Tibetan
སུ་ཆགས་པ། ཕྱི་རོལ་གྱི་དབང་པོས་རང་རིག་པར་བྱ་བའི་བདེ་བའི་ཆོས་ཡོངས་སུ་སྤངས་པ། ཤེས་རབ་དང་ཐབས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བརྟན་པར་བྱེད་པ་ལ་གཅིག་ཏུ་ མཁས་པ། མཆོག་ཏུ་མི་འགྱུར་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལམ་གྱི་མན་ངག་ཐོབ་པས་རྟེན་དང་བརྟེན་པ་མཚན་མ་དང་ཁ་དོག་དང་ཕྱག་དང་དབྱིབས་དང་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་ཡོངས་སུ་བརྟགས་པའི་ཆོས་མི་འདོད་དོ། །གཞན་ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སེམས་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་གནས་པ་མེད་དེ་གང་གི་ཕྱིར་སྐྱེ་པ་དང་འགག་པའི་ཆོས་ཅན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་སྐད་ཅིག་གི་གང་ལ་རྣལ་འབྱོར་པས་གཙོ་བོ་སྒོམ་པར་བྱེད་པའི་སྐད་ཅིག་དེ་ལ་ཤར་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་རྣམས་མེད་ཅིང་སྐད་ཅིག་གང་ལ་ཤར་གྱི་ལྷ་སྒོམ་པར་བྱེད་པའི་སྐད་ཅིག་དེ་ལ་གཙོ་བོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་མེད་དེ་དེ་ལྟར་རིམ་པས་ལྷ་རྣམས་ཐམས་ཅད་མེད་དོ། །གང་གི་ཚེ་སྔོན་པོའི་ཞལ་སྒོམ་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་དམར་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཞལ་རྣམས་མེད་ཅིང་གང་གི་ཚེ་དམར་པོའི་ཞལ་སྒོམ་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་མེད་དེ་དེ་ལྟར་རིམ་པས་ཞལ་ཐམས་ཅད་མེད་དོ། །གང་གི་དུས་ན་རྡོ་རྗེའི་མཚན་མ་སྒོམ་པར་བྱེད་པ་དེའི་དུས་ན་རལ་གྲི་ལ་སོགས་པའི་མཚན་མ་རྣམས་མེད་ཅིང་གང་གི་དུས་ན་རལ་གྲིའི་མཚན་མ་སྒོམ་པར་བྱེད་པ་དེའི་དུས་ན་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་མ་རྣམས་མེད་དེ་དེ་ལྟར་རིམ་པས་མཚན་མ་ཐམས་ཅད་མེད་པར་འགྱུར་པའི་ཕྱིར་ཅ་ལྟར་ཡོད་པ་བུམ་པའི་ཤེས་པ་འགགས་པར་གྱུར་པ་ན་སྣམ་བུའི་ཤེས་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་པ་ཇི་ལྟ་བ་དེ་བཞིན་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གཙོ་བོའི་ཤེས་པ་འགགས་པ་ན་ཤར་གྱི་ལྷའི་ཤེས་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟར་སྐྱེས་པ་རྣམས་ནི་སྐྱེས་པ་འགགས་པའི་ཕྱིར་མེད་ཅིང་མ་སྐྱེས་པ་རྣམས་ནི་མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་མེད་པ་སྐྱེས་པ་དང་མ་སྐྱེས་པ་དག་མེད་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་རྣལ་འབྱོར་པས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་དོན་དུ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བསྒོམ་པ་མི་བྱའོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པའི་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ལ་བསྟོད་པ་ལས་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བཅྭོ་ལྔ་པས་གསུངས་པ་འདི་ལྟ་སྟེ། དོན་གྲུབ་བསམ་པ་གྲུབ་པ་སྟེ། །ཀུན་དུ་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས། །རྣམ་པར་མི་རྟོག་ཁམས་མི་ཟད། །ཆོས་དབྱིངས་དམ་པ་ཟད་མི་ཤེས་ཞེས་སོ། །རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ང་རྒྱལ་ཡང་མི་ བྱ་སྟེ་སྟོང་པ་དེ་ཉིད་ལས་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བཅུ་གསུམ་པས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པ། །རིག་པ་དང་ནི་ཞབས་སུ་ལྡན། །བདེ་གཤེགས་འཇིག་རྟེན་རིག་པའི་མཆོག །བདག་གིར་མི་འཛིན་ངར་མི་འཛིན། །བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་ཚུལ་ལ་གནས་ཞེས་པ་སྟེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གསུང་འདིའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྒོམ་པ་དང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ང་རྒྱལ་ཡང་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ལ་བརྟེན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་མི་བྱའོ། །འོ་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རིག་པས་རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཐམས་ཅད་ལས་དང་པོར་བསྲུང་བའི་འཁོར་ལོ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །དེ་ནས་རང་གི་སྙིང་གར་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ལྷའི་ས་བོན་གྱི་ཡི་གེ་བསམ་ཞིང་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་ལ་སོགས་པ་དག་པར་བྱས་ནས། ནམ་མཁའི་མཐིལ་དུ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ས་བོན་གྱི་འོད་ཟེར་རྣམས་ཀྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་སད་པར་བྱས་ཏེ། དེ་རྣམས་ལ་སྔགས་པས་མཆོད་པ་བྱས་ནས་སྡིག་པ་བཤགས་པ་དང་བསོད་ནམས་ལ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་དང་གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་དང་བདག་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོ་དབུལ་བ་དང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྐྱེད་པ་དང་ལམ་ལ་བརྟེན་པ་དང་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་དམིགས་པར་བྱའོ། །དེ་ནས་ཆོས་འབྱུང་ནམ་མཁའི་ཁམས་ཀྱི་རང་བཞིན་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ་དེའི་དབུས་སུ་ཧཱུཾ་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རྡོ་རྗེའི་ས་གཞིའོ། །ཡང་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་རྒྱུད་ཀྱི་དགོངས་པ་རླུང་ལ་སོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས་དང་ལྷུན་པོའི་སྟེང་དུ་ཁང་པ་བརྩེགས་པའམ་རྡོ་རྗེའི་གུར་རོ། །དེ་ནས་སྐུ་རྡོ་རྗེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་དཀྱིལ་འཁོར་མཚན་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པ་ཟླ་བ་དང་ཉིད་མའི་གདན་དང་ལྡན་པའོ། །ཡང་ན་པཾ་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་པདྨ་དང་ཨ་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་རམ་ར་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། །དེའི་སྟེང་དུ་ཨཱ་ལི་དང་ཀཱ་ལི་ལས་ཟླ་བ་དང་ཉི་མ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ས་བོན་གྱི་ཡི་གེ་རྣམས་ཀྱིས་མེ་ལོང་ལྟ་བུ་དང་མཉམ་པ་ཉིད་དང་སོ་སོར་རྟོག་པ་དང་བྱ་བ་གྲུབ་པ་དང་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཏེ་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ ལྷའི་གཟུགས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །དེ་ནས་སྐུ་དང་གསུངས་དང་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཆགས་པས་ཞུ་པ་ལ་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱིས་རྡོ་རྗེའི་གླུ་རྣམས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་བསྐུལ་ཏ་སླར་ཡང་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་རང་གི་མཚན་མ་ལས་རྫོགས་པའོ། །དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ལྷའི་ཚོགས་
Chinese
谁成就呢？完全舍弃了以外境的根识所能认识的安乐之法，具有智慧和方便的自性，对于稳固菩提心极为擅长，由于获得了殊胜不变大乐智慧之道的诀窍，因此不希求对所依和能依、相和颜色、手和形状以及坛城之神进行分别观察之法。此外，坛城之轮并不存在于分别念的心中，因为它是生灭之法。在此，瑜伽士所主要修习的刹那，那个刹那中没有东方等诸神，而修习东方之神的刹那，那个刹那中没有主尊等，如此依次所有诸神都不存在。当修习蓝色面容之时，红色等面容不存在，而当修习红色面容之时，蓝色等面容不存在，如此依次所有面容都不存在。当修习金刚标志之时，宝剑等标志不存在，而当修习宝剑标志之时，金刚等标志不存在，如此依次所有标志都将不存在，就像瓶子的意识灭绝时，毛织物的意识就会产生一样，坛城主尊的意识灭绝时，东方之神的意识就会产生，如此产生者因为产生而灭绝所以不存在，未产生者因为未产生所以不存在，产生者和未产生者都不存在，所以一切都不存在。因此，瑜伽士为了大手印成就之义，不应进行分别念的修习。世尊在《真实名经》中，以赞叹极度清净的法界智慧之颂词第十五颂这样说道：义成所思成，一切遍计舍，无分别界不尽，胜法界尽不识。也不应生起金刚萨埵的慢心，
English
Who achieves it? Completely abandoning the bliss of the Dharma that can be cognized by the external senses, possessing the nature of wisdom and skillful means, being singularly skilled in stabilizing the mind of enlightenment, and having obtained the essential instructions on the path of the wisdom of great bliss that is supremely unchanging, one does not desire the Dharma of thoroughly examining the supports and supported, signs and colors, hands and shapes, and the deities of the mandala. Furthermore, the wheel of the mandala does not abide in the mind of conceptual thought, because it is by its very nature subject to arising and ceasing. Here, in the moment when the yogi primarily meditates, in that moment there are no deities such as those of the east, and in the moment when one meditates on the deity of the east, in that moment there are no principal deities, and so on, in sequence, all the deities are absent. When one meditates on the blue face, the red and other faces are absent, and when one meditates on the red face, the blue and other faces are absent, and so on, in sequence, all the faces are absent. When one meditates on the sign of the vajra, the signs of the sword and so forth are absent, and when one meditates on the sign of the sword, the signs of the vajra and so forth are absent, and so on, in sequence, all signs will be absent, just as when the consciousness of a pot, which exists like a thing, ceases, the consciousness