Tibetan
འབྲེལ་པ་ལས་སྐྱེས་པར་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་གདོན་མི་ཟ་བར་འཁོར་བར་འཁྱམ་པའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ལྟར་རྒྱུ་དང་བྲལ་བ་ཉིད་བཤད་པར་མཛད་ནས། གནས་དང་བྲལ་བ་བཤད་པར་མཛད་དེ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དང་ངག་དང་ལུས། །གནས་བཞིར་ཡང་དག་མི་གནས་སོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་འཕོ་བའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པའི་བདེ་བ་ཤེས་པར་བྱེད་པས་ན་ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱའོ། །བླང་བྱ་དང་དོར་བྱའི་ངོ་བོར་གྱུར་པ་དང༌། འཁོར་བའི་བག་ཆགས་ལ་སོགས་པར་བྱེད་པས་ན་སེམས་ཞེས་བྱའོ། །བུམ་པ་དང་ཀ་བརྗོད་པར་བྱེད་པས་ན་ངག་ཅེས་བྱའོ། །ལུས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤ་དང་ལ་རུས་པ་དང༌། པགས་པ་དང་སྤུ་ལ་སོགས་པ་བསགས་པས་ན་ལུས་སོ། །འདི་དག་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་དོན་དམ་པའི་རང་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་མི་གནས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱ་བའོ། ། ༄། །དེ་ལ་དོན་འདི་ཡིན་ཏེ། འཁོར་བ་པ་རྣམས་ཀྱིས་ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་དང་ཡེ་ཤེས་ལ་རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་ཚུལ་གྱིས་གནས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི། བསྐྱེད་བྱ་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ལུས་མི་རྟག་པར་གྱུར་ན་ཡང་རང་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་མི་རྟག་པར་མི་འགྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ། དཔལ་དགྱེས་པའི་རྡོ་རྗེའི་རྒྱུད་ལས། ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་ལུས་ལ་གནས། །རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་སྤངས། །དངོས་པོ་ཀུན་ལ་ཁྱབ་པ་པོ། །ལུས་གནས་ལུས་ལས་མ་སྐྱེས་པའོ། །ཞེས་བྱ་བར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པའོ། །དེ་ལྟར་མི་རྟག་པའི་གནས་དགག་པར་མཛད་ནས། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་བདེ་བ་སྐྱེ་བའི་གནས་བརྗོད་པར་མཛད་དེ། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཡོངས་དོར་ཞིང༌། །ཡེ་ཤེས་ཕྱག་རྒྱ་རྣམ་པར་སྤངས། །ཕྱག་རྒྱ་ཆེ་ལས་ཡང་དག་སྐྱེས། །གཞན་དང་འགྲོགས་མིན་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་དག་པའི་ལས་དང་མི་དགེ་བའི་ལས་ལ་གང་གིས་རྒྱས་བཏབ་སྟེ། སྐྲ་དང་ནུ་མ་འཛིན་པ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པར་གྱུར་པ། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་སུ་བརྗོད་དོ། །རང་གི་སེམས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་བརྟགས་པར་གྱུར་པ་དང༌། ཟག་པའི་བདེ་བ་ཤེས་པར་བྱེད་པས་ན། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིན་ལ་ཡི་དམ་གྱི་ལྷ་ལ་སོགས་པའི་སྐུ་གཟུགས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་ལས་སྐྱེས་བར་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བ་ལས་སྐྱེས་པ་དང༌། མི་རྟག་པར་གྱུར་པ་དང༌། འཁོར་བའི་བག་ཆགས་ལས་འདས་པར་མ་གྱུར་པ་དང༌། བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་མི་སྟེར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་དེ་གང་ལས་སྐྱེ་ཞེ
Chinese
凡是由关联而产生的，那无疑就成了在轮回中漂泊的自性。如此这般讲述了远离因之后，又讲述了远离处所，即：智慧、心、语、身，不在四处安住。名为“智慧”是因为能知晓转化的自性之乐。名为“心”是因为它具有应取应舍的体性，并且造作轮回的习气等等。名为“语”是因为它能表达瓶子和柱子。名为“身”是因为它是由肉、血、骨、皮肤和毛发等积聚而成。对于这些等等，胜义的自证智慧是不安住的，这被称为智慧。 ༄། །对此，意义是这样的：轮回中的人们认为身、语、心、智是以所依和能依的方式安住的，而不是以能生和所生的方式。为什么呢？因为即使身体变得无常，自证的智慧也不会变得无常。同样地，在《吉祥喜金刚续》中说：大智慧安住于身，完全舍弃一切分别，遍布一切事物，身是处所，但并非从身而生。世尊就是这样说的。如此这般否定了无常的处所之后，又讲述了俱生之乐生起的处所，即：完全舍弃业手印，彻底舍弃智慧手印，从大手印中真实生起，不与他者相伴，是为俱生。所谓“业手印”，是指以清净之业和不善之业来增长，与执持头发和乳房等相联系。所谓“智慧手印”，是指由自己的心完全分别，并且能知晓有漏之乐，是为智慧手印，也就是本尊神等的身像之义。凡是从那（智慧手印）里生起的，那不是俱生，为什么呢？因为它是从依赖和关联中产生的，是无常的，没有超越轮回的习气，并且不能给予无上的菩提。那么，它从哪里生起呢？
English
Whatever arises from connection undoubtedly becomes the nature of wandering in samsara. Thus, having explained the absence of cause, the absence of place is explained: Wisdom, mind, speech, and body do not truly abide in four places. It is called 'wisdom' because it knows the bliss that is the nature of transformation. It is called 'mind' because it has the nature of what should be taken and what should be abandoned, and it creates the habits of samsara, and so on. It is called 'speech' because it expresses a vase and a pillar. It is called 'body' because it is accumulated from flesh, blood, bones, skin, hair, and so on. For these and so on, the self-aware wisdom of ultimate reality does not abide, and this is called wisdom. ༄། །The meaning of this is as follows: Samsaric beings believe that body, speech, mind, and wisdom abide in the manner of support and supported, but not in the manner of producer and produced. Why is that? Because even if the body becomes impermanent, self-aware wisdom does not become impermanent. Similarly, in the Shri Hevajra Tantra, it is said: Great wisdom abides in the body, completely abandoning all thoughts, pervading all things, the body is the place, but it is not born from the body. Thus spoke the Bhagavan. Having thus negated the impermanent place, the place where coemergent bliss arises is spoken of: Completely abandon the karma mudra, completely abandon the wisdom mudra, truly arising from the great mudra, not accompanied by others, is coemergent. The 'karma mudra' is said to be that which is increased by pure and impure actions, and is associated with holding hair and breasts, and so on. The 'wisdom mudra' is that which is completely distinguished by one's own mind, and knows the bliss of defilements, and is therefore the wisdom mudra, which is the meaning of the form of the deity, and so on. Whatever arises from that (wisdom mudra) is not coemergent, why is that? Because it arises from dependence and connection, is impermanent, has not transcended the habits of samsara, and does not give unsurpassed bodhi. So, from where does it arise?