Tibetan
པ་ལ་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་རྣམ་པ་དང་བྲལ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །སེར་པོའི་ཤེས་པ་དང་མི་འབྲལ་བའམ། སྔོན་པོ་དང་བྲལ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གང་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་མ་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཡང་དག་ པའི་རིག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །སེར་པོའི་ཤེས་བ་ནི་ནག་པོའི་ཤེས་པ་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་མེ་ལོང་ལ་རང་གི་བཞིན་གྱི་གཟུགས་བརྙན་སྣང་བ་ནི་རང་གི་བཞིན་གྱི་རྣམ་པ་ཡིན་གྱི་གཞན་གྱི་རྣམ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡིས་རང་གི་བཞིན་ཉིད་ཡང་དག་པར་རིག་པ་ཡིན་གྱི་གཞན་གྱིས་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་རྣམ་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཞན་གྱིས་རྣམ་པར་རིག་པས་སྔོན་པོའི་དོན་གྱི་རྣམ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཤིན་ཏུ་ཐལ་ཆེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་དག་པར་རིག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པ་མེད་པའི་ཤེས་པ་ཡང་སྔོན་པོའི་དོན་རིག་པ་པོ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་དེ་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་པའི་ཕྱིར་གཟུགས་བརྙན་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་མེ་ལོང་གེ་དཀྱིལ་འཁོར་བཞིན་ནོ། །དོན་རྟོགས་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་གང་གི་ཕྱིར་མེ་ལོང་གི་ངོས་ལ་གཟུགས་བརྙན་མ་ལུས་པ་དང་བྲལ་ཏེ་གཟུགས་བརྙན་དང་བྲལ་བས་ན་རང་གི་བཞིན་ལ་སོགས་པ་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཤེས་པ་ནི་གང་དུ་ཡང་དོན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་གཟུགས་བརྙན་མེད་པས་ཇི་ལྟར་དོན་ཉིད་རྟོགས་པར་འགྱུར། དོན་རང་གི་བཞིན་ལྟར་རང་གི་མངོན་སུམ་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ་སྔོན་དུ་བསྟན་པའི་སྐྱོན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་རྣམ་པ་མེད་པ་དང་གཞན་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་གཉིས་ཀྱིས་དོན་ཡང་དག་པར་རིག་བ་ནི་མི་སྲིད་དོ། །ཞར་ལ་བྱུང་བ་ནི་དེས་ཆོག་གོ །ཕྱོགས་ཙམ་ཞིག་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལས་གཞན་དུ་ནི་གཞུང་མངས་ཀྱིས་དོགས་པས་མ་བྲིས་སོ། །དེ་ལྟར་གྱུར་པ་གང་ལས་ཤེ་ན། ངེས་འབྱུང་ཞིང་ཞེས་པ་ནི་ངེས་པར་འབྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། འདི་ངེས་པར་བྱེ་བྲག་ཏུ་ལྷ་རྣམས་ངེས་པར་བྱེད་པས་ན་ངེས་པར་འབྱུང་བ་སྟེ་ཨཱ་ལི་དང་ཀཱ་ལིའི་ཚོགས་སོ། །དེ་ནས་ཡང་གང་ལས་ཤེ་ན། སྒྲའི་ཚུལ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། སྒྲའི་ཚུལ་ནི་སྒྲ་ཙམ་སྟེ། །དེ་སོ་སོའི་རྟེན་དུ་འགྱུར་བ་ཕྲ་མོའོ། །དེའི་གཟུགས་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། །གདན་ཇི་ལྟ་བར་དབྱངས་དང་གསལ་བྱེད་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱི་སྟེང་དུ་ཧཱུཾ་ངོ༌། །དེ་ལས་སྐྱེས་པ་ནི་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་སྟེ་ལྟེ་བའི་སྟེང་དུ་གདན་ལ་གནས་པའི་ཧཱུཾ་ཡིག་གོ །དེའི་སྟེང་དུ་བར་མཆོད་པར་ཧཱུཾ་ནག་ པོའོ། །དེའི་སྟེང་དུ་ཨཱཿ་དམར་པོའོ། །
Chinese
