Tibetan
་དུ་འཕགས་པར་དགའ་བ་སྟེ། བདེ་བ་འདོད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རྩོལ་བ་དང་བྲལ་བའི་མཚམས་ཁྱད་པར་དགའ་བ་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ལྟ་བ་ཉེ་བར་མཚོན་པ་འདི་སྟེ་དེའི་བདེ་བ་བདག་གིས་བཤད་དོ་ཞེས་པ་རྣམ་པར་ཉེད་པའི་ངོ་བོ་རབ་ཀྱི་གནས་སྐབས། བདེ་བ་ལ་ཆགས་པའི་ངོ་བོར་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་ལྡན་པ་དེ་དང་བྲལ་བའི་མཚམས་ཏེ། བརྟག་པ་གཉིས་པར་ཇི་སྐད་གསུངས་པ། གསུམ་པ་འདོད་ཆགས་ཉམས་པའི་ཕྱིར། །ཞེས་སོ། །བཞི་པ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་ཞེས་པ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ། ཀུན་རྫོབ་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་རང་གི་དངོས་པོ་སྟོང་པ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་མྱོང་བ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བདེ་བའི་ཆགས་པ་སྤངས་པ་དང་དེ་ལས་བཟློག་པའི་མངོན་པར་ཞེན་པ་དང་བྲལ་བའོ། །དེ་གསུངས་པ། །མཚན་ཉིད་བྲལ་བ་གསུམ་ལས་གཞན། །ཆགས་དང་ཆགས་བྲལ་རྣམ་པར་སྤངས། །ཞེས་སོ། །དེ་ཅི་འདི་མཐོང་བའི་ལམ་ཡིན་ན་མ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལས་དང་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་དང་བླ་མའི་བྱིན་རླབས་ལས་འཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་གི་ངང་གིས་འཐོབ་ན་ནི་དེ་ལྟར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཁོ་ན་དབུགས་དབྱུང་བ་གཉིས་སུ་སྨྲ་སྟེ། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་དང་སྟོང་པ་ཉིད་དག་དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཕན་ཚུན་རྒྱས་བཏབ་པ་དག་མི་བསྐྱོད་པ་དང་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དང་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པར་གདོན་མི་ཟ་བར་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་དེའི་ལམ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་དབུགས་དབྱུང་དང་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་དབུགས་འབྱུང་བ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པ། ཐབས་དང་ཐབས་བྱུང་དབྱེ་བ་ཡིས། །བཞི་པའི་དོན་ནི་རྣམ་གཉིས་འདོད། །གཅིག་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་དངོས་གྲུབ། །གཞན་ནི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པར་འདོད། །ཅེས་སོ། །འོ་ན་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་རྗེས་ཐོགས་སུ་ཁྱད་པར་གྱི་ དགའ་བ་རིགས་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ་བརྟག་པ་གཉིས་པར་གསུངས་པ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་དགའི་རང་བཞིན་པ། །མཆོག་མཐའ་ཁྱད་དགའ་དང་པོ་ཅན། །ཞེས་སོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། མཆོག་གི་མཐའ་ཁྱད་དགའ་ནི་གང་གི་དང་པོ་ཡིན་པ་སྟེ། མཆོག་གི་རྗེས་སུ་ཁྱད་པར་དགའ་བ་དང་དེའི་རྗེས་སུ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའོ་ཞེས་དོན་གྱི་ཤུགས་ལས་སོ། །གང་མཆོག་གི་མཐའ་དང་ཁྱད་དགའི་དང་པོ་སྟེ། མཆོག་དང་ཁྱད་པར་དགའ་བ་དག་གི་
Chinese
于殊胜生喜悦，本质是欲求安乐，因远离贪执，故于远离勤作之界，殊胜喜悦生起，此乃趋近显现大乐之见，我已宣说彼之安乐，是为极度寻觅之本质极佳之境。与执持安乐为贪执之本质之分别念相离之界限，如《二观察》中所说：三者，因贪欲衰退之故。如是。第四，俱生，名为俱生之喜。世俗菩提心之自性，其自性为空性，乃大乐之体验，无有分别念。因此，已舍弃安乐之贪执，且远离与之相反之显现执着。彼处所说：离相三者之外，贪执与离贪执，皆已舍弃。如是。若问：此是否为见道耶？非也。因由方便之差别，以及由诸佛与菩萨之加持，及上师之加持而获得之故。若能自性获得，则如是。是故宣说唯有二种气息：大乐之智慧与空性，因其自性之故，相互增盛，因其不动与金刚持之本质，故无疑将成为如来与金刚持。为获得彼道故，即为生起如来之气息与金刚持之气息之因。如是所说：由方便与方便生之差别，第四之义，许为二种。一者，如来之成就。另一者，许为金刚持。如是。若然，俱生之后，理应有殊胜之喜。如《二观察》中所说：俱生喜之自性，殊胜边际，具殊胜喜之首。如是耶？非也。殊胜之边际殊胜喜，乃何者之首耶？殊胜之后为殊胜喜，及其后为俱生，乃由意义之力量所致。何者为殊胜之边际与殊胜喜之首耶？殊胜与殊胜喜之
