Tibetan
མ་པ་གཉིས་སུ་གསུངས་ཏེ། ཉན་ཐོས་ཀྱི་དགེ་འདུན་དང་བླ་ན་མེད་པའི་དགེ་འདུན་ནོ། །རྒྱས་པར་ནི་དགེ་སློང་དང་དགེ་སློང་མ་དང་དགེ་བསྙེན་དང་དགེ་བསྙེན་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་དགེ་འདུན་ནི་རྣམ་པ་བཞིར་བསྟན་ཏོ། །དོན་དམ་པར་ན་བླ་ན་མེད་པ་ནི་མཆོག་ཏུ་མི་འགྱུར་བའི་བདེ་བ་ཐོབ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་དང་རྣལ་འབྱོར་མ་དང་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་པའི་དགེ་བསྙེན་དང་དགེ་བསྙེན་མ་ནི་རྣམ་པ་བཞིར་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་རྣམ་པ་གཉིས་དང་རྣམ་པ་བཞིར་གྱུར་པའི་དགེ་འདུན་དེ་ལ་རང་རང་གི་ཆོས་དང་མཐུན་པའི་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱིས་དེ་རྣམས་གང་གིས་ཚིམ་པར་བྱེད་པའི་སྐྱེས་བུ་དེ་ལ་སྐྱེ་བ་འདི་ཉིད་དུ་དོན་འགྲུབ་པར་བསྟན་པར་མཛད་དེ། བསོད་ནམས་ཡེ་ཤེས་དོན་ཕྱིར་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་སྦྱིན་པ་རྟག་ཏུ་ཤིན་ཏུ་དགྱེས། །ཉན་ཐོས་རྣམས་ལ་མཆོད་སྟོན་ལ་སོགས་མཆོག་གི་བདེ་བྱེད་འདོད་འགྱུར་སྦྱིན་པ་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ལ། །སྦྱིན་པ་པོ་རྣམས་གང་ཞིག་རབ་ཏུ་དགའ་སེམས་ཀུན་ནས་རྗེས་ཆགས་སེམས་ཀྱིས་སྦྱིན། །དེ་རྣམས་བསོད་ནམས་ཡེ་ཤེས་རྫོགས་ཏེ་མཆོག་ཏུ་བདེ་བའི་གོ་འཕང་སྐྱེ་བ་འདི་ལས་འགྲོ། །ཞེས་བྱ་བ་ནི། བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་བསག་པར་བྱ་བའི་རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྡོམ་པ་ལ་གནས་པ་དང་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པ་ལ་གནས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ལ་སྦྱིན་པ་པོ་གང་གི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་དང་བྲལ་བའི་སྟོན་མོ་ལ་སོགས་པ་དང༌། འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པའི་སྦྱིན་པ་སྦྱིན་པ་དེས་སྐྱེ་བ་འདི་ཉིད་དུ་ཚོགས་ཉིད་ཀྱི་དབང་གིས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་གྲུབ་པ་དེ་ ༄། །ནི་ངེས་པའོ། །དེ་བས་ན་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་རྫོགས་པར་བྱེད་པ་ནི་སློབ་དཔོན་ཡིན་ལ་རྒྱུ་དེའི་ཕྱིར་དེ་ལ་མི་གང་གིས་སྨོད་པར་བྱེད་པ་དེ་མནར་མེད་པའི་སར་འགྲོ་བར་འགྱུར་བ་བསྟན་པར་མཛད་དེ། གསལ་བའི་རྒྱལ་བ་སློབ་དཔོན་ཉན་ཐོས་གླེན་པ་གང་ཞིག་རྣམས་ཀྱིས་སྨོད་བྱེད་དེ། །དེ་རྣམས་བགེགས་ཀྱི་མགོན་པོས་གསོད་དེ་མྱུར་དུ་ཤིན་ཏུ་འཇིགས་བྱེད་མནར་མེད་འགྲོ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། །རྒྱུ་དེ་གང་གི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གང་ཞིག་སྔགས་ཀྱི་མཐུ་ཡིས་མཆོག་གི་རྒྱལ་དབང་བདག་བྱིན་བརླབ་པར་མཛད། །ཅེས་བྱ་བ་ནི། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གྱི་སྔགས་དང༌། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་མཐུའི་སྐལ་བ་དང་ལྡན་པའི་མི་རྣམས་ལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་མངོན་སུམ་དུ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་མཛ
Chinese
说为两种僧团，即声闻僧团和无上僧团。广而言之，比丘、比丘尼、近事男和近事女，所有这些都是世俗谛的声闻僧团，显示为四种。就胜义谛而言，无上者是指获得殊胜不变之乐的瑜伽士和瑜伽母，以及安住于生起次第三昧耶的近事男和近事女，宣说为四种。如是，对于成为两种和四种的僧团，以各自的法相应的受用，无论谁令彼等满足，都显示此生即可成就意义。诗曰：福慧之义故，种种布施恒时极喜悦，声闻众等宴供等，殊胜安乐欲变布施瑜伽士，布施者众谁极欢喜，心皆随喜心施舍，彼等福慧圆满已，殊胜安乐之位此生逝。此乃积聚福德资粮和智慧资粮之次第，如是安住于声闻律仪者和安住于密咒乘之瑜伽士众，无论何布施者，以远离罪垢之宴会等，以及转变为五种欲妙自性的布施，以此布施，此生即能以资粮之力的缘故，成就大手印之悉地。
English