不是与存在和不存在的形态相分离的。不是与黄色知识不可分离的，也不是与蓝色相分离的。如果不是那个的自性，那就不是正确的知识。正如黄色知识不是黑色知识一样。正如镜子中显现的自己的面容的影像，是自己面容的形态，而不是其他的形态。它正确地认识自己的面容，而不是其他的，因为与它的形态相分离。同样，通过其他的分别识，不是蓝色的事物的形态，因为太过分了。也不是正确地认识。没有形态的知识也不是蓝色的事物认识者，因为那与事物的全部形态相分离，如同与全部影像相分离的镜子的中心。事物如何被理解呢？因为镜子的表面与全部影像相分离，因为与影像相分离，所以不是理解自己的面容等等。同样，在任何地方，知识中没有事物的自性的影像，如何能理解事物本身呢？事物不会像自己的面容一样显现，因为之前已经指出了过失。因此，通过没有形态和具有其他形态的两者，不可能正确地认识事物。顺便提及的就足够了。这只是指出了一个方面，因为担心篇幅过长，所以没有写更多。从哪里变成这样呢？“确定生起处”是指说了确定生起等等。这确定地、特别地使诸神确定，因此是确定生起，即元音和辅音的集合。然后又从哪里呢？说了“从声音的方式”等等。声音的方式只是声音。那是各自的所依的微细之处。它的形象是自性。座位是如何的呢？在元音和辅音的集合之上是吽（藏文：ཧཱུྃ，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽）。从那生起的是杂色金刚，即位于脐轮之上座位的吽字。在那之上，中间供养的是黑色的吽（藏文：ཧཱུྃ，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽）。在那之上是红色的阿（藏文：ཨཱཿ，梵文天城体：आः，梵文罗马拟音：āḥ，汉语字面意思：阿）。
English
It is not separate from the aspects of being and non-being. It is not inseparable from the knowledge of yellow, nor is it separate from blue. If it is not the very nature of that, then it is not correct knowledge. Just as the knowledge of yellow is not the knowledge of black. Just as the image of one's own face appears in a mirror, it is the aspect of one's own face, not the aspect of another. It correctly knows its own face, but not another, because it is separate from its aspect. Similarly, by the discriminating consciousness of another, it is not the aspect of the object of blue, because it is too extreme. Nor is it correct knowledge. Knowledge without aspect is also not the knower of the object of blue, because it is separate from all aspects of the object, like the center of a mirror that is separate from all images. How can the object be understood? Because the surface of the mirror is separate from all images, and because it is separate from images, it does not understand its own face, etc. Similarly, since there is no image of the nature of the object in knowledge anywhere, how can the object itself be understood? The object does not become manifest like one's own face, because the fault previously pointed out exists. Therefore, it is impossible to correctly know the object through both the formless and the one with the form of another. What has arisen incidentally is sufficient. This is only pointing out one aspect, and I have not written more because I am concerned about the length of the text. From what does it become like that? "The field of definite arising" means that definite arising, etc., is spoken of. This definitely and particularly makes the deities definite, therefore it is definite arising, that is, the collection of vowels and consonants. Then again, from what? "From the manner of sound" etc. is spoken of. The manner of sound is just sound. That is the subtle basis of each. Its form is its very nature. How is the seat? Above the collection of vowels and consonants is Hūṃ (藏文：ཧཱུྃ，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽). What arises from that is the variegated vajra, that is, the syllable Hūṃ (藏文：ཧཱུྃ，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽) situated on the seat above the navel. Above that, the intermediate offering is the black Hūṃ (藏文：ཧཱུྃ，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽). Above that is the red Āḥ (藏文：ཨཱཿ，梵文天城体：आः，梵文罗马拟音：āḥ，汉语字面意思：阿).