Tibetan
་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་འཚོ་བའོ། །རྩོལ་བ་ནི་བརྩོན་འགྲུས་སོ། །ལོག་པ་ནི་མི་དགེ་བའི་ཡུལ་ཅན་ནོ། །འཇུག་པ་ནི་སྦྱོར་བའི་བརྩོན་འགྲུས་སོ། །བསྒྲུབ་པ་ནི་ལམ་མོ། །ཤིན་ཏུ་ཉེ་བར་གནས་པ་ནི་ལམ་བསྒོམ་པའི་སྦྱོར་བའི་གནས་སྐབས་སུའོ། །མི་གཡོ་བའི་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་རྟོག་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཏེ་དངོས་གཞིའི་གནས་སྐབས་སུའོ། །དྲང་པོ་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །མི་འཁྱོགས་པ་ནི་ལམ་ལོག་པ་ཡོངས་སུ་སྤངས་པའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འཕགས་པའི་ལམ་ལ་འདི་ཡིས་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་རོ་ཞེས་པས་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བའོ། །ཡང་དག་པ་ཉིད་ནི་ཚང་མས་འཐད་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་དེ། །དེས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནོ། །འོ་ན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་བསྒོམ་པ་ནི་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐེག་པ་པ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་མཆོག་ཏུ་ གཞོལ་བ་རྣམས་ཁོ་ན་ལ་རིགས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ལ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ཇི་སྐད་དུ་འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་གྱིས་ཞུས་པ་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་ཆོ་འཕྲུལ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མདོར་གསུངས་པ། འཇམ་དཔལ་མ་འོངས་པའི་དུས་སུ་དགེ་སློང་རྣམས་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་རྣམས་མི་གཙང་བ་ལས་ལུས་ལ་ལུས་ཀྱི་རྗེས་སུ་ལྟ་བ་ནི་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པར་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ་ནས་ཇི་སྲིད་དུ་འདི་ཁོ་ན་དོན་དམ་པའོ་ཞེས་པའི་བར་དུའོ་ཞེ་ན། འདི་སྐྱོན་མེད་དེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྟོགས་པ་དོན་དུ་གཉེར་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དང༌། ཆོས་ཐམས་ཅད་མི་དམིགས་པ་ལྷུར་ལེན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ན་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཕན་པ་སྒྲུབ་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འཁོར་བ་ལ་ཡང་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་བཞིན་དུ་ཡོན་ཏན་མཐོང་བ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་ཡང་སེམས་ཅན་ལ་ཕན་པ་བསྒྲུབ་པའི་རྟེན་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ལས་འཁོར་བ་བཞིན་དུ་མི་མཐུན་པར་ལྟ་བ། ཆོས་ཉིད་ཙམ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འཁོར་བ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་བདག་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་ལྟ་བ་རྣམས་ཀྱང་རང་བཞིན་མི་དམིགས་པ་སོ་སོར་རྟོག་པའི་དོན་ཁོ་ནར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་རྣམས་སྒོམ་པར་བྱེད་དོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་སྟོང་ཕྲག་བརྒྱ་བར་གསུངས་པ། དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་མི་དམིགས་པ་ཉིད་ཉེ་བར་བཟུང་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །འདི་རྣམས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་མངོན་དུ་བྱེད་པར་འགྱུར་བ་འབའ་ཞིག་ཡིན་གྱི་རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པའི་འབྲས་བུ་ལ་སོགས་པའམ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་མངོན་དུ་མི་བྱེད་དོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་སྟོང་ཕྲག་ཉི་ཤུ་ལྔ་པར་གསུངས་པ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ལ་གནས་པ་ཉིད་ཤེས་ཏེ། འདི་ནི་ཡོངས་སུ་འདྲིས་པར་བྱ་བའི་དུས་ཡིན་གྱི་འདི་མངོན་དུ་བྱ་བའི་དུས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །དེའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་རྣམས་བསྒོམ་པས་ནི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་མངོན་དུ་མི་བྱེད་ཀྱི། དེ་རྣམས་ཁོ་ན་གོམས་པར་བྱེད་ཅིང་རབ་ཏུ་མཐུན་པར་བྱེད་པ་འབའ་ཞིག་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ་མདོ་དེ་ཉིད་དུ་གསུངས་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དོན་དམ་པ་དྲན་པ་ཉེ་བར་ གཞག་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཇི་ལྟར་བལྟ་བར་བྱ། བཀའ་སྩལ་པ། འཇམ་དཔལ་གང་གིས་ལུས་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པར་མཐོང་བ་འདི་ནི་ལུས་ལ་ལུས་ཀྱི་རྗེས་སུ་བལྟ་བའི་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པའོ། །གང་གིས་ཚོར་བ་དང་སེམས་དང་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་རྣམས་མི་དམིགས་པ་ནས་ཇི་སྲིད་འཇམ་དཔལ་དེ་ལྟར་དོན་དམ་པར་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་བཞི་རྣམས་བལྟ་བར་བྱའོ་ནས་ཇི་སྲིད་དུ་གང་རང་བཞིན་གྱིས་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་དང༌། རང་བཞིན་གྱིས་གཡེང་བ་མེད་པར་ཆོས་ཐམས་ཅད་བལྟ་སྟེ། དམིགས་པ་མི་དམིགས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འདི་ནི་ཡང་དག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། །འཇམ་དཔལ་གང་ལ་ལ། འདི་ལྟ་བུར་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་རྣམས་ནས་འཕགས་པའི་ལམ་ཡན་ལག་བརྒྱད་པའི་བར་དུ་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་ལྟ་བ་དེ་ནི་རྒལ་བ་ཕ་རོལ་ཏུ་འགྲོ་བར་ང་སྨྲའོ་ནས། ཇི་སྲིད་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཆོག་དང་ལྡན་པའི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་པར་འདོད་པས་ཆོས་འདི་རྣམས་ལ་མོས་པ་བྱའོ་ཞེས་པའི་བར་དུའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འདི་རྣམས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ནང་དུ་འདུས་པར་གསུངས་སོ། །བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ཤེས་རབ་དང་ཐབས་ཀྱི་རང་བཞིན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དེ་ཡང་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། ཨེ་མ་མ་ལ་བདག་གིས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱི་ཆེད་དུ་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པར་བྱའོ་ཞེས་དོན་དུ་གཉེར་བའི་རྣམ་པ་སྨོན་པའི་སེམས་དང་། རབ་ཏུ་འཇུག་པའི་རྣམ་པ་ཅན་འཇུག་པའི་སེམས་སོ། །དེ་ལ་སྨོད་པའི་སེམས་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། འདུན་པ་དང་ལྡན་པ་ཆོས་ཐམས་ཅད་མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པར་འདོད་པ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་བསྒོམ་པའི་རང་བཞིན་དང༌། བསམ་པ་དང་ལྡན་པ་ཕ་རོལ་དུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་སྤྱོད་པར་འདོད་པ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡང་དག་པར་སྤོང་བ་སྒོམ་པའི་རང་བཞིན་ད
Chinese
以非彼等之物等为生计。努力即是精进。邪僻是指具有非善之境。进入是指加行之精进。成办是指道。极近安住是指修道加行之时。以不动摇之非真实分别等，即正行之时。正直是指无二之如实性之境。不曲是指完全舍弃邪道。因此，以“以此真实结合于圣道”而真实结合。真实性即是所有人都认可的如实性，无自性。彼即是三摩地。那么，菩提之分法之修习，是否仅仅是声闻和独觉乘的趋向于寂灭者，而不是种姓菩萨？如《圣妙吉祥所问幻化网大乘经》中所说：“妙吉祥，未来之时，将出现比丘，彼等将从不净之处，于身上随观身，宣说为念住，乃至此是究竟真实。”若如是说，此无过失，因为菩萨于一切处皆以通达一切法为要，并且以不执著一切法为重，因此，对于一切有情成办利益之因，于轮回中亦如寂灭般见功德，于寂灭中亦见非成办有情利益之所依，如轮回般见不顺，仅仅是法性，于轮回与寂灭中见自性平等者，亦仅以分别无自性之义而修习菩提之分。世尊于《母百千颂》中说：“念住不执著，执持无执著。”等等。这些仅仅是显现菩提之分，而不是现证入流果等或寂灭。
English
They live by means of things that are not those, etc. Effort is diligence. Wrongness refers to having an unwholesome object. Entering refers to the diligence of application. Accomplishing refers to the path. Abiding very closely refers to the time of application in meditating on the path. By means of unwavering, untrue discriminations, etc., that is, at the time of the actual practice. Straightforwardness refers to having the object of the non-dual suchness itself. Not crooked refers to completely abandoning the wrong path. Therefore, by "with this, it truly joins the noble path," it is truly joined. Truth itself is the suchness that is acceptable to all, the absence of self-nature. That is samadhi. So, is the cultivation of the limbs of enlightenment only for those of the Hearer and Solitary Realizer vehicles who are supremely inclined towards nirvana, and not for the lineage Bodhisattvas? As it is said in the Sutra of the Great Vehicle, the Magical Net