Tibetan
ངས། །བླང་བྱ་དང་དོར་བྱ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་མཁའ་མཉམ་སྟེ་སྤྲོས་པ་མེད་པའོ། །རྔུལ་དང་བྲལ་བ་སྟེ་སྒྲིབ་པ་གཉིས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྟོང་པ་སྟེ་རང་བཞིན་མེད་པའོ། །གང་གི་ཕྱིར་དངོས་དང་དངོས་མེད་བདག་ཉིད་དེ། འབྱུང་བས་ན་ དངོས་པོ་སྟེ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དང༌། དེ་རྣམས་ཀྱི་དངོས་མེད་ནི་མ་སྐྱེས་པ་སྟེ་དེའི་བདག་ཉིད་དོ། །ཡང་ན་དངོས་པོ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པའི་ལུས་སོ། །དངོས་མེད་ནི་དེ་ཁོ་ནའི་ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་དག་འདིའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པ་ཞེས་པ་ནི་དེ་སྐད་གསུངས་སོ། །མཆོག་ནི་དོན་དམ་པའོ། །སྲོག་ཅེས་པ་ནི་འཚོ་བ་སྟེ། དེ་དང་བྲལ་ན་འཚོ་བ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །འགྱུར་མེད་དམ་པ་ནི་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ཐམས་ཅད་ཁྱབ་པ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་ཅན་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་མེ་ལོང་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པས་རྒྱུ་དང་རང་བཞིན་དང་འབྲས་བུར་སྒྲོ་འདོགས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྒྱུའི་རྒྱུད་ཀྱི་ངོ་བོ་ལས་སྣ་ཚོགས་སྐྱེ་སྟེ། དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཉོན་མོངས་པ་དང་ལས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་པ་འདི་གསུངས་པ། དངོས་དང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་སོ། །དངོས་པོ་ནི་བྱིས་པའི་བར་གྱི་དངོས་པོའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཡུལ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རིགས་པའི་ངོ་བོ་ལུས་སོ། །དངོས་མེད་ནི་ཕྲ་བའི་དངོས་པོ་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་ངོ་བོའོ། །ཉེ་བར་མཚོན་པ་ལས་བར་མ་ཡང་དག་གི་རང་བཞིན་དུ་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ན་ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་རྣམས་གསུངས་སོ། །གཞན་རྣམས་ནི་དབང་པོ་རྣམས་སོ། །གང་རྣམས་དེ་རྣམས་ཞེས་པ་འདིས་བརྟན་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དང་གཡོ་བ་གཞན་སྲོག་ཆགས་རྣམས་བརྗོད་དོ། །དེ་སད་དུ་ཡང་བརྟག་པ་གཉིས་པར་གསུངས་པ། དམན་པ་ཕྲ་བའི་དངོས་པོ་སྟེ། །མཆོག་ནི་དངོས་པོར་བརྗོད་པར་བྱ། །བར་མ་གཉིས་ཀ་སྤངས་པའོ། །གཞན་རྣམས་ཞེས་པ་དབང་པོ་དྲུག །གང་རྣམས་དེ་རྣམས་བརྟན་དང་གཡོ། །ཞེས་སོ། །དངོས་པོ་ལ་སོགས་པ་འདི་རྣམས་བསྒོམ་པས་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་འགྲུབ་པོ། །བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཁོ་ན་ནི་རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པ་ན་བཞིན་དུ་དེ་དང་དེའི་རྣམ་པར་སོ་སོར་སྣང་བ་རྣམ
Chinese
，因为远离了对于应取舍等的分别念。正因为如此，才与虚空等同，即没有戏论。远离尘垢，即没有二障。是空性，即没有自性。因为什么缘故，是实有和非实有的自性呢？因为产生，所以 实有，即色等诸法。它们的非实有，即不生，是它的自性。或者，实有是瑜伽士的身体。非实有，即仅仅是它的感受等。说这些是它的自性，就是这样说的。殊胜，即胜义谛。所谓命，即是生命，如果离开了它，就没有生命了。不变的圣者，即没有起始和终结。遍一切处，即一切法都是菩提心的自性。具有佛陀智慧，即具有如来等自性，如明镜般的智慧。吉祥黑汝迦，即以无二智慧圆满，远离了对于因、自性和果的增益。正因为如此，菩提心从因的种性之自性中产生各种各样，因为它的自性，所以产生烦恼和业，说了这些。“实有”等就是指这些。实有，即因为是孩童之间的实有之名称的对境，所以是理性的自性，即身体。非实有，即微细的实有，是心和心所的自性。从近似的譬喻中，应当了知中间者也是真实的自性。这样就说了身、语、意。其他的，即是诸根。所谓“哪些，那些”，这指的是坚固者等，以及其他运动的众生。在《彼等觉》的第二品中也说了：下劣的是微细的实有，殊胜的应当说是实有，中间者是舍弃二者。所谓“其他的”，即是六根。所谓“哪些，那些”，即是坚固和运动。如此等等，通过修习这些实有等，就能成就大乐的自性。仅仅是菩提心，如同在梦中一样，显现为各种各样的形态。
English
