Tibetan
ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་མེད་པ་ལས་སྐྱེ་ན། ཐམས་ཅད་ལས་ཀྱང་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། གང་གི་ཕྱིར་འགྲོ་བའི་བསྐྱེད་བུ་སྐྱེད་བྱེད་ལ་སོགས་པ་ནི་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའོ། །འོ་ན་དབང་ པོའི་ཤེས་པ་རྟོག་པ་མེད་པ་ཡིན་ལ་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་མ་ཡིན་པར་ཇི་ལྟར་ཤེས་པ་ཡིན་ཞེ་ན། འདི་ལ་རེ་ཞིག་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཡོད་པ་མདོ་སྡེ་བར་གནས་པའི་ཕྱོགས་ལ་བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱིས་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་དྲན་པ་ཕྱོགས་ཙམ་ཅུང་ཟད་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་དངོས་པོ་ནི་ཤེས་པ་དང་ཤེས་བྱ་གཉིས་སུ་གནས་སོ། །གཞན་གསུམ་པོ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །བྱེད་པ་པོ་དང་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཁོངས་སུ་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་དུ་རྟོག་པའང་ཚད་མ་ཤེས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་བརྟག་པར་བྱ་སྟེ། ཚིག་གི་དོན་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི་ཚད་མ་ཉིད་དང་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དུ་ན་འདི་ལྟ་བུའི་གཟུགས་འདི་ན་མེད་ཅེས་པ་དང༌། འདི་ནི་འདི་ན་མེད་དོ་ཞེས་པའི་ཡུལ་གཞན་དང་དུས་གཞན་དང༌། རང་བཞིན་གཞན་ཕན་ཚུན་སྤངས་པས་ཡུལ་གཞན་ལ་སོགས་པ་རྟོག་པ་མེད་དོ། །གཉིད་འཐུག་པོའི་གནས་སྐབས་བཞིན་དུ་སྔོན་ཉིད་ལས་ཕན་པ་ཐོབ་པ་དང༌། མི་ཕན་པ་སྤོང་བའི་བདག་ཉིད་ཐ་སྙད་འགྲོ་བ་རྣམས་ལ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །གང་ཡང་ཡུལ་དང་དུས་ཀྱི་བསྐལ་པ་དེ་ཡང་དེའི་ཡུལ་དང་དུས་རྣམས་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱི་དུས་ན་ཤེས་བྱ་དང་ཤེས་བྱེད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། །རང་བཞིན་གྱི་བསྐལ་པ་གང་ཡིན་པ་ཡང་དོན་གྱི་བྱ་བ་བྱེད་བ་དེ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཤེས་བྱའི་ཚོགས་སུ་གནས་སོ། །གང་ཡང་དོན་གྱི་བྱ་བ་མི་བྱེད་པ་ནི་རི་བོང་གི་རྭ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་ཡང་ཕྱི་རོལ་ལ་མི་གནས་པའོ། །ཐོག་མ་མེད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བག་ཆགས་འབའ་ཞིག་ལས་གྱུར་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་བྱས་པའི་ཤེས་བྱ་ནི་དོན་དམ་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ། །དངོས་པོ་ནི་གཉིས་ཁོ་ན་སྟེ། དེ་ལ་ཤེས་པ་དང་ཤེས་བྱ་གཉིས་བདག་ཉིད་གཅིག་པ་ཉིད་མེད་དོ། །དེའི་བདག་ཉིད་གཅིག་པ་ཡིན་ན་ཤེས་པ་ཉིད་དམ་ཤེས་བྱ་ཉིད་གཉིས་སུ་དབྱེར་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ་གཉིས་པོ་ནི་ཕན་ཚུན་ལྟོས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་བྱའི་ཕྱོགས་ཡིན་ན་ནི་འགྲོ་བ་རྣམས་ལོང་བ་དང་ལྐུགས་པ་ལྟ་བུར་འགྱུར་རོ། །ཤེས་པ་ལས་གཞན་མེད་ན་ཤེས་ པའི་ཕྱོགས་ལ་ཤེས་བྱ་ཉིད་ཤེས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་མཐོང་བ་མེད་པ
Chinese
如果像那些一样从无中产生，那么所有的一切都将从一切中产生。为什么呢？因为行走的生子、生者等都如幻术一般。那么，根识没有分别念，也不是具有分别念的，如何得知呢？对此，暂且为了让住在经部宗一方的孩童们理解外境是存在的，稍微讲述一下如何忆念。事物存在于能知和所知二者之中。其他三者等是不存在的。作者和行为等也包含在其中。因为同样地，分别念也应以量识为先进行考察。词义的分别安立与量识本身相关联。否则，说“像这样的事物不存在于此”，以及“这个不存在于此”时，由于互相舍弃了其他处所、其他时间和不同自性，因此没有其他处所等分别念。如同深度睡眠的状态一样，从先前获得利益和舍弃无益的自性，对于世俗的众生来说是不存在的。无论是处所和时间的劫，其处所和时间都是在那个时候能知和所知的体性。无论是何种自性的劫，凡是做有意义的事情，所有的一切知者、无贪者等也都存在于所知的集合中。凡是不做有意义的事情，就像兔角等一样，也不存在于外境中。仅仅是从无始以来的分别念习气所产生的分别念所造作的所知，并不是胜义谛。事物只有两种，即能知和所知，二者本身并不相同。如果二者本身相同，那么能知本身或所知本身将无法区分。但事实并非如此，因为二者是相互依存的。如果是所知的一方，那么众生将变得像盲人和哑巴一样。如果除了能知之外没有其他，那么在能知的一方，由于所知本身就是能知本身，因此无法见到外境。
English