English
Joy arises in the exalted state. The essence is the desire for happiness. Because it is free from attachment, in the realm free from effort, special joy arises. This is the near manifestation of the view of great bliss. I have explained that happiness, which is the state of the essence of extreme seeking. The boundary that is separate from the conceptualization of holding happiness as the essence of attachment, as stated in the Second Examination: "Third, because of the decline of desire." Thus. Fourth, co-emergent, called co-emergent joy. The nature of conventional bodhicitta, its own nature is emptiness, is the experience of great bliss, without conceptualization. Therefore, having abandoned the attachment to happiness, and being free from the opposite manifestation of clinging. It is said there: "Apart from the three that are devoid of characteristics, attachment and non-attachment are all abandoned." Thus. If asked: Is this the path of seeing? It is not so. Because it is obtained from the difference of means, and from the blessings of the Buddhas and Bodhisattvas, and the blessings of the Guru. If it can be obtained by its own nature, then it is so. Therefore, it is said that there are only two breaths: the wisdom of great bliss and emptiness, because of its nature, mutually increasing, because of its immovability and the essence of Vajradhara, it will undoubtedly become Tathagata and Vajradhara. In order to obtain that path, it is the cause of generating the breath of the Tathagata and the breath of the Vajradhara. As it is said: "By the difference between means and means, the meaning of the fourth is allowed to be two kinds. One is the accomplishment of the Tathagata. The other is allowed to be Vajradhara." Thus. If so, after co-emergence, there should be special joy. As it is said in the Second Examination: "The nature of co-emergent joy, the supreme limit, has the first of special joy." Is it so? No. What is the first of the supreme limit special joy? After the supreme is special joy, and after that is co-emergent, which is due to the power of meaning. What is the first of the supreme limit and special joy? The supreme and special joy of
Tibetan
བར་རོ་ཞེས་དོན་འཆད་པ་དེ་ནི་མི་འཐད་དེ། ཁྱད་དགའ་དང་པོར་མཚོན་པར་བྱ། །དེ་ཡང་དགའ་བ་གསུམ་སྤངས་པ། །ཞེས་པའི་གསུང་ལས་སོ། །འདི་ནི་ཁྱད་དགའ་ཡང་འདི་ཡིན་ལ། དང་པོ་ཡང་ངོ་ཞེས་པས་ཁྱད་པར་དགའ་བའི་དུས་ཁོ་ན་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ཉེ་བར་འཆར་བ་དང་པོ་ཁོ་ནར་མཚོན་པར་བྱའོ་ཞེས་བསྒྲུབས་ཏེ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ཤར་བ་ན་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་ནུབ་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ག་ལ་མཚོན། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་ཀུན་ལས་བཏུས་པ་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོའི་རྒྱུད་དུ་དང༌། རིམ་པ་ལྔ་པར་གསུངས་པ། སྒྱུ་མ་རྣམས་ནི་ཐམས་ཅད་ལས། །བུད་མེད་སྒྱུ་མ་ཁྱད་པར་འཕགས། །ཡེ་ཤེས་གསུམ་གྱི་དབྱེ་བ་འདི། །འདི་ལ་གསལ་བར་མཚོན་པར་འགྱུར། །ཞེས་པ་འདིས་དང༌། རིམ་པ་ལྔ་པར། སྣང་བ་མཚན་མོའི་ཆ་ཡིན་གསལ་བའི་ཉི་མའི་འོད་ཅན་ཉིན་མོ་སྣང་བ་མཆེད་པར་འགྱུར། །མཚམས་ནི་སྣང་བ་ཐོབ་པ་རང་བཞིན་རང་ཉིད་རྣམས་ཀྱིས་ལན་ཅིག་མིན་པར་སྦྱོར་བ་འདིའོ། །མཚན་མོ་མ་ཡིན་མཚམས་ཀྱང་མ་ཡིན་ཉིན་མོར་ཡང་ནི་མ་ཡིན་མི་འགྱུར་རང་བཞིན་བྲལ་བ་གང༌། །དེ་འདི་བྱང་ཆུབ་སྐད་ཅིག་ཐུབ་མཆོག་གིས་གསུངས་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཁོ་ནའི་རྟོགས་བྱའོ། །ཞེས་པ་འདིས་ཀྱང་དགའ་བ་གསུམ་མཚོན་པ་དང་བཞི་པ་མི་མཚོན་པར་གསུངས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀྱང༌། མཚན་ཉིད་བྲལ་བ་གསུམ་ལས་གཞན། ཞེས་པ་འདིས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་ཅི་ལྟར་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་རྗེས་སུ་ཁྱད་དགའ་སྐྱེ་སྟེ། མཚོན་པར་མི་ནུས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱད་དགའི་དེ་མ་ཐག་པའི་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ཁོ་ནས་མཚོན་པ་ཉིད་ན་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཐབས་མ་བསྟན་པར་འགྱུར་རོ། །ལྷན་ཅིག་ སྐྱེས་པ་འཆར་བའི་གནས་ལ་ནི་ལོག་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ཁོ་ནའོ། །འོ་ན་དང་པོར་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་མཚོན་དེ་ཉམས་སུ་མ་མྱོང་བ་ཉིད་ཁོ་ནའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་ཐོ་རངས་ཀྱི་དུས་སུ་མཚམས་བཞིན་ནོ། །འོ་ན་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེའི་ངོ་བོ་ཉེ་བར་མ་མཚོན་པ་ཁོ་ནའོ་ཞེ་ན། བདེན་ཏེ། ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཐབས་ནི་འདི་ལྟར་ཉེ་བར་བསྟན་པར་བྱའོ། །འོ་ན་དེ་ལྟ་བུ་ཐབས་སུའང་འགྱུར་བར་འོས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནས་བཟུང་ནས་དེ་ཉེ་བར་མཚོན་པར་མངོན་པར་ཞེན་པ་འདི་ལ་དེ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། བདེན་ཏེ། གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་གྱུར་ནའོ། །དེར་ནི་དེ་ལྟར་འབྱུང་བཞིན་པ་ན་ཇི་ལྟར་བྱ་བ་དེ་ལྟར་བླ་མ་རྣམས་གསུང་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་འདོད་པ་གཉི་ག་ལ་ཡང་ཉེ་བར་མཚོན་པའི་རིམ་པ་གསལ་བར་བྱས་སོ། །དེ
Chinese
将“之间”解释为意义是不恰当的，应该首先象征殊胜喜。正如“舍弃三种喜”的教言所说。这既是殊胜喜，也是最初的喜，因此，通过“也是最初的”这句话，可以确定只有在殊胜喜的时刻，俱生喜才显现，并且只能象征最初的俱生喜。因为当俱生喜生起时，一切分别念都会止息，又怎能象征呢？因此，《智慧金刚总集大瑜伽续》中以及《五次第》中说：“所有幻化中，女幻尤殊胜，此中三种智，清晰可象征。”这以及《五次第》中说：“显现是夜晚的部分，具有明亮日光的是白天，白天显现增长。交界是获得显现，自性自身多次结合。非夜晚，亦非交界，亦非白天，不变离自性。此乃菩提一刹那，胜者所说，唯瑜伽士能证悟。”这些也说明了象征三种喜，而不象征第四种喜。薄伽梵也说：“除了三种离相之外。”因此，俱生喜之后如何生起殊胜喜呢？因为根本无法象征。如果仅仅通过殊胜喜之后的念诵来象征，那就没有指示体验的方法了。俱生喜生起之处，唯有无颠倒的证悟。那么，为什么要首先象征那未曾体验过的呢？不是的，就像黎明时的交界一样。那么，即使那样，也只是没有象征它的本体而已，是吗？是的，体验的方法应该这样指示。那么，那样也不应该成为方法，因为从那以后，执着于明显象征它的这种执着是不可能的，是吗？是的，如果那样的话。在那里，当那样发生时，应该如何做，上师们会那样说的。因此，对于两种意愿，都已清晰地阐明了象征的次第。
English
It is inappropriate to explain "between" as meaning, it should first symbolize the special joy. As the teaching says, "Abandoning the three joys." This is both the special joy and the first joy, so through the phrase "also the first," it can be determined that only at the moment of special joy does the co-emergent joy appear, and only the first co-emergent joy should be symbolized. Because when the co-emergent joy arises, all discriminations