Tibetan
བླ་མའི་མན་ངག་ཁོ་ནས་ཚད་ཤེས་པར་བྱའོ་ཞེས་པའི་ཐ་ཚིག་གོ །ཕྲ་མོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་འདི་ནི་བླ་མའི་མན་ངག་ཁོ་ན་ས་ཐོབ་ཀྱི། གཞན་ཕྱིའི་ལམ་ལ་སོགས་པས་ནི་མི་ཐོབ་པོ་ཞེས་སྟོན་པས་གསུངས་པ། ཕྱི་ཡི་ལམ་གྱིས་མ་ཡིན་ཏེ། །གཙུག་ལག་གིས་ཀྱང་རིང་བ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གསུངས་པ། གཙུག་ལག་དག་ནི་རྙེད་སླ་སྟེ། དེ་ཡི་དགོས་པ་རྙེད་དཀའ་བས། །ཞེས་སོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་ཤེས་པར་བྱ་ཞེ་ན་གསུངས་པ། ཐབས་ ༄། །ལ་མཁས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །ད་ནི་སྔགས་བཟླ་བའི་ཐབས་སྟོན་པས་གསུངས་པ། ཡིད་ཀྱི་སྔོན་དུ་གཏོང་བའི་ཆོས། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་ལ་ཡིད་ནི་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྟེན་ཡིད་དོ། །ཡིད་དེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གདོད་མའོ་ཞེས་པའོ། །འདི་ལྟ་སྟེ། ལུས་ངག་ཡིད་ལས་ཡིད་ཀྱི་ལས་སྔར་འབྱུང་སྟེ། ཡིད་ཀྱིས་བསམས་པའི་འོག་ཏུ་ལུས་དང་ངག་སྤྱོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་མཛོད་ཀྱི་ནང་ནས་ཀྱང་གསུངས་པ། སེམས་པ་ཡིད་ཀྱི་ལས་ཡིན་ཏེ། །དེས་བསྐྱེད་ལུས་དང་ངག་གི་ལས། །ཞེས་སོ། །ཡིད་དག་ཅིང་ནི་ཡིད་འགྲོ་བ་ཞེས་པ་ནི་དག་པའི་ཡིད་ཡིན་ཏེ། ལུས་ངག་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟ་སྟེ། ཡིད་དག་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་ལུས་ངག་གི་ལས་མི་དག་ན་ཡང་སྐྱོན་དུ་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །དེ་ལྟར་ཡང་གསུངས་པ། རྟོག་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡི། །གལ་ཏེ་དགའམ་མི་དགེ་བ། །དེ་ཀུན་དགེ་བར་སོང་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཕྱིར་ཡིད་ནི་དབང་འགྱུར་ཕྱིར། །ཞེས་སོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཡིད་འགྲོ་བ་ཞེས་ཏེ། དགེ་དང་མི་དགེ་བའི་བག་ཆགས་ལ་ཡིད་འཕྲོ་བ་དང༌། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་ཡིད་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཡིད་དངོས་ཐམས་ཅད་དུ། །ཞེས་པ་ནི། ལུས་ངག་ཡིད་ཀྱི་དངོས་པོའོ། །ཞེས་པའི་ཐ་ཚིག་གོ།། དེས་ན་བློ་དང་ལྡན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཡིད་དག་པར་བྱ་བ་ལ་བསྒྲིམས་ནས་ནན་ཏན་དུ་བྱའོ་ཞེས་པའོ། །ལུས་ངག་ཡིད་གཅོ་པོར་བསྟན་ནས་ཉིད་ལས་གཞན་མེད་ཅིང་དོན་བསྟན་པ། གལ་ཏེ་བཟླས་འདོད་རྣལ་འབྱོར་བས། །སྙིང་གེ་བསམ་བ་སྤང་བའོ། །ཞེས་པ་ནི། རྣལ་འབྱོར་པས་སེམས་སྤངས་ནས། གཞན་དུ་བཟླ་བ་ནི་མེད་དོ་ཞེས་པའི་ཐ་ཚིག་སྟེ། ལུས་ངག་གི་ལས་གཟུགས་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རྒྱུའི་ཕྱི་རུ་ས་བོན་ཏེ། དེ་ཁོ་ན་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལས་བྱ་བའི་སྔགས་ཀྱང་དོན་དམ་པར་མཐོང་སྟེ། ཡིག་འབྲུ་ཡིན་ཏེ། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟ་སྟེ། ཆེ་གེ་མོ་
Chinese