of Emanations Asked by Noble Manjushri: "Manjushri, in the future, there will arise monks who, from impurity, will show the mindfulness of the body on the body, up to 'this alone is ultimately true.'" If it is said thus, this is without fault, because Bodhisattvas seek to realize all dharmas in every way, and because they take non-attachment to all dharmas as paramount, therefore, for the sake of being the cause of accomplishing benefit for all sentient beings, they see qualities in samsara as in nirvana, and in nirvana they see that it is not a basis for accomplishing benefit for sentient beings, and they see it as dissimilar to samsara, and merely as the nature of dharma, those who see self and equality in samsara and nirvana also cultivate the limbs of enlightenment only for the sake of discriminating the meaning of non-self-nature. The Blessed One said in the Mother of a Hundred Thousand Verses: "Mindfulness does not grasp, holding non-grasping," and so on. These are merely for manifesting the limbs of enlightenment, and not for manifesting the fruit of stream-entry, etc., or nirvana.
Chinese
也如是，《二万五千颂》中说：“了知安住于菩提之分法，此时乃应熟习之时，非为现证之时。”等等。因此，修习菩提之分法，并不能现证涅槃，唯有串习并极相应，如彼经中所说：“世尊，应如何观修真实之念住等？”佛告曰：“妙吉祥，若见身与虚空等同，此乃于身观身之念住。若于受、心、善与不善等法不作意，乃至妙吉祥，如是观修真实之四念住。乃至何时，于自性寂静而入，自性无散乱而观一切法，以不作意为作意之因，此乃真实之等持。妙吉祥，于何者，如此观修念住等，乃至八支圣道，我说是为度越彼岸。乃至欲现证一切种殊胜之遍智，应信解此等法。”如是等等。因此，此等已说为摄于菩提心之中。所应修习之智慧与方便自性之菩提心，亦有二种，即：‘唉玛玛，我为一切有情之成佛，而现证无上正等菩提。’如是希求之相，为愿菩提心；以及极入之相，为行菩提心。其中，愿菩提心有三种相：具有欲乐，以欲现证一切法之菩提为体性，乃修习念住之自性；具有胜解，以欲行六度为体性，乃修习正断之自性。
English
It is also said in the Twenty-five Thousand Verse, "Knowing to abide in the dharmas that are the aspects of enlightenment, this is the time to become fully familiar, not the time to manifest it," and so on. Therefore, by meditating on the aspects of enlightenment, one does not manifest nirvana, but only becomes accustomed to them and makes them extremely compatible. As it is said in that same sutra, "Bhagavan, how should one contemplate the actual mindfulness and so forth?" The Blessed One said, "Manjushri, whoever sees the body as equal to space, this is the mindfulness of observing the body in the body. Whoever does not focus on feelings, mind, virtue, non-virtue, and so forth, to the extent that Manjushri, in this way, one should contemplate the four mindfulnesses in reality. To the extent that one naturally enters into tranquility and contemplates all dharmas without natural distraction, because the object of focus is non-focus, this is genuine samadhi. Manjushri, for whom, in this way, the mindfulnesses and so forth, up to the eightfold noble path, are correctly contemplated, I say that is to cross to the other shore. To the extent that one desires to manifest complete enlightenment with all supreme aspects and omniscient wisdom, one should have faith in these dharmas." And so on. Therefore, these are said to be included within the mind of enlightenment. The mind of enlightenment, which is the nature of wisdom and means to be meditated upon, is also of two types: 'Emaho, for the sake of all sentient beings attaining Buddhahood, I shall manifest unsurpassed, perfect, and complete enlightenment.' Such an aspect of aspiration is the mind of aspiration for enlightenment; and the aspect of entering is the mind of engaging in enlightenment. Among these, the mind of aspiration has three aspects: having desire, with the nature of desiring to manifest enlightenment in all dharmas, is the nature of meditating on mindfulness; having intention, with the nature of desiring to practice the six perfections, is the nature of meditating on correct abandonment.