It is said that there are two types of Sangha: the Shravaka Sangha and the Unsurpassed Sangha. In detail, monks, nuns, laymen, and laywomen, all of whom are conventionally the Shravaka Sangha, are shown as four types. In terms of ultimate truth, the unsurpassed refers to yogis and yoginis who have attained the supreme and unchanging bliss, as well as laymen and laywomen who abide in the Samaya of the generation stage, which are said to be four types. Thus, for the Sangha that has become two types and four types, it is shown that whoever satisfies them with the enjoyment corresponding to their respective Dharmas will accomplish the meaning in this very life. The poem says: For the sake of merit and wisdom, various kinds of generosity are always very pleasing. To the Shravakas, offering feasts and so on, the supreme bliss-making desire-changing generosity to the Yogis. Whichever donors are exceedingly happy, giving with a mind that is completely rejoiced and attached, those who have perfected merit and wisdom will depart from this life to the state of supreme bliss. This is the order of accumulating the accumulation of merit and the accumulation of wisdom. Thus, for those who abide in the Shravaka vows and the Yogis who abide in the Mantra Vehicle, whatever donor, with feasts and so on that are free from faults, and the generosity that has transformed into the nature of the five desirable qualities, with this generosity, in this very life, by the power of the accumulation itself, the accomplishment of the Mahamudra Siddhi is accomplished.
Tibetan
ད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་དགེ་སློང་གང་ཞིག་བརྟུལ་ཞུགས་ངེས་པའི་གོ་འཕང་ཚངས་སྤྱོད་མི་རྣམས་དེ་དང་མཚུངས། །ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་དང་ལྡན་པ་བརྟུལ་ཞུགས་ངེས་པ་ལ་གནས་པའི་སློབ་དཔོན་ནི་དེ་དང་འདྲ་བར་གྱུར་པའི་དགེ་སློང་གང་ཞིག་ཀྱང་མེད་དེ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་བསླབ་པ་ཙམ་བསྲུང་བ་དང་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མཆོག་ཏུ་མི་འགྱུར་བའི་བདེ་བ་འདོད་པའི་ཕྱིར་དཀའ་བའི་ལས་བྱེད་དེ། སྡུག་བསྔལ་གྱི་བྱ་བས་བདེ་བའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་བའི་དོན་འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པའི་བྱིས་པ་རྣམས་ལ་ལམ་འཁྲུལ་བར་གྱུར་པ་བསྟན་པར་མཛད་དེ། མཆོག་གི་བདེ་འདོད་དགེ་སློང་དག་གམ་ཀུན་དུ་རྒྱུ་རྣམས་ཐམས་ཅད་དགའ་བར་བྱེད། །གཅེར་བུ་མགོ་རེག་དང་ནི་རལ་པ་ཅན་དང་ཀློག་ཉན་ངག་ལ་མཁས་པ་ལམ་ཉམས་ནི། །ཞེས་བྱ་བའོ། །ཇི་ལྟར་བྱེད་ཅེ་ན། བྱེད་པ་པོ་དང་བདག་འཛིན་རང་གཞན་འདིར་ནི་རྟག་ཏུ་བུ་དང་ཁྱིམ་ཐབ་འཛིན་པ་དང༌། །བཟའ་དང་བཟའ་མིན་འཛིན་དང་རིགས་དང་རིགས་མིན་འདོད་ཅིང་སྣོད་དང་སྣོད་མིན་གཟུང་བས་སོ། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདིར་གང་དག་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་ཀྱིས་སོ། །དེ་བས་ན་ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་སྡུག་བསྔལ་དུ་གྱུར་པས་ན་བདེ་བ་གང་གིས་ཐོབ་པར་འགྱུར་ཏེ། རྒྱུ་དེའི་ཕྱིར་མཆོག་ཏུ་མི་འགྱུར་བའི་བདེ་བ་སྟེར་བར་བྱེད་པའི་ ༄། །ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་ནི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཡིན་གྱི། གཞན་གྱི་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་དེ་རྣམས་ལས་མ་གཏོགས་པར་གང་ཞིག་རྣམས་ཀྱིས་ཐར་པ་བསྒྲུབ་པར་འདོད་པའི་མི་དེ་རྣམས་འཁོར་བར་འཁྱམས་པར་གྱུར་པ་ཡིན་གྱི། འཁོར་བ་ལས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནི་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པར་མཛད་དེ། སངས་རྒྱས་ཞིང་ནི་སངས་རྒྱས་དང་བཅས་བདེ་མཉམ་འབྲས་སྟེར་ལུས་ངག་ཡིད་དང་ཆགས་པ་སྟེ། །འདི་དག་ཉམས་པར་བྱས་ནས་