这是说只有通过上师的口诀才能衡量。这个微细的等持，只有通过上师的口诀才能获得，通过其他的外部途径等是无法获得的，这是导师所说的。“不是通过外道的方法，即使是论藏也相距甚远。”为什么呢？导师说：“论藏容易获得，但其中的要义难以获得。”那么应该如何了解呢？导师说：“通过善于方便的瑜伽士。”等等。现在导师讲述念诵咒语的方法时说：“意先于行之法。”等等。其中，意是作为意识之所依的意。意是所有法的开端。例如，身语意中，意的行为先发生，因为身和语是在意念之后才行动的。因此，在《俱舍论》中也说：“心是意的行为，它产生身和语的行为。”“意清净且意行”是指清净的意，而不是身语。例如，意思是说，意清净的瑜伽士，即使身语的行为不清净，也不会成为过失。就像所说的那样：“菩萨的念头，无论是快乐还是不善，都会变成善，因此意是自主的。”为什么呢？因为“意行”，意念会倾向于善与不善的习气，以及倾向于从痛苦中解脱。因此，“在一切意念事物中”，指的是身语意的实物。这是它的含义。因此，有智慧的瑜伽士应该努力使意清净，并认真地去做。在将身语意作为主要之后，讲述了没有其他，并且讲述了意义。“如果瑜伽士想要念诵，就应舍弃无意义的想法。”这是说，瑜伽士舍弃了心，在其他地方念诵是不可能的，因为身语的行为本身就是色。为什么呢？因为因的外在是种子，只有它才能真实地看到从色等产生的行为的咒语，因为它是文字，是依缘而生起的。例如，某某。
English
This is to say that only the guru's instructions can be used to measure. This subtle samadhi can only be attained through the guru's instructions; it cannot be attained through other external paths, etc. This is what the teacher said: "Not through external methods, even the treatises are far away." Why? The teacher said: "Treatises are easy to obtain, but their meaning is difficult to obtain." So how should one understand? The teacher said: "Through the yogi who is skilled in means." etc. Now, the teacher explains the method of reciting mantras, saying: "The dharma that precedes the mind." etc. Among them, mind is the mind that is the basis of consciousness. Mind is the beginning of all dharmas. For example, among body, speech, and mind, the action of mind occurs first, because body and speech act after the mind has thought. Therefore, it is also said in the Abhidharmakosha: "Mind is the action of mind; it produces the actions of body and speech." "Mind is pure and mind goes" refers to the pure mind, not body and speech. For example, it means that even if the actions of body and speech are impure, it will not become a fault for a yogi whose mind is pure. As it is said: "The thoughts of a Bodhisattva, whether happy or unwholesome, will all become wholesome, therefore the mind is autonomous." Why? Because "mind goes," the mind tends towards the habits of good and unwholesome, and towards liberation from suffering. Therefore, "in all mind objects" refers to the objects of body, speech, and mind. This is its meaning. Therefore, the wise yogi should strive to purify the mind and do it diligently. After showing body, speech, and mind as the main, it is said that there is no other, and the meaning is explained. "If the yogi wants to recite, he should abandon meaningless thoughts." This means that it is impossible for the yogi to abandon the mind and recite elsewhere, because the actions of body and speech are themselves form. Why? Because the external of the cause is the seed, and only it can truly see the mantras of action arising from form, etc., because it is letters, arising dependently. For example, so and so.