of woolen cloth will arise, so when the consciousness of the principal deity of the mandala ceases, the consciousness of the deity of the east will arise, thus those that have arisen are absent because they have arisen and ceased, and those that have not arisen are absent because they have not arisen, and because those that have arisen and those that have not arisen are absent, all are absent. Therefore, the yogi should not engage in conceptual meditation for the sake of the accomplishment of the great mudra. The Bhagavan, in the "Praise of the Wisdom of the Dharmadhatu, Utterly Pure," from the "Tantra of the Correct Recitation of Names," spoke the fifteenth verse as follows: "Meaning accomplished, thought accomplished, all pervasive thoughts abandoned, non-conceptual realm unexhausted, supreme dharmadhatu unknowable in its exhaustion." One should also not have the pride of Vajrasattva,
Chinese
世尊从空性中说了十三颂：具有智慧和行持，善逝是世间智慧之尊，不执著于我和我所，安住于二谛之理。因此，为了如来所说之语，不应以分别念进行禅修，也不应以金刚萨埵的傲慢，瑜伽士不应依赖胜义谛。那么，世尊如来以智慧首先从一切续部之王中守护之轮进行禅修。然后，在自己的心中观想月轮上的本尊种子字，并净化解脱之门等。在虚空的中心，以智慧种子字的光芒唤醒如来。然后，以咒语供养他们，忏悔罪业，随喜功德，皈依三宝，献上自己的事物，发起菩提心，依止道，并专注于空性。然后，观想法界虚空自性之法生处，在其中心，吽（吽，Hūṃ， हूं，吽）字完全变化为金刚地基。或者，智慧续部的意旨是风等坛城，以及须弥山上的楼阁或金刚帐篷。然后，从完全变化的金刚身中，坛城的所有特征都圆满具足，具有月亮和太阳的坐垫。或者，从完全变化的邦（པཾ，Paṃ，पं，邦）字中生出莲花，从完全变化的阿（ཨ，A，अ，阿）字中生出月轮，或者从完全变化的Ra（ར，Ra，र，惹）字中生出日轮。在其上，由阿利和嘎利生出月亮和太阳，以及智慧种子字，如同镜子一般，具有平等性、个别觉知、事业成就和极度清净的法界，即五种智慧的自性，观想本尊的形象。然后，身体、语言和意之金刚被智慧的贪欲所融化，诸天女以金刚歌来极度激励，再次以身体、语言和意加持，从自己的相中圆满。然后，坛城中的本尊众。
English
The Blessed One spoke thirteen verses from emptiness itself: Possessing wisdom and conduct, the Sugata is the supreme of worldly wisdom, not clinging to self or mine, abiding in the truth of the two truths. Therefore, for the sake of the words of the Tathagata, one should not meditate with conceptual thoughts, nor should a yogi rely on the ultimate truth with the pride of Vajrasattva. Then, the Blessed One, the Tathagata, should first meditate on the wheel of protection from all the kings of tantras with the knowledge of suchness. Then, in one's own heart, contemplate the seed-syllable of the deity on the mandala of the moon, and purify the gates of liberation, etc. In the center of the sky, awaken the Tathagatas with the rays of the wisdom seed-syllables. Then, offer to them with mantras, confess sins, rejoice in merit, take refuge in the Three Jewels, offer one's own possessions, generate the mind of enlightenment, rely on the path, and focus on emptiness. Then, one should contemplate the Dharma-source, the nature of the sphere of space, and in its center, the syllable Hūṃ (ཧཱུཾ་, Hūṃ, हूं, Hūṃ) completely transforms into a vajra ground. Alternatively, the intention of the wisdom tantra is the mandalas of wind, etc., and a tiered house on top of Mount Meru or a vajra tent. Then, from the completely transformed vajra body, all the characteristics of the mandala are perfectly complete, possessing a seat of the moon and sun. Alternatively, from the completely transformed syllable Paṃ (པཾ, Paṃ, पं, Paṃ) arises a lotus, and from the completely transformed syllable A (ཨ, A, अ, A) arises a moon mandala, or from the completely transformed syllable Ra (ར, Ra, र, Ra) arises a sun mandala. On top of that, from Āli and Kāli arise the moon and sun, and the wisdom seed-syllables, like a mirror, possessing equality, individual awareness, accomplishment of activities, and the extremely pure realm of Dharma, which is the nature of the five wisdoms, one should contemplate the form of the deity. Then, the vajras of body, speech, and mind are melted by the desire of wisdom, and the goddesses greatly inspire with vajra songs, and again the body, speech, and mind are blessed, perfected from their own signs. Then, the assembly of deities in the mandala.