If, like those, it arises from nothing, then all things would arise from everything. Why? Because the walking offspring, the progenitor, etc., are like illusions. Then, how is it known that sense consciousness is without conceptualization and not with conceptualization? In this regard, for the sake of children who reside in the Sutra school to understand that external objects exist, I will briefly explain how to remember. Things exist in two: the knower and the known. The other three, etc., do not exist. The agent and the action, etc., are also included in that. Because in the same way, conceptualization should also be examined by preceding it with valid cognition. The distinction of the meaning of words is related to valid cognition itself. Otherwise, saying "such a form does not exist here," and "this does not exist here," because of mutually abandoning other places, other times, and different natures, there is no conceptualization of other places, etc. Like the state of deep sleep, the nature of obtaining benefit and abandoning what is not beneficial from the previous one does not exist for ordinary beings. Whatever the eon of place and time, its places and times are the nature of the knowable and the knower at that time. Whatever the eon of nature, all those who do meaningful things, all knowers, those without attachment, etc., also exist in the collection of the knowable. Whatever does not do meaningful things, like rabbit horns, etc., does not exist externally either. The knowable made by conceptualization, which arises solely from the habit of beginningless conceptualization, is not the ultimate truth. There are only two things: the knower and the known, and the two themselves are not the same. If the two themselves were the same, then the knower itself or the known itself would become indistinguishable. But that is not the case, because the two are mutually dependent. If it were the side of the known, then beings would become like the blind and the dumb. If there is nothing other than the knower, then on the side of the knower, because the known itself is the knower itself, there is no seeing of external objects.
Tibetan
ར་འགྱུར་རོ། །ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཡོད་པར་སྨྲ་བས་དེ་ལྟ་བུ་དེ་ཡང་མི་འདོད་དོ། །དེ་ལ་གཉིས་པོ་ཕན་ཚུན་སྤངས་ཏེ་གནས་པ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་ཤེས་བྱའི་བདག་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་པ་ཉིད་གཞན་གྱིས་གསལ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ལ་རང་ཉིད་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་བྱ་གསལ་བར་བྱེད་པའི་བདག་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ན་སྔར་བསྟན་པའི་སྐྱོན་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་པ་ཡང་གསལ་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ན་ཤེས་བྱའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་རོ། །གཞན་གསལ་བ་ཡིན་ན། གཞན་ཡང་དེ་བས་ལྷག་བའི་གསལ་བྱེད་ཉིད་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་རང་གསལ་བར་འགྱུར་བའམ། གཞན་གྱི་གསལ་བྱེད་དུ་འགྱུར་རོ། །གཞན་དུ་ན་གཞན་འདིས་གསལ་བྱེད་ཡིན་ཞེས་བྱ་བར་མི་འགྱུར་ལ། འདི་ཡང་གསལ་བ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བར་ཡང་མི་འགྱུར་རོ། །རང་ཉིད་གསལ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་གསལ་བར་མ་གཟུང་ཡང་གསལ་བྱེད་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དུ་ན་སྒྲུབ་པར་མི་ནུས་ཏེ་དེའི་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་རྟོགས་པར་དཀའ་བ་ཡིན་ཏེ། གསལ་བྱེད་མ་བཟུང་བས་ནི་གསལ་བྱེད་ཉིད་དུ་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་གསལ་བྱེད་ཉིད་དུ་བཟུང་བ་ནི་གསལ་བ་ཉིད་དུ་རྟོགས་ཀྱི་གཞན་དུ་ནི་མི་འགྲུབ་བོ། །དེ་རྟོགས་པ་ཡང་གསལ་བྱེད་ཉིད་ཀྱིས་རྟོགས་པ་ཡིན་ན། ཕན་ཚུན་ལྟོས་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་རོ། །འོ་ན་གང་གི་ཕྱིར་ཡང་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ཡིན་ཏེ་དེའི་རང་བཞིན་གྱིས་གཞན་ཉེ་བར་བསྒྱུར་ཏེ། ཇི་ལྟར་དམར་པོའི་རྫས་དང་སྦྱར་བས་དཀར་པོའི་རྫས་ཀྱང་དམར་པོར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ནག་པོའི་རྫས་ཀྱིས་ནག་པོར་འགྱུར་ལ། ལྗང་གུས་ལྗང་གུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །མར་མེའི་འོད་ཀྱིས་ཀྱང་གསལ་བར་བྱེད་དེ་སྣང་བ་དང་བཅས་པའི་གཟུགས་སུ་འགྱུར་རོ། །གང་ཡང་རང་ཉིད་གསལ་བྱེད་ཀྱི་བདག་ཉིད་མ་ཡིན་ན་དེ་བདག་ཉིད་དང་གཞན་མི་གསལ་བ་ཇི་ལྟར་གསལ་བར་འགྱུར། གང་གི་ཕྱིར་དབྱིག་ པའི་མི་གསལ་བའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་མུན་པའི་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་གསལ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། མར་མེ་ལ་སོགས་པ་ལེན་པ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་གཞན་གསལ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་བླངས་པས་གཞན་གསལ་བར་བྱེད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་གསལ་བར་བྱེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དང་མི་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་དུ་གང་གཞན་མ་ཡིན་པ་དེ་ལ་རེ་ཞིག་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་གསལ་བྱེད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཞན་ཇི་ལྟར་གས
Chinese
也会转变的。主张外境存在的人，也不认可那种说法。那二者是互相排斥而存在的，因为识的自性不会转变成所识的自性。识本身不是由其他来照亮，而是自己照亮自己，因为不是照亮所识的自性。如果是它的自性，就会陷入之前所说的过失。如果识本身不是明亮的，就会变成所识的自性的过失。如果是照亮其他的，那么其他也应该是比它更强的照亮者。另外，要么自己照亮自己，要么成为其他的照亮者。否则，就不能说“这个照亮者”，也不能说“这个是明亮的”。会变成自己是明亮的自性，即使没有被认为是明亮的，也是照亮者。否则，就无法成立，因为它的照亮者难以理解，因为没有抓住照亮者，就无法成立为照亮者。因为抓住照亮者，才能理解为明亮，否则就无法成立。如果理解它也是通过照亮者来理解的，就会陷入互相依赖的过失。那么，为什么也是事物的自性呢？因为它的自性会改变其他的接近。比如，与红色的物体混合，白色的物体也会变成红色。同样，黑色的物体会变成黑色，绿色的物体会变成绿色等等。灯的光芒也会照亮，会变成带有光芒的色法。如果自己不是照亮者的自性，那么它自己和不明显的其他事物怎么会变得明显呢？因为泥土不明显的自性不会使黑暗中的瓶子等变得明显，因此会陷入不取灯等的情况。如果说是通过取其他明亮的自性来照亮其他，那是不对的，因为它不具备照亮的自性。因为同样，对于不是其他的事物，暂且因为自己的自性不是照亮者，怎么能照亮其他呢？
English
It will also change. Those who assert the existence of external objects do not accept such a view either. The two exist in mutual exclusion, because the nature of consciousness does not transform into the nature of the knowable. Consciousness itself is not illuminated by others, but illuminates itself, because it is not the nature of illuminating the knowable. If it were its nature, it would fall into the faults mentioned earlier. If consciousness itself is not luminous, it would become the fault of the nature of the knowable. If it illuminates others, then the other should be an even greater illuminator than it. Furthermore, it either illuminates itself or becomes the illuminator of others. Otherwise, it cannot be said that "this is an illuminator," nor can it be said that "this is luminous." It would become the self-nature of being luminous, because even if it is not considered luminous, it is still an illuminator. Otherwise, it cannot be established, because its illuminator is difficult to understand, and because the illuminator is not grasped, it cannot be established as an illuminator. Because the illuminator is grasped, it can be understood as luminous, otherwise it cannot be established. If understanding it is also understood through the illuminator, it will fall into the fault of mutual dependence. Then, why is it also the nature of things? Because its nature changes the approach of others. For example, when mixed with a red object, a white object will also turn red. Similarly, a black object will turn black, a green object will become green, and so on. The light of a lamp also illuminates, and it becomes a form with light. If one's self is not the nature of an illuminator, then how can it and other non-manifest things become manifest? Because the non-manifest nature of earth does not make a pot in the dark, etc., manifest, therefore, it would fall into the situation of not taking a lamp, etc. If it is said that others are illuminated by taking the nature of other luminosity, that is not correct, because it does not possess the nature of illuminating. Because similarly, for something that is not other, how can it illuminate others, since its own nature is not an illuminator?