Tibetan
ཤཱ་ནྟིཾ་ཀུ་རུ་ཞེས་སྨྲ་བའི་ཚིག་ལ་ཆེ་གེ་སྨྲ་ཙམ་ན་ཤཱནྟིཾ་ཀུ་རུའི་སྒྲ་མི་འབྱུང་ངོ༌། །ཤཱིནྟིཾ་ཀུ་རུ་ཞེས་བརྗོད་ན། ཆེ་གེ་མོ་ལ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཡང་ཆེ་བརྗོད་ཙམ་ན་གི་མེ་འབྱུང་ངོ༌། །གེ་བརྗོད་ཙམ་ན་ཆེ་ཐལ་ལོ། །དེ་བཞིན་དུ་དེ་གཉིས་བརྗོད་ཙམ་ན་ ༄། །མོ་མེད་དོ། །མོ་བརྗོད་ཙམ་ན་ཆེ་གེ་མོ་ཐལ་ལོ། །དེས་ན་ལས་བྱས་པའི་སྔགས་ཀྱང་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་མངོན་པར་བརྟགས་པ་ཙམ་ཡིན་ཏེ། དོན་དམ་པར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་སྔགས་ཀྱི་རང་བཞིན་བསྟན་ནས། སྔགས་བཟླས་པའི་ཐབས་བསྟན་པ་གསུངས་པ། གཟུགས་སོགས་སྲིད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་དག །ས་བོན་བཟླས་ཤིང་སྦྱར་བར་བྱ། །ཞེས་པ་སྟེ། ཡི་གེ་ཧཱུཾ་གིས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཡང་དག་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་དམིགས་ནས་བཟླས་ཏེ། བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་དེས། ཚེ་འདིའི་སྲིད་པའི་ནང་ན་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་འབྲས་བུར་བྱའོ་ཞེས་པའོ། །བཟླ་བའི་སྔགས་གང་ཞེ་ན་གསུངས་པ། ཐམས་ཅད་ཀུན་གྱིས་བཀུར་བ་ཡི། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་ལ་ཐམས་ཅད་ཀུན་གྱིས་བཀུར་ཞེས་པ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཟླ་ཚེས་དང་ཐིག་ལེ་སྟེ། ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཉིད་ཡེ་ཤེས་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་སྤྱི་བོར་གནས་པ་ལ། །ཞེས་པ་ནི་ཟླ་ཚེས་དང་ཐིག་ལེ་ཧཱུཾ་གི་དབུ་སྟེང་ན་རྟག་པར་གཞག་པར་བྱའོ། །རྟག་པར་རྩ་བར་རྩེ་བྱས་ནས། །ཞེས་པ་ནི། འོག་རྟག་པར་ཞབས་སྐྱེད་བཏགས་ཞེས་པའོ། །དོན་དེ་གཉིས་ཁོ་ན་སྟོན་པས། །ཐིག་པར་རོ་ལྡན་པ་ཡིས། །ཞེས་པའོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ས་བོན་གང་ཞེ་ན་གསུངས་པ་ཡེ་ཤེས་རྣམ་ཤེས་ས་བོན་ཉིད། །ཅེས་པ་སྟེ། ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ངོ༌། །འཁོར་བའི་ལོངས་སྤྱོད་དོན་དུ་སྔགས་བཟླས་ན་ཡང༌། སྒྲ་དང་ཚིག་མེད་པར་ཡིད་ཁོ་ནས་བཟླ་བར་བྱའོ་ཞེས་སྟོན་པ། །འཁོར་བའི་ལོངས་སྤྱོད་སྤྱོད་པ་ཡི། །སྒྲ་མེད་དག་ནི་སྤངས་ནས་སུ། །ཡིད་ཀྱིས་བཟླས་དང་ལྡན་པར་བྱ། །ཞེས་པའོ། །དེ་ནི་མཚན་མ་བརྒྱད་སྟོན་འདོད་པ། བཅོམ་ལྡན་འངས་ཀྱིས་གསུངས་པ། མི་གཡོ་རྟག་ཏུ་ཐབས་གནས་པ། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་ལ་མི་གཡོ་ནི་འཇིག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟག་ཏུ་ཞེས་པ་ནི་མི་ཆེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐབས་གནས་པ་ཞེས་པ་ནི་དེ་གཉིས་ཀྱིས་ཐབས་ལ་གནས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་ཕྱིར་རོ། །རྟག་པ་ནི་ཞེས་པ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཉིད་དེ་ཞེས་པ་ནི་འཕགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་རྒྱུའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུན་དུ་ཕྲ་བ་ཞེ
Chinese