, because it is free from conceptualizations of what to take and what to discard, etc. For that very reason, it is equal to space, that is, without elaboration. It is free from defilement, that is, without the two obscurations. It is emptiness, that is, without inherent existence. For what reason is it the nature of real and unreal? Because it arises, Real, that is, forms and so on. The unreal of these is unborn, which is its nature. Or, the real is the body of the yogi. The unreal is just its feelings and so on. It is said that these are its nature, that is what is said. Supreme, that is, ultimate truth. What is called life is living, because without it, there is no life. The unchanging holy one, that is, without beginning and end. All-pervading, that is, all dharmas are the nature of bodhicitta. Possessing Buddha wisdom, that is, possessing the wisdom of the nature of Vairochana and so on, like a mirror. Glorious Heruka, that is, with perfect non-dual wisdom, free from imputation to cause, nature, and result. For that very reason, bodhicitta arises in various ways from the nature of the seed of the cause, because of its nature, so it arises from afflictions and actions, these were said. "Real" and so on refer to these. Real, that is, because it is the object of the name of real between children, so it is the nature of reason, that is, the body. Unreal, that is, subtle real, is the nature of mind and mental factors. From approximate metaphors, the middle one should also be known as the true nature. Thus, body, speech, and mind are spoken of. The others are the senses. What is meant by "which, those" refers to the stable ones and other moving beings. It is also said in the second chapter of "That Awakening": The inferior is the subtle real, the superior should be called real, the middle one is abandoning both. What is called "the others" are the six senses. What is called "which, those" are stable and moving. By meditating on these real things and so on, one can achieve the nature of great bliss. Only bodhicitta, like in a dream, appears in various forms.
Tibetan
ས་ཏེ། དེ་བདེ་བའི་རང་བཞིན་ཉིད་ན་དེ་རྣམས་ཀྱང་དེའི་ རང་བཞིན་ཉིད་དུ་གྲུབ་པ་ཁོ་ན་སྟེ། ཆུ་བསིལ་བ་ཉིད་ན་དེའི་རང་བཞིན་ཆུ་རླབས་རྣམས་བཞིན་ནོ་ཞེས་དགོངས་པའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཡང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལས་དེའི་རང་བཞིན་དགའ་བ་བཞི་རྣམས་སྤྲོ་བར་བྱེད་དོ་ཞེས་གསུངས་པ། དགའ་བ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །དཔའ་བོ་ནི་སྒྲུབ་པ་པོ་སྟེ་རང་གཞན་དག་ཕ་རོལ་དུ་འགྲོ་བའི་དོན་དུ་བརྩོན་འགྲུས་བརྩམས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཁོ་ན་དགའ་བ་སྟེ། དགའ་བ་ལས་གཞན་པའི་བདེ་བ་སྤྱོད་པ་པོ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་རྣལ་འབྱོར་མ། །ཞེས་པ་ཤིན་ཏུ་དགའ་བའི་ཀུན་དགའ་དོན་དུ་གཉེར་བར་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །རབ་རྩེའི་དགའ་བ་ནི་ཁྱད་པར་དགའ་བ་སྟེ་ཁྱད་པར་གྱི་ངོ་བོས་རབ་ཏུ་རྩེ་བ་ན་དགའ་བའི་ཕྱིར་རོ། །མཐའ་དག་ཅེས་པ་ཤེས་རབ་དང་ཐབས་ཀྱི་ངོ་བོ་སྟེ། དེའི་ཚེ་བུད་མེད་དང་སྐྱེས་པ་དག་བསམ་པ་མཚུངས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རམ། དགའ་བ་དང་། མཆོག་གི་ངོ་བོའི་དཔའ་བོ་དང་རྣལ་འབྱོར་མ་དག་གི་འདུ་བའི་གནས་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བདེ་བའི་ཐབས་ཅན་ཞེས་པ། རབ་ཏུ་རོལ་པའི་དགའ་བའི་བདེ་བ་དེ་འདིའི་ཐབས་ཏེ་དེ་མ་ཐག་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པའོ་ཞེས་པས་དེ་བདེའི་ཐབས་ཅན་ཡང་འདི་ཡིན་ལ་ཐམས་ཅད་རིག་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཡང་སྟེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །འདི་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་མཚོན་པའི་ཆེད་དུ་གསུངས་པ། དང་པོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །དགའ་བ་ཙམ་ནི་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་མ་ཡིན་པ་བདེ་བ་ཆུང་བ་རྣམ་པར་སྣ་ཚོགས་པ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡོད