Tibetan
ག་པ་དང་རྐང་པ་དང་དབྱུག་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་རེག་ན་འཇམ་པ་དང་སྲ་བ་ལ་སོགས་པར་དཔྱད་པར་བྱ་བ་རེག་པས་གཟུགས་སུ་རུང་བའོ། །མངོན་དུ་ཕྱོགས་པའི་ཡུལ་སོ་སོར་སྔོན་པོ་དང་སེར་པོ་ལ་སོགས་པར་དཔྱད་པར་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཡུལ་དཔྱད་པས་གཟུགས་སུ་རུང་བའོ། །དེ་ལ་ཚོར་བ་ནི་མྱོང་བའི་མཚན་ཉིད་དེ། དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་དང༌། གཉིས་མ་ཡིན་པའི་ལས་ཀྱི་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། བདེ་བ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་དང༌། གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པའོ། །འདུ་ཤེས་ནི་འདུ་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་དེ།། མཐོང་བའི་འདུ་ཤེས་དང༌། ཐོས་པའི་འདུ་ཤེས་དང༌། རྣམ་པར་ཤེས་པའི་འདུ་ཤེས་སོ། །མཐོང་བའི་འདུ་ཤེས་ནི། མིག་དང་གཟུགས་དང༌། ཐོས་པའི་འདུ་ཤེས་ནི་རྣ་བ་ལ་བརྟེན་ནས་འདོད་དེ། རང་ཉིད་ཀྱིས་རྟོགས་པར་བྱས་པའོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་སོ་སོར་མྱོང་བའོ། །འདུ་བྱེད་ནི། མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་དེ། དགེ་བ་འམ། མི་དགེ་བ་ཡང་རུང་སྟེ། བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་གནས་སྐབས་རྣམས་སུ་སེམས་འཇུག་པར་བྱེད་པ་རྣམས་སོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི། རྣམ་པར་ཤེས་པའི་མཚན་ཉིད་དེ། གང་དང་གང་གིས་གཟུགས་དང༌། སྒྲ་དང༌། དྲི་དང༌། རོ་དང༌། རེག་བྱ་དང༌། ཆོས་རྣམ་པར་ཤེས་པར་བྱེད་པ་དེ་ནི། རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྟེ། རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཕུང་པོའོ། །འདི་རྣམས་ལ་རྡོ་རྗེ་མ་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མོ་རྣམས་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པ་ལས་གཞན་མ་ཡིན་པའི་གཟུགས་ཀྱི་དགོད་བྱ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ནི་རྣལ་འབྱོར་མའི་གཟུགས་རྣམས་སུ་འགྱུར་རོ། །དེ་རྣམས་རྣམ་པ་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར་ན། ཅི་ལྟར་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་ཞེ་ན། བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། འདིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྒྲ་ནི། ཌིཏྠ་དང༌། ཌི་བིཏྠ་ལ་སོགས་པར་སྨྲ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་གྱི། དཔལ་ལྡན་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་གཤེགས། །དེ་བཞིན་ཁོ་ནར་འོངས་པ་ཡང༌། །ཤེས་རབ་ལྡན་པ་འདི་ཡིས་ནི། །དེ་བཞིན་གཤེགས་ཞེས་མངོན་བརྗོད་བྱ། །ཞེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ངེས་པའི་ཚིག་གིས་བསྒྲུབས་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར། དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་འོངས་པ་ལས་སམ། འོངས་པ་ལས་དེ་བཞིན་བུ་གཤེགས་པ་ཞེས་པ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་དང་འབྲེལ་པའི་གཏི་མུག་རྡོ་རྗེ་མ་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མོ་ཐམས་ཅད་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ལྟ་བུའོ། །དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་ཡང་སྟེ། ཆོས་ཐམས་ཅད
Chinese
用手掌、脚和棍棒等触摸时，可以分辨柔软和坚硬等，这就是触觉所能感知的色。对于显现的各个对境，可以分辨蓝色和黄色等，这就是对境分辨所能感知的色。感受的特征是体验，是与善、不善和非二者之业相符的，成熟果报的三种事物，即快乐、痛苦和非二者。认识的特征是识别，即见的认识、听的认识和辨别的认识。见的认识是眼和色，听的认识是依靠耳而希求，是自己所理解的。辨别是各自体验。行的特征是显现地造作，无论是善还是不善，在快乐和痛苦的境况中，使心投入其中的那些。识的特征是识别，即用什么来识别色、声、香、味、触和法，那就是识，是识蕴。对于这些，金刚母等女神们，按照顺序，是与毗卢遮那等无别的色的供养物，如来们则转变为瑜伽母的形象。既然它们具有形象，那么，五蕴等如何转变为如来藏的自性呢？应该说，在这里，如来的声音，不是指迪塔（藏文：ཌིཏྠ་，梵文天城体：दृष्ट，梵文罗马拟音：dṛṣṭa，看见的）和迪维塔（藏文：ཌི་བིཏྠ་，梵文天城体：द्विष्ट，梵文罗马拟音：dviṣṭa，憎恨的）等，而是指： “具德者于如是性中逝去， 亦唯如是而来临， 具慧者以此之故， 宣说如是逝去者。” 这是世尊用决定义来证成的。因此，从如是性而来，或者说，从到来中如是逝去，也就是说，与如来种姓相关的愚痴金刚母等一切女神，都像是如是性的自性。也是在如是性中，一切法
English
When touching with palms, feet, and sticks, one can discern softness and hardness, etc., which is the form perceptible by touch. For each manifest object, one can discern blue and yellow, etc., which is the form perceptible by object discernment. The characteristic of feeling is experience, which is in accordance with the karma of good, non-good, and neither, the three things of the ripened fruit, namely, happiness, suffering, and neither. The characteristic of recognition is to identify, namely, the recognition of seeing, the recognition of hearing, and the recognition of distinguishing. The recognition of seeing is eye and form, the recognition of hearing is desired by relying on the ear, and is what one understands oneself. Distinguishing is experiencing individually. The characteristic of action is to manifestly create, whether it is good or non-good, in the circumstances of happiness and suffering, those that cause the mind to enter into them. The characteristic of consciousness is to distinguish, namely, what is used to distinguish form, sound, smell, taste, touch, and dharma, that is consciousness, it is the aggregate of consciousness. For these, the goddesses such as Vajramātṛ, in order, are offerings of form that are no different from Vairocana, etc., and the Tathāgatas transform into the forms of Yoginīs. Since they have forms, how do the aggregates, etc., transform into the nature of Tathāgatagarbha? It should be said that here, the sound of Tathāgata does not refer to Dṛṣṭa (Tibetan: ཌིཏྠ་, Sanskrit Devanagari: दृष्ट, Sanskrit Romanization: dṛṣṭa, meaning: seen) and Dviṣṭa (Tibetan: ཌི་བིཏྠ་, Sanskrit Devanagari: द्विष्ट, Sanskrit Romanization: dviṣṭa, meaning: hated), etc., but rather: "The virtuous one has gone to suchness, And has also come only as such, Therefore, the wise one, Declares the one gone to suchness." This is what the Bhagavan has established with a definitive word. Therefore, from coming to suchness, or from coming, one has gone to suchness, that is to say, all the goddesses such as the deluded Vajramātṛ related to the Tathāgata lineage are like the nature of suchness. Also in suchness, all dharmas