Tibetan
དོན་དམ་པར་ཡོད་པའི་དངོས་པོ་ཅི་ཡང་མེད་དེ། འོན་ཀྱང་ཐམས་ཅད་མཐའ་གཉིས་དང་བྲལ་བ་ཆོས་མ་ལུས་པ་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཅན། སྤྲོས་པ་མེད་པའི་བདག་ཉིད་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཁོ་ནའོ་ཞེས་ངེས་པར་བྱེད་པས། གང་ཚེ་དངོས་དང་དངོས་མེད་པ། །བློ་ཡི་མདུན་ན་མི་གནས་པ། །དེ་ཚེ་རྣམ་པ་གཞན་མེད་པས། །དམིགས་པ་མེད་པར་རབ་ཏུ་ཞི། །ཞེས་པ་ཆོས་ཐམས་ཅད་མི་དམིགས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་རབ་ཏུ་གཞུག་གོ །དེ་ལྟར་འོད་གསལ་བ་ལ་རབ་ཏུ་གཞུག་པ་ནི་བློ་གྲོས་རྒྱ་མཚོས་ཡོངས་སུ་ཞུས་པའི་མདོར། ཁྱད་པར་དང་བཅས་པ་གསུངས་པ། འགོག་པ་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་བཞིན་པ་ནི་གཎྜཱིའི་སྒྲ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་བྱས་ནས་འགོག་པ་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་སྟེ། དེའི་གཎྜིའི་སྒྲ་འགོག་པ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་མེད་ཅིང་འབྲེལ་བ་མེད་མོད། འོན་ཀྱང་གཎྜིའི་སྒྲ་དེས་འགོག་པ་ ལས་ལྡང་ངོ༌། །དེ་བཞིན་ཁོ་ནར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བསྒྲལ་བའི་ཆེད་དུ། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་བྱས་ནས་ཟབ་པ་ཟབ་པར་སྣང་བ་སེམས་དང་ཡིད་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མི་རྒྱུ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྣམས་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་ཅིང་། དེ་སྔར་གྱི་སེམས་ཅན་འགྲོལ་བའི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་དེས་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སར་ལྷུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། བློ་གྲོས་རྒྱ་མཚོ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ཐབས་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་བའི་ཁྱད་པར་ལ་ལྟོས། སྟོང་པ་ཉིད་དང་མཚན་མ་མེད་པ་དང་སྨོན་པ་མེད་པར་ཆོས་ཐམས་ཅད་སོ་སོར་རྟོག་ཅིང་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པ་དང་ཐུན་མོང་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་རྣམས་སྙོམས་པར་འཇུག་ལ། ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སར་ཡང་མི་ལྷུང་ངོ་ཞེས་སོ། །འདིའི་རྗེས་སུ་རྟེན་སྔོན་དུ་འགྲོ་བར་བརྟེན་པ་རྣམ་པར་གནས་ཞེས་པས་འཁོར་དང་བཅས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དོན་ནི་དེ་ལྟར་བདག་ཉིད་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པ་ཧཱུཾ་ཞེས་པའི་མཐར་ཐུག་པའི་གཞུང་ངོ༌། །དེའི་བར་མ་ཆད་ཁོ་ནར་གཅིག་ཨཾ་ཀ་རིགས་ཏེ་དབུས་སུ་ནི་སུས་ཀྱང་དགོད་པར་དཀའ་སྟེ། ཨཾ་ཀ་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་གཙུག་ལག་མིན་པའོ། །དེའི་རྗེས་སུ་དེ་ནས་རང་གི་སེམས་དེ་ཉིད་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པ་དགེ་བའོ་ཞེས་པའི་བར་རོ། །དེའི་རྗེས་སུ་རང་གི་སྙིང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པར་རབ་བརྟག་བྱ་ཞེས་པའི་མཐའོ། །དེའི་རྗེས་སུ་དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཅེས་པ་མཐའོ། །དེའི་རྗེས་སུ་ཤར་དུ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཅེས་པ་ལ་སོགས
Chinese
实际上没有任何真实存在的物体。然而，所有一切都远离二边，所有法都具有无自性的特征。无戏论的自性，仅仅是法界。因此，当有和无，都不存在于意识之前时，那时没有其他形式，没有目标而完全寂静。这意味着所有法都具有非目标性的自性，完全沉浸于空性之中。像这样完全沉浸于光明之中，在《慧海所问经》中，特别提到了：正在入于灭定时，通过加持犍稚（一种法器）的声音而入于灭定。虽然犍稚的声音与入灭定没有关系，但是犍稚的声音能使人从灭定中起立。同样，为了救度一切众生，菩萨以大悲加持，而入于甚深、极甚深，心、意和识不流动的禅定中。由于之前以救度众生的大悲加持，因此不会堕入声闻和缘觉的果位。慧海啊，请看菩萨们完全修习方便的特点。在空性、无相和无愿中，分别了知一切法，并且入于与声闻等共同的禅定，也不会堕入声闻和缘觉的果位。在此之后，以“所依先行而所依存在”来说明了与眷属一起的坛城之义，即从“如是自性”等开始，到以“吽”（藏文：ཧཱུྃ，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽）字结束的经文。在其间不间断地，一个“ཨཾ་”字是种类，在中央是谁也难以安立的。所有的“ཨཾ་”字都不是正规的。在此之后，从“从那以后，自己的心性”等开始，到“善哉”为止。在此之后，从“自己的心”等开始，到“应当善加观察”为止。在此之后，从“从那以后，金刚心”等开始，到“一切如来”为止。在此之后，从“东方是毗卢遮那佛”等开始。
English
In reality, there is no truly existent object. However, all things are free from the two extremes, and all dharmas are characterized by the absence of inherent existence. The nature of non-elaboration is solely the realm of dharma. Therefore, when existence and non-existence do not exist before the mind, at that time there is no other form, and it is completely pacified without an object of focus. This means that all dharmas have the nature of non-objectification and are completely immersed in emptiness. Like this, being completely immersed in luminosity, in the Sutra Requested by Sagaramati, it is specifically mentioned: While entering into cessation, one enters into cessation by blessing the sound of the ghanta (a ritual instrument). Although the sound of the ghanta has no relation to entering cessation, the sound of the ghanta can cause one to arise from cessation. Similarly, in order to liberate all sentient beings, Bodhisattvas, with great compassion, enter into profound, extremely profound, samadhis in which the mind, intellect, and consciousness do not flow. Because of the great compassion that blessed the liberation of sentient beings before, they do not fall into the state of Shravakas and Pratyekabuddhas. Sagaramati, look at the special characteristics of Bodhisattvas who completely train in skillful means. In emptiness, signlessness, and wishlessness, they individually understand all dharmas, and while entering into the samadhis that are common with Shravakas and others, they also do not fall into the state of Shravakas and Pratyekabuddhas. After this, the meaning of the mandala with its retinue is explained by "The dependent arises first, and the dependent exists," that is, from "suchness of self" and so on, to the text ending with the syllable "Hūṃ" (Tibetan: ཧཱུྃ, Sanskrit Devanagari: हुं, Sanskrit Romanization: hūṃ, Literal Chinese meaning: Hōng). In between, without interruption, one syllable "ཨཾ་" is the lineage, and in the center, it is difficult for anyone to establish. All the syllables "ཨཾ་" are not canonical. After that, from "From then on, one's own mind" and so on, to "Virtuous." After that, from "One's own heart" and so on, to "Should be well examined." After that, from "From then on, Vajra Heart" and so on, to "All Tathagatas." After that, from "In the east is Vairochana" and so on.