such imprints, is destroyed, then at that time, the suffering of being bound by samsara will not arise at all, therefore, happiness and suffering, etc., will also not exist, because the separate cognitions of self and other have ceased at that time. As it is extensively said in the scriptures, "flying in the sky and raining," etc., this shows that any siddhi can arise.
Tibetan
ད་པའོ། ། ༄། །དེ་བཞིན་དུ་ཧེ་རུ་ཀའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཆེན་པོ་དེ་ཉིད་འདིར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བར་གསུངས་སོ། །དཔའ་བོ་ཆེན་པོ་ཧེ་རུ་ཀ །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། སྐྱེད་དང་གནས་པའི་རྒྱུ་དང་ནི། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ཉིད་གཅིག་པུ་སྟེ། དཔེར་ན་སྤྲུལ་གཅིག་ཁོ་ན་རེས་འགའ་ནི་ཀྱག་ཀྱོག་ཏུ་འདུག །རེས་འགའ་ནི་དྲང་པོར་འདུག་ཀྱང་འདིའི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་སོ་སོར་དབྱེ་བས་གནས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་འདི་ཡང་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ན་ཡང་འཁོར་བའི་གཟུགས་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བར་བལྟའོ། །དེ་བཞིན་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ཉིད་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པའི་རང་བཞིན་དུ་རྟོགས་པར་བྱའོ། །འོ་ན་གང་གི་ཚེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ཉིད་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་གཉི་གའི་རང་བཞིན་ཡིན་ན་འདི་ཀོ་ཇི་ལྟར་ན་དེ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་དངོས་པོར་འབྱུང་ཞིག་གུ་སྟེ། དངོས་པོ་ཀུན་གྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་དག་གིས་སྐྱོན་གྱི་དངོས་པོ་དེ་ལྟར་དེ་ལ་གནས་སོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་གསུངས་པ་སྤྲོས་མེད་དང་གོས་མེད་ཅེས་བྱ་བ་སྟེ། དོན་དམ་པར་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་འདི་ལ་སྤྲོས་པ་མེད་པས་དངོས་པོ་མེད་པའི་སྤྲོས་པས་མི་རིག་གོ །ཅི་སྟེ་ཞེ་ན། གོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ་དངོས་པོ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ནི་གོས་པའོ། །འདིས་ནི་གོས་པས་འདི་ལ་གཟུང་བ་མེད་དེ་གཉིས་པོ་རྣམས་ནི་སྐྱོན་དང་བཅས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ནའོ། །ཅི་སྟེ་དེ་དངོས་པོ་དང༌། དངོས་པོ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་དོ་ཞེས་བརྗོད་པ་དེ་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། འདི་ལ་སྲིད་པར་སྤྱོད་པ་དང༌། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེའི་འཁོར་བར་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པའི་དངོས་པོ་དང༌། དངོས་པོ་མེད་པའི་རང་བཞིན་གྱི་སྒོ་ནས་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་བ་བརྗོད་དེ། སེམས་ཅན་འཁོར་བ་ལ་སྤྱོད་པར་བརྩོན་པ་དེ་དག་རྣམས་རྣམས་ལ་སྟོན་པ་མཛད་པའི་དངོས་པོ་ཡིན་ནོ་པར་དགོངས་སོ། །འོ་ན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དེ་གཅིག་པུ་འཁོར་བའི་རྗེས་སུ་གནས་པའི་ཕྱིར་ན་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པའི་རང་བཞིན་དོན་དམ་པ་དེ་གཉིས་ཀྱི་རང་བཞིན་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ན་འདི་ཇི་ལྟར་རིགས་པ་ཡིན། ཇི་སྲིད་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེའི་རང་བཞིན་སྲིད་པའི་རྗེས་སུ་ ༄། །འཇུག་པར་རབ་ཏུ་ཤེས་སམ། འོན་ཏེ་མིད་ན་གང་གི་ཚེ་མི་ཤེས་ན་ནི་མི་ཤེས་པ་དེ་ཇི་སྲིད་དུ་དེའི་ཚེ་དེའི་རང་བཞིན་གྱི་སྲིད་པ་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པའི་འགྲོ་བ་ཀུན་གྱི་རང་བཞིན་དུ་རྣ
Chinese
顶礼。 如是，希热迦（Heruka）的真实性大本体，在此被宣说应当修习。如《大雄希热迦》等之中，“生起与安住之因”等，指的是薄伽梵（Bhagavan）本身是唯一的。例如，一个化身有时弯曲，有时正直，但其本体并非通过区分而存在。同样，这位薄伽梵虽然是唯一的，但也被视为显现为轮回的各种形态。同样，应当了知薄伽梵本身是事物和非事物的自性。那么，当薄伽梵本身是事物和非事物二者的自性时，这如何能成为那二者皆非的事物呢？因为是所有事物的自性，那么能取和所取等过失的事物如何安住于彼呢？对此，宣说了“无戏论和无染污”，真实义上，薄伽梵没有戏论，因此不会被非事物的戏论所认知。为什么呢？因为没有染污，非事物的自性就是染污。因此，通过染污，此者没有能取，因为二者都具有过失。如果说那是事物和非事物的自性，那又是如何呢？对此，宣说了“于有中行持”，薄伽梵于轮回中行持的事物和非事物的自性，因此如此宣说。为了那些勤奋于在轮回中行持的众生，认为是示现的对境。那么，真实性的智慧是唯一的，因为安住在轮回之后，事物和非事物的真实自性与那二者的自性相分离，这怎么合理呢？何时薄伽梵的自性进入有之后，才能完全知晓呢？或者，如果不知道，那么不知道的那个时候，他的自性的有，事物和非事物的所有的行境的自性中，
English
Homage. Thus, the great reality of Heruka is declared here to be practiced. In the "Great Hero Heruka" and so on, "the cause of arising and abiding" and so on, refers to the fact that the Bhagavan himself is the only one. For example, a single emanation is sometimes crooked and sometimes upright, but its essence does not exist by being differentiated. Similarly, this Bhagavan, although being one, is also seen as appearing in various forms of samsara. Likewise, it should be understood that the Bhagavan himself is the nature of things and non-things. Now, when the Bhagavan himself is the nature of both things and non-things, how can this become a thing that is neither of the two? Because it is the nature of all things, how can the faults of things such as the grasped and the grasper reside in it? To this, it is said, "Without elaboration and without defilement," in the true sense, the Bhagavan has no elaboration, and therefore is not recognized by the elaboration of non-things. Why? Because there is no defilement, the nature of non-things is defilement. Therefore, through defilement, this one has no grasper, because both are faulty. If it is said that it is the nature of things and non-things, then how is that? To this, it is said, "Acting in existence," the nature of things and non-things of the Bhagavan acting in samsara, therefore it is said thus. For those beings who diligently act in samsara, it is considered to be the object of manifestation. Then, the wisdom of reality is unique, because after abiding in samsara, the true nature of things and non-things is separated from the nature of those two, how is this reasonable? When will the nature of the Bhagavan enter into existence, then can it be fully known? Or, if it is not known, then at that time of not knowing, his nature of existence, in the nature of all realms of things and non-things,