说“香停古汝”这个词的时候，只说“香停”就不会出现“香停古汝”的声音。如果说“香停古汝”，就会变成“香停莫”。同样，只说“香”就不会出现“停莫”。只说“停”就会变成“香”。同样，只说这两个字，就没有“莫”字。只说“莫”字，就会变成“香停莫”。因此，所作的咒语也只是对缘起法的显现进行推测而已，从胜义谛来说并非如此。这样显示了咒语的自性之后，宣说了念诵咒语的方法，即“色等有之受用，种子念诵而合之”。意思是，以字“吽”观想色等为真实之世俗谛，以该福德之聚，在此生之有中作为受用之果。念诵的咒语是什么呢？宣说了“一切皆恭敬”等。其中，“一切皆恭敬”是指毗卢遮那佛的自性，即月相和明点，因为是极其清净的法界本身，是智慧本身。同样，“位于顶髻上”是指月相和明点常置于“吽”字之上。 “常于根上作顶”是指“下常于足上作生”。只显示这两个意义，即“以明点具味”。那么，这样的种子是什么呢？宣说了“智慧名识种子本身”，即字“吽”。即使为了轮回的受用而念诵咒语，也要不发声音和言语，只用心念诵，这显示了“享用轮回之受用，舍弃无声之语，以意念诵而具之”。这是想显示八种相，薄伽梵所说“不摇常住方便住”等。其中，“不摇”是因为不坏灭。“常住”是因为不间断。“方便住”是因为以二者安住于方便的自性。“常”是因为如来之因本身。“法界本身”是因为圣法之因。“恒常微细”
English
When uttering the word "Shāntiṃ Kuru," merely saying "Shāntiṃ" will not produce the sound of "Shāntiṃ Kuru." If one says "Shīntiṃ Kuru," it will become "Shāntiṃ Mo." Similarly, just saying "Shā" will not produce "Tiṃ Mo." Just saying "Tiṃ" will become "Shā." Likewise, just saying these two syllables, there is no "Mo." Just saying "Mo" will become "Shāntiṃ Mo." Therefore, the mantras that are recited are merely speculations on the manifestation of dependent origination; they are not ultimately true. Having thus shown the nature of mantras, the method of reciting mantras is taught, which is: "Forms and other worldly enjoyments, seeds are recited and joined." This means that by meditating on forms and so on as the true conventional truth with the letter "Hūṃ," with that accumulation of merit, in this existence, it will be made into the fruit of enjoyment. What is the mantra to be recited? It is said, "All are revered," and so on. Among them, "All are revered" refers to the nature of Vairocana, which is the crescent moon and bindu, because it is the very essence of the utterly pure dharmadhatu, the very essence of wisdom. Similarly, "Located on the crown" means that the crescent moon and bindu should always be placed on top of the head of the letter "Hūṃ." "Always making the root the top" means "Below, always attaching the foot as the origin." Only showing these two meanings, that is, "With the bindu having taste." So, what is such a seed? It is said, "The seed itself is wisdom consciousness," which is the letter "Hūṃ." Even if mantras are recited for the sake of worldly enjoyments, they should be recited without sound or words, but only with the mind, which shows, "Enjoying worldly enjoyments, abandoning soundless words, being endowed with mental recitation." This is wanting to show the eight characteristics, spoken by the Bhagavan, "Immovable, constant, abiding in means," and so on. Among them, "Immovable" is because it is indestructible. "Constant" is because it is uninterrupted. "Abiding in means" is because with these two, it is the nature of abiding in means. "Constant" is because it is the very cause of the Tathagatas. "The very dharmadhatu" is because it is the cause of the noble dharma. "Continuously subtle"