་པར་གྱུར་པའི་ཕྱིར། འཁྱུད་པ་དང་འོ་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་པདྨ་དང་རྡོ་རྗེ་དག་ཡང་ཡང་དུ་རེག་པས་འདོད་པ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་རྡོ་རྗེ་དང་པདྨ་དྲུད་པའི་མཐར་ཐུག་པ་སྟེ། ཤེས་རབ་བཅུ་དྲུག་ལོན་པ་ལ། །ལག་པ་དག་གིས་འཁྱུད་བྱས་ནས། །དྲིལ་བུ་རྡོ་རྗེ་མཉམ་སྦྱོར་ལས། །སློབ་དཔོན་གྱི་ནི་དབང་དུ་འདོད། །ཅེས་བརྟག་པ་གཉིས་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་ཡང་གོང་ནས་གོང་དུ་བདེ་བ་འདོད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་དགའ་བ་ལས་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་ཉིད་ཀྱིས་བཟློག་པའི་བདེ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཉེ་བར་ ལོངས་སྤྱོད་པ་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་ངོ་བོ་སྟེ། སྲབ་པར་གྱུར་པའི་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་གཉིས་ཀྱིས་བསྒྲིབས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱད་པར་དགའ་བར་བཤད་ཅེས་པ་ཁྱད་པར
Chinese
是故，彼于安乐之自性中，彼等亦唯成彼之自性。如水之凉性，彼之自性如水波矣，如是思之。是故，又云由菩提心生彼之自性四喜，喜者等。勇士者，谓修行者，为自他往诣彼岸之义而精进之故。彼唯是喜，以无有异于喜之受乐者故。极喜瑜伽母。谓极喜之普喜，以应求其义故。胜喜者，谓特殊之喜，以由特殊之体性而极欢喜故。一切者，谓智慧与方便之体性。彼时，以男女之意乐相同故。或喜与，极性之勇士与瑜伽母等之会合处故。彼具安乐之方便者，谓极嬉戏之喜乐，是此之方便，是彼无间之因故，是故彼具安乐之方便亦是此，一切知者一切智者亦是，薄伽梵是俱生喜之体性故。为表示此等之体性而说，最初者等。唯喜者，以非殊胜之小乐，有能取与所取之分别故。拥抱与亲吻等，以莲花与金刚等屡屡触及，是欲妙之相，是金刚与莲花摩擦之究竟故。获得十六智慧时，以手等拥抱后，铃杵和合中，欲为阿阇黎之灌顶。如是于第二品中说故。极喜亦是，由上而上欲乐之相，由喜而殊胜之自性所遮遣之安乐智慧，是现前受用成熟之体性。以微薄之能取与所取二种分别所障蔽故。说为特殊喜者，特殊
English
Therefore, in the very nature of bliss, they also become only that nature. Just as the coolness of water, its nature is like water waves, so it is thought. Therefore, it is also said that from the mind of enlightenment arises the four joys of that nature, such as joy. The hero is the practitioner, because he strives for the sake of himself and others to go to the other shore. That alone is joy, because there is no enjoyer other than joy. Supreme joy, the yogini. It is said that the universal joy of supreme joy should be sought for its meaning. The supreme joy is the special joy, because it is joyful when it is extremely playful with a special nature. All means the nature of wisdom and means. At that time, because the intentions of men and women are the same. Or the place of union of joy, the hero of the supreme nature, and the yogini. He who has the means of happiness means that the happiness of extreme play is the means of this, because it is the immediate cause of that, so he who has the means of happiness is also this, and the all-knowing one is also the all-knowing one, because the Bhagavan is the nature of innate joy. In order to express the nature of these, it is said, the first one, etc. Only joy is not a special small pleasure, because there is a distinction between what can be taken and what is taken. Embracing and kissing, etc., because the lotus and the vajra are touched again and again, it is the characteristic of wonderful desire, and it is the ultimate in the friction between the vajra and the lotus. When sixteen wisdoms are attained, after being embraced by hands, etc., in the union of bell and vajra, one desires to be initiated as an acarya. As it is said in the second chapter. Supreme joy is also the aspect of pleasure from above, and the wisdom of bliss that is rejected by the special nature of joy is the nature of present enjoyment and maturity. It is obscured by the subtle distinction between what can be taken and what is taken. It is said to be a special joy, special