Tibetan
ས་མེད་ཚུལ་འཆང་བའོ། །དོན་དམ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་དོ། །དེ་ཡང༌། དམ་པའི་དོན་གྱི་རྣམ་རྟོག་ཀྱང༌། །མཁས་པས་བླང་བར་མི་བྱའོ། །བཟང་བའམ་ངན་པའི་རྣམ་རྟོག་ཀྱང༌། །དབྱེ་བའི་རྣམ་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད། །ཅེས་གསུངས་སོ། །ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པས་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་ལ་སྤྱོད་པའི་བདེ་བའི་ཕྱིར་འབད་པ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་དེ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡང༌། སྔོན་གྱི་སྨོན་ལམ་གྱིས་བཀྲུན་རྟག་ཏུ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པར་གཞན་དོན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །ཉིན་མོ་དང་མཚན་མོ་དང་ཐུན་མཚམས་ ༄། །གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་གྱི་དབྱེ་བས་དུས་གསུམ་དུ་ཡང་དག་པར་བྱུང་བའི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་སྤྲུལ་པ་དང༌། ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པ་དང་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཞེས་བྱ་བ་སངས་རྒྱས་སོ། །དེ་རྣམས་ཀྱི་ལས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་གྱི་ངོ་བོ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་བྱེད་པ་པོའོ་ཞེས་པ་ནི་དེ་བཞིན་ནོ། །དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཁོང་དུ་ཆུད་པའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་སོ། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཐོག་མ་དང་ཐ་མར་སྐྱེས་པ་དང་འགག་པ་དགའ་བྲལ་གྱི་སྐད་ཅིག་འཛག་པའི་སྐད་ཅིག་མེད་པ་གང་ཡིན་བ་དེ་དེ་བཞིན་ནོ། །ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་དང༌། རྣམ་པར་བྱང་བ་ཅན་གྱི་ཆོས་རྣམས་དོན་དམ་པར་ན་མེད་པས་ན་མེད་པ་ཨ་དགག་པའི་དོན་ཏོ། །དེས་ན་ཐོག་མ་མེད་པའི་སངས་རྒྱས་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་ཏེ་སྐད་ཅིག་ལ་རྣམ་པ་ལྔ་དང་རྣམ་པ་ཉི་ཤུ་སྒྱུར་འཕྲུལ་དྲ་བས་མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བདེ་བ་ཐོག་མ་མེད་པའི་སངས་རྒྱས་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །གང་གི་རྒྱུ་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་བདག་ཉིད་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་སྤངས་པ་དེ་དེ་བཞིན་ནོ། །ཡེ་ཤེས་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་བདེ་བར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་མིག་གོ །དེ་ཉིད་གཅིག་སྟེ་གཉིས་པ་མེད་པ་གང་གི་ཡིན་པ་དེ་དེ་བཞིན་ནོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་མཐའ་དག་སྤངས་པའི་ཕྱིར་དྲི་མ་མེད་དོ། །ཡེ་ཤེས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཏེ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ལུས་ཅན་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་བདེ་བའི་སྣང་བ་འདིའི་ཡིན་པ་དེ་དེ་བཞིན་དུ་བཤད་དོ། །དེ་བཞིན་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་དོ། །དེར་གཤེགས་པ་དགའ་བ་ལ་སོགས་པ་བདེ་བའི་ཡེ་ཤེས་གང་གི་ཡིན་པ་དེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་སོ། །གཞོམ་དུ་མེད་པའི་སྒྲ་ཀུན་ནས་རྒྱས་པས་སེམས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་
Chinese
是无处可执持之相。因为没有对胜义智慧的分别，所以没有分别。即是说：对于殊胜意义的分别，智者也不应接受。对于好或坏的分别，有什么区别呢？如是说。由于任运成就，为了享受五种欲妙的安乐，凡是远离勤作分别的，那就是如是。也如是说：往昔的愿力所致，恒常任运成就，乃为利他。如是说。以白天、夜晚和时段之间的三种等持的区分，在三时中真实显现的身、语、意化身，以及报身和法身，称为佛。那些佛的事业，是使众生体验到利乐的自性大乐，那就是如是。因为一切事物都包含在平等性之中，所以是佛。以法界自性而言，无论是初始还是终结，生起和灭尽，喜悦和分离的刹那，滴落的无常刹那，那就是如是。所有具染污性和清净性的法，在胜义中都不存在，所以“无”是“阿”（藏文：ཨ，梵文天城体：अ，梵文罗马拟音：a，汉语字面意思：无）否定的意思。因此，无始以来的第一位佛，即刹那间以五种和二十种形象变幻的幻化网，显现圆满正觉之相的无始安乐佛之义。凡是其因是方便和智慧的自性，舍弃能取和所取的自性之法，那就是如是。是无二智慧的智慧，因为见到一切法皆为安乐，所以是眼。那唯一无二的是谁的，那就是如是。因为舍弃了一切分别，所以是无垢的。是智慧空性的智慧，其自身具有的，是俱生安乐之显现，如是宣说。如是，以事业手印等为代表的如是性。如来是具有喜悦等安乐智慧的，那就是如来。不可摧毁之声普遍增长，遍及一切心识刹那的
English
It is the aspect of having no place to hold. Because there is no conceptualization of ultimate wisdom, there is no conceptualization. That is to say: Even the conceptualization of supreme meaning, the wise should not accept. What difference is there between conceptualizations of good or bad? Thus it is said. Because of spontaneous accomplishment, for the sake of the bliss of enjoying the five desirable qualities, whatever is free from effort and conceptualization, that is Thusness. It is also said: Due to the aspiration of the past, it is always spontaneously accomplished, for the benefit of others. Thus it is said. With the distinction of the three samadhis of day, night, and intermediate periods, the body, speech, and mind emanations that truly appear in the three times, as well as the enjoyment body and the dharma body, are called Buddhas. The activity of those Buddhas is to make sentient beings experience the great bliss of the nature of benefit and happiness, that is Thusness. Because all things are contained within equality, it is Buddhahood. In terms of the nature of the dharmadhatu, whether it is the beginning or the end, arising and ceasing, the moment of joy and separation, the fleeting moment of dripping away, that is Thusness. All phenomena that are defiled and purified, in ultimate truth, do not exist, so "non-existence" is the meaning of "A" (Tibetan: ཨ, Devanagari: अ, IAST: a, literal meaning: non-existence) as negation. Therefore, the first Buddha from beginningless time, that is, the Buddha of beginningless bliss, who manifests the aspect of complete perfect enlightenment in an instant through the net of transformation of five and twenty forms. Whatever whose cause is the nature of skillful means and wisdom, abandoning the phenomena of the nature of grasping and being grasped, that is Thusness. It is the wisdom of non-dual wisdom, because seeing all phenomena as bliss, it is the eye. That which is the one and only, whose is it, that is Thusness. Because all conceptualizations are abandoned, it is without defilement. It is the wisdom of the wisdom of emptiness, whose very body is the appearance of co-emergent bliss, thus it is explained. Thus, the Thusness represented by action seals and so on. The Thus-Gone One is the one who possesses the wisdom of bliss such as joy, that is the Thus-Gone One. The indestructible sound increases universally, pervading all moments of mind.