སྡིག་པའི་བློ་ཅན་གྱིས་ནི་གཙོ་བོ་གཞན་མ་ཚོལ་བར་བྱེད། །ཞིང་དང་ལམ་དུ་འཇུག་དོགས་ཡུལ་གཞན་བརྟུལ་ཞུགས་ངེས་པ་བརྒྱ་དང་སྨྱུང་བ་རི་རྩེར་མཆོང༌། གཡུལ་དང་ཉི་མ་གཟས་ཟིན་ཡུལ་གྱི་བདེ་བ་ལ་དགའ་དུ་མའི་མཚོན་མེར་འཇུག་པས་སོ། །ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་བས་ན་འདི་དག་ལ་སོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པའི་དངོས་པོ་རྣམས་གང་ཡིན་པ་དེ་བདུད་ཀྱིས་བསྟན་པ་ཡིན་གྱི། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ནི་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པར་མཛད་དེ། འདི་དག་མ
Chinese
之故。 此外，任何持梵行且安住于苦行之位的比丘，都与那些人相似。 所谓“与那些人相似”，是指具有梵行且安住于苦行之位的导师，没有哪个比丘能像他一样，因为他们仅仅守护声闻的学处，并且并非时时具有梵行。 此外，声闻等为了希求不变的安乐而行苦行，但以痛苦之行，无法成就转变为安乐自性的意义。 因此，为了向声闻等孩童们显示歧途，使希求殊胜安乐的比丘们或游行者们皆大欢喜。 所谓“裸体头触地，以及有发髻者，以及诵读善巧者，皆已迷失道路。” 那么如何做呢？ 所谓“作者与我执，自他于此恒常执持子与家室，食用与非食用，执持种姓与非种姓，希求容器与非容器。” 是指以在此等之中的种种分别念。 因此，以身语意转为痛苦，又如何能获得安乐呢？ 故此，为了施予不变的安乐， ༄། །身语意乃一切佛之自性，而非其他。 因此，开示了除了那些之外，任何想要成就解脱的人，都将流转于轮回，而非从轮回中度脱。 佛刹乃与佛同在，施予安乐平等之果，即身语意与贪著。 毁坏这些之后，罪恶心者不会寻求其他主尊。 畏惧进入田地与道路，其他境域百种苦行与斋戒，跳崖。 战争与日食月食，喜悦于世间安乐，进入众多兵器的火焰中。 所谓如此。 因此，凡是这些以痛苦为自性的事物，都是魔所开示的，而并非由佛薄伽梵所开示。 这些不
English
Therefore. Furthermore, any bhikshu who holds celibacy and abides in the position of asceticism is similar to those people. The so-called "similar to those people" means that there is no bhikshu like a teacher who possesses celibacy and abides in asceticism, because they only protect the śrāvaka's precepts and do not always have celibacy. Furthermore, śrāvakas and others perform ascetic practices because they desire unchanging happiness, but with painful actions, the meaning of transforming into the nature of happiness cannot be achieved. Therefore, in order to show the wrong path to the children of śrāvakas and others, may all the bhikshus or wanderers who desire supreme happiness rejoice. The so-called "Naked ones touching their heads to the ground, and those with matted hair, and those skilled in recitation, have all lost their way." How does one do it? The so-called "The doer and self-grasping, self and other, here constantly holding sons and family, eating and not eating, holding lineage and non-lineage, desiring containers and non-containers." This refers to the various discriminations among these. Therefore, how can one obtain happiness when body, speech, and mind are transformed into suffering? Therefore, in order to bestow unchanging happiness, ༄། །Body, speech, and mind are the nature of all Buddhas, and not of others. Therefore, it is shown that anyone who wants to achieve liberation apart from these will wander in samsara, and not cross over from samsara. The Buddha-field is with the Buddha, giving the fruit of equal happiness, that is, body, speech, mind, and attachment. After destroying these, the sinful-minded do not seek other lords. Fearing to enter fields and roads, other realms with hundreds of ascetic practices and fasts, jumping off cliffs. War and solar and lunar eclipses, rejoicing in worldly pleasures, entering the flames of many weapons. So it is said. Therefore, whatever things are of the nature of suffering, these are taught by the demon, and not by the Buddha Bhagavan. These are not