cease, how can it be symbolized? Therefore, in the *Wisdom Vajra Compendium Great Yoga Tantra* and in the *Five Stages*, it is said: "Among all illusions, the illusion of women is especially superior, in this the three wisdoms are clearly symbolized." This and in the *Five Stages*: "Appearance is the part of the night, the day with bright sunlight, the appearance of the day increases. The boundary is obtaining appearance, nature itself combines many times. Not night, nor boundary, nor day, unchanging devoid of nature. This is enlightenment in an instant, spoken by the Victorious One, only yogis can realize." These also explain that three joys are symbolized, and the fourth is not symbolized. The Blessed One also said: "Other than the three devoid of characteristics." Therefore, how can special joy arise after co-emergent joy? Because it cannot be symbolized at all. If it is symbolized only by the recitation after the special joy, then the method of experiencing will not be indicated. In the place where co-emergent joy arises, there is only non-inverted realization. Then, why symbolize what has not been experienced first? No, it is like the boundary at dawn. Then, even so, it is only that its essence is not closely symbolized, is it? Yes, the method of experiencing should be indicated in this way. Then, that should not become a method either, because from then on, this attachment to clearly symbolizing it is impossible, is it? Yes, if that were the case. There, when that happens, what should be done, the lamas will say that. Therefore, for both desires, the order of symbolizing has been clearly explained.
Tibetan
་ལྟར་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱང་བསྟན་པར་བྱའོ། །དེ་ལ། །མཆོག་མཐའི་ཁྱད་དགའ་དང་པོ་ཅན། ཞེས་པ་འདི་ལ་ཡང་མཆོག་གི་མཐའ་ནི་མཆོག་མཐའ་སྟེ། གང་གི་དང་པོ་ཁྱད་དགའ་ཡིན་པ་ཞེས་པ་ཁྱད་དགའ་དང་པོ་ཅན་ཏེ། མཆོག་དང་ཁྱད་དགའ་ངག་གི་མཐའོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དེ་ཅི་འདྲ་ཞེས་འདྲི་བ་ལ། ཐོག་མ་ཐ་མ་དབུས་མེད་པ། །སྲེད་མེད་མྱ་ངན་འདས་པ་མེད། །འདི་ནི་མཆོག་ཏུ་བདེ་ཆེན་པོ། །གཞན་མིན་བདག་ཀྱང་མ་ཡིན་པའོ། །ཞེས་པ་དང་པོ་དང་ཐ་མ་དང་དབུས་རྣམས་ཏེ་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པ་དང་གནས་པ་རྣམས་བཀག་པ་ལས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་ཁོ་ན་འདིར་བདེ་བ་ཆེན་པོ་དང་རོ་གཅིག་པ་ཐབས་འདིས་མངོན་པར་རྟོགས་པར་བྱའོ་ཞེས་པ་ལན་གྱི་དོན་ཏོ། །དགའ་བ་དང་ཁྱད་དགའ་དང་མཆོག་དགའ་རྣམས་བཀག་པ་ལས་དང་མི་འཕོ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སྲིད་པ་དང་ཞི་བ་ལ་མི་གནས་པ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དོ་ཞེས་པ་ཡང་ནའོ། །དེ་བཞིན་དུ། མཆོག་མཐའ་དབུས་མ་ཁྱད་དགའ་ཡི། །སྟོང་དང་སྟོང་མིན་ཧེ་རུ་ཀ །ཞེས་པ་འདིར་མཆོག་དགའི་མཐའ་གང་ཞིག་དབུས་ཡིན་པ་ཁྱད་དགའ་སྟེ། དེའི་བར་མ་ཆད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་འབྲེལ་པ་ཅན་དུ་མཚོན་པར་བྱ་བ། རང་གི་ངོ་བོ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་སྟོང་པ་དང༌། དེ་ལྟར་ཡང་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་སྟོང་མིན་ཏེ། གཉིས་དང་བྲལ་བས་ན་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ངོ་བོར་གནས་པའི་ཕྱིར་ ལ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཧེ་རུ་ཀའོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །མཆོག་དང་ཁྱད་དགའ་དག་དབུས་སུ། །མཚོན་བྱ་བ་ལྟས་ནས་བསྟན་པར་བྱོས། །ཞེས་པ་འདི་གལ་ཏེ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་ངག་ཡིན་ནའོ་ན་འདི་ལ་གུས་པས་ཅི་ཞིག །ཅི་སྟེ་ལུང་ཡིན་ན་དེའི་ཆ། དབུས་མ་དགའ་བ་ཙམ་ཉིད་དེ། །ཞེས་བརྟག་པ་གཉིས་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དགའ་བ་དང་མཆོག་དགའ་དང་ཁྱད་པར་གྱི་དགའ་བ་རྣམས་ཡོད་པ་ན་ཉེ་བར་འཆར་བའི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་མཚོན་བྱའོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །ཡང་ན་དྲུག་པ་ནི་ངེས་པར་འཛིན་པ་ལ་སྟེ། མཆོག་ནི་རབ་སྟེ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའོ། །གཉིས་དག་གི་དབུས་སུ་མཆོག་དེ་མཚོན་པར་བྱའོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །བདེ་བ་མཆོག་ནི་མཆོག་དགའ་སྟེ་འདིར་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་ཁོ་ནའོ། །མཆོག་དགའ་ཡང་དག་ཐོབ་པ་ན། །སྣ་ཚོགས་སྤངས་པའི་སྐད་ཅིག་ལ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱག་རྒྱ་བཞི་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་གཞུང་ནི་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་གདམས་ངག་མི་ཤེས་པ་ཁོ་ནས་བྱས་པ་སྟེ། ཕན་ཚུན་འགལ་བ་ནི་འཕགས་པ་ན་རྣམས་ཀྱིས་མི་སྦྱོར་བས་སོ། །དེ་ལྟ
Chinese
也应如是宣说胜义谛。其中，“殊胜边际妙喜第一者”，此中，殊胜之边际即殊胜边际，何者之第一为妙喜，即是妙喜第一者，意为殊胜与妙喜是言语之边际。若问彼胜义谛为何？“无始无终亦无中，无贪无灭亦无死，此乃殊胜大安乐，非他亦非为我所。”意为遮止初始、终结与中间，即遮止生、灭与住，由此诸法唯是空性，于此与大乐为一味，应以是法现证之，此乃答复之义。遮止喜、妙喜与殊胜喜，因其不迁变之故，不住于有寂，俱生喜即是胜义谛，此亦可。如是，“殊胜边际中妙喜，空与非空黑汝嘎”，此处，何为殊胜喜之边际而为中者，即是妙喜，以其间无断绝之故，应以具关联性而表示之。因其远离自性之故为空性，如是亦因其不可言说之故为非空性，因其远离二者之故，安住于大乐之自性中。
English
The ultimate reality should also be shown in this way. In this regard, "Supreme Limit, Excellent Joy, First One." Here, the limit of the supreme is the supreme limit. That whose first is excellent joy is the one with excellent joy as the first. It means that the supreme and excellent joy are the limits of speech. If one asks, what is that ultimate reality like? "Without beginning, without end, and without middle, without craving, without cessation, and without death, this is supremely great bliss, not other, and not self." This means that by negating the beginning, the end, and the middle, that is, by negating birth, destruction, and abiding, all phenomena are only emptiness. Here, it is of one taste with great bliss. It should be realized through this method. This is the meaning of the answer. By negating joy, excellent joy, and supreme joy, because of its immutability, it does not abide in existence or peace. Co-emergent joy is the ultimate reality. This is also possible. Similarly, "Supreme Limit, Middle, Excellent Joy, Empty and Not Empty, Heruka." Here, what is the limit of supreme joy that is the middle is excellent joy. Because there is no interruption in between, it should be represented as having a connection. Because it is devoid of its own nature, it is emptiness. Likewise, because it is inexpressible, it is non-emptiness. Because it is free from duality, it abides in the nature of great bliss.