Tibetan
ང༌། ལྷག་པའི་བསམ་པ་དང་ལྡན་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་བསྒོམ་པར་འདོད་པ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་བཞི་ བསྒོམ་པའི་རང་བཞིན་ནོ། །གསུམ་པོ་འདི་ནི་ལས་དང་པོ་པའི་ས་ཚོགས་ཀྱི་ལམ་ཐར་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པའི་དགེ་བའི་རྩ་བར་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ཐར་པའི་ཆ་ནི་ཐོབ་པ་སྟེ། དེའི་ཆེད་དུ་ཕན་པའོ་ཞེས་བྱས་ནས་སོ། །འཇུག་པའི་སེམས་ནི་ས་བཅུ་གཉིས་རྣམས་ཏེ། དེ་ལ་གཅིག་ནི་སྦྱོར་བའི་གནས་སྐབས་རིན་པོ་ཆེ་པད་མའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་རང་བཞིན་ནོ། །བཅུ་ནི་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་རང་བཞིན་རྒྱུའི་གནས་སྐབས་རྣམས་སོ། །ཐ་མ་ནི་འབྲས་བུའི་གནས་སྐབས་རྡོ་རྗེ་ལས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རབ་ཀྱི་མཐར་ཕྱིན་པ་རྟོགས་པའོ། །དེ་ལ་སྦྱོར་པའི་གནས་སྐབས་རྣམ་པ་བཞི་སྟེ། དྲོ་བ་དང་རྩེ་མོ་དང་བཟོད་པ་དང་ཆོས་མཆོག་ཅེས་པ་སྟེ། རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བར་སྲུབ་ཤིང་བསྲུབས་པ་ལས་མེའི་རང་བཞིན་དུ་མཐོང་བའི་ལམ་ཞེས་བྱ་བ་སྤྲོས་པ་མེད་པའི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མེའི་སྔ་ལྟས་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དང༌། དགེ་བའི་རྩ་བ་གཡོ་བའི་རྩེ་མོ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དང༌། འཇིག་རྟེན་པའི་ཆོས་མཆོག་ལ་བཟོད་པའི་ཕྱིར་དང༌། འཇིག་རྟེན་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་དང་པོ་གཉིས་དབང་པོའི་རང་བཞིན་ཏེ། ཐ་མ་གཉིས་ནི་སྟོབས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ། །འདི་ལྟར་ཡང་གོང་ནས་གོང་དུ་ཁྱད་པར་དུ་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་ཕུལ་དུ་བྱུང་བའི་སྦྱོར་བ་ནི་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བ་སྟེ། བར་ཆད་མེད་ན་མཐོང་བའི་ལམ་མྱུར་བར་སྐྱེ་བའོ། །འཇིག་རྟེན་པའི་བསམ་གཏན་དང་གཟུགས་མེད་པ་ལ་བརྟེན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་འཇིག་རྟེན་པའི་སྒོམ་པའི་ལམ་མོ། །ངེས་པར་འབྱེད་པ་བརྟེན་པ་ལ་ཕན་པའི་དགེ་བ་ཡང་སྟེ། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པས་འབྱེད་པ་ནི་ངེས་པར་འབྱེད་པ་སྟེ། མཐོང་བའི་ལམ་ཡིན་ཞིང་དེ་སྟེན་པར་བྱེད་པ་ནི་བསྟེན་པ་སྟེ་ཐོབ་པའོ། །དེའི་ཆེད་དུ་ཕན་པའོ་ཞེས་བྱས་ནས་སོ། །གནས་སྐབས་འདིར་རྣལ་འབྱོར་བའི་མོས་པ་གཙོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དང་ཡོན་ཏན་གྱི་རྟེན་དུ་གྲུབ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་མོས་པ་སྤྱོད་པའི་ས་འདིའོ་ཞེས་རྣམ་པར་གཞག་གོ །འདུན་པ་དང་བསམ་པ་དང་ལྷག་པའི་བསམ་པ་དང་སྦྱོར་བའི་བདག་ཉིད་སེམས་བསྐྱེད་པ་བཞི་པོ་འདི་རྣམས་ཀྱང་བརྡ་ལས་བྱུང་བ་དང་ཀུན་རྫོབ་པ་དང་འཇིག་ རྟེན་པ་རྣམས་ཀྱང་ངོ༌། །དེ་ལས་གོང་མའི་སེམས་བསྐྱེད་པ་རྣམས་ནི་དོན་
Chinese
我，具有殊胜意乐，想要修习三十七菩提分法，其自性是修习四神足。这三者被说成是最初业者的资粮道，是与解脱分相应的善根。解脱分是获得，为了它而有利益。入地心是指十二地，其中之一是加行位，是珍宝莲花波罗蜜多的自性。十者是布施等波罗蜜多的自性，是因位。最后一个是果位，是金刚事业波罗蜜多，是达到极顶的证悟。其中加行位有四种，即暖位、顶位、忍位和世第一法。次第是，就像摩擦木头生火一样，见道被称为无戏论的出世间智慧之火的先兆，因为是善根摇动的顶端，因为对世间法殊胜的忍耐，因为是世间一切法中最殊胜的。这里，前两个是根的自性，后两个是力的自性。像这样，因为越来越殊胜，所以殊胜的加行就是极度地加行，如果没有障碍，见道就会迅速产生。依靠世间禅定和无色定，所以是世间的修道。决择分也是利益所依的善，以无分别来决择是决择分，是见道，并且依靠它是所依，即获得。为了它而有利益。在此阶段，因为瑜伽士的意乐是主要的，并且因为成就了功德的所依，所以安立为这是行持有漏意乐之地。这四种发心，即欲、思、胜解和加行自性，也是从名言中产生的、世俗的和世间的。从那以上更高的发心是义
English
I, endowed with excellent intention, wish to cultivate the thirty-seven limbs of enlightenment, whose nature is the cultivation of the four miraculous feet. These three are said to be the roots of virtue in accordance with the part of liberation of the path of the accumulation of the first practitioner. The part of liberation is attainment, and it is beneficial for that purpose. The entering mind refers to the twelve grounds, one of which is the stage of application, which is the nature of the precious lotus paramita. The ten are the nature of the paramitas such as generosity, which are the causal stages. The last is the stage of fruition, the vajra activity paramita, the realization of reaching the ultimate peak. Among them, there are four stages of application: heat, peak, forbearance, and supreme dharma. The order is such that, just as fire is produced from rubbing wood, the path of seeing is called the premonition of the fire of non-conceptual, transcendent wisdom, because it is the peak of the movement of the root of virtue, because of forbearance towards the supreme worldly dharma, and because it is the supreme of all worldly dharmas. Here, the first two are the nature of the senses, and the last two are the nature of power. In this way, because it becomes more and more excellent, the excellent application is the extreme application, and if there is no obstacle, the path of seeing will arise quickly. Relying on worldly concentration and formless concentration, it is the worldly path of cultivation. The determination part is also the virtue that benefits the support, and determining with non-discrimination is the determination part, which is the path of seeing, and relying on it is the support, which is attainment. It is beneficial for that purpose. In this stage, because the yogi's intention is the main thing, and because it is established as the support of qualities, it is established as this place where defiled intention is practiced. These four bodhicittas, namely desire, thought, superior thought, and the nature of application, are also those that arise from convention, are conventional, and are worldly. The higher bodhicittas from that are meaning.