Tibetan
མཚོན་བྱ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། རང་འདོད་ལྷ་ནི་བདེ་བ་ཆེན་པོའོ། །གང་བརྟག་པ་གཉིས་པར་གསུངས་པ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་ལྷ་ཉིད་དོ། །ཞེས་སོ། །དེའི་རྣལ་ འབྱོར་མཚོན་པར་བྱ་བ་བསྐྱེད་པའི་ཆེད་དུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ཞེས་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང་རོ་གཅིག་པའོ། །གནས་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སོ། །པདྨའི་ཚལ་ནི་དུར་ཁྲོད་དོ། །གནས་མངོན་པར་འདོད་པ་ཞེས་རྣམ་དབྱེ་བསྒྱུར་བས་སྦྲེལ་ལོ། །སྔགས་ཤེས་པ། མན་ཤེས་པ་ལའོ་ཞེས་པའམ། མ་ནུ་རྟོགས་པ་ལའོ་ཞེས་པའི་ཕྱིར་བཀླགས་པའི་ཕྱིར་དང༌། གཙོ་བོ་ལ་མངོན་པར་ཡིད་ཆེས་པའི་ཕྱིར་ཇི་སྐད་བརྗོད་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ངོ་བོ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཁོ་ན་སྔགས་སོ། །གལ་ཏེ་ཡང་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་བསྒོམས་པས་སྒྲིབ་པ་གཉིས་སྤངས་ནས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཉིད་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་ཡིད་སྐྱོབ་པའི་དོན་གྱིས་ན་དེ་ཁོ་ན་སྔགས་ཉིད་དུ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་ཁོ་ནའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་འཆད་པར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་རང་གི་སེམས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་སོ། །རྣམ་པར་སྣང་མཛད་མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་རྒྱུད་དུ་ཡང་གསུངས་པ། འོན་ཀྱང་གསང་བ་པའི་བདག་པོ་སྔགས་རྣམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ནི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མ་མཛད་བྱེད་དུ་མ་བཅུག །རྗེས་སུ་ཡི་རང་བར་མ་མཛད་དོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་བྱུང་ཡང་རུང་མ་བྱུང་ཡང་རུང་གནས་པ་ཁོ་ན་སྟེ། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་འདི་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། སྔགས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དེ་ནས་ཇི་སྲིད་དུ་གང་གི་ཚེ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་འཇིག་རྟེན་དུ་བྱུང་བ་དེའི་ཚེ་ཆོས་ཉིད་དེ་ཚུལ་སྣ་ཚོགས་དང་དགོངས་པ་སྣ་ཚོགས་རྣམས་ཀྱིས་བསམ་པ་སྣ་ཚོགས་པ་རྣམས་ལ་ཚིག་སྣ་ཚོགས་རྣམས་དང་ཡི་གེ་སྣ་ཚོགས་རྣམས་དང་བསྟན་པ་དང་ངེས་པའི་ཚིག་དང་དཔེར་བརྗོད་སྣ་ཚོགས་རྣམས་ཀྱིས་དང་དབྱངས་དང་རྟོག་པ་སྣ་ཚོགས་རྣམས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་སྔགས་ཀྱི་ཚིག་སྟོན་ཏོ་ཞེས་ཏེ་ངེས་པའི་ཚིག་ནི་ལྷའི་སྐད་ལ་སོགས་པའོ། །དེ་ལྟར་ན་སྔགས་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་འདི་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཁོ་ན་སྲུང་བ་དམ་པར་བྱེད་དེ། བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་སྒོམ་པ་པོའི་བཞིན་དུ་ཀུན་རྫོབ་པའི་སྲུང་ བསྔགས་ཀློག་པས་ཅི་བྱ་ཞེས་གསལ་བར་བྱེད་དོ། །ཇི་སྐད་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་མར་གསུངས་པ། ཀཽ་ཤི་ཀ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དེ
Chinese
所诠等，自欲之神乃大乐。于第二观察中所说，菩提心即是天神。如是。彼之瑜伽，为表示所应生起之故而修习。如虚空者，即是彼性与一味。处所乃菩提之心。莲花之园乃尸林。处所显现欲求者，以变格而连结。咒语知者，谓知“曼”，或谓了悟“摩奴”之故而读诵，且于主尊显现信受之故，如是所说之大手印，二无别之自性，空性之智慧唯是咒语。若又修习如是之智慧，以舍弃二障而得金刚持之故，以救护意之义故，则唯彼咒语以大手印之智慧唯作自在而宣说，是故彼即自心等。于《现证菩提品》中亦云：“然秘密主，诸咒之相，诸佛皆未作，未令作，未随喜。何以故？法之法性者，如是，如来等出现与否，唯住立。法之法性者，如是，咒之法性。自彼至于何时，于何之时，诸佛薄伽梵出现于世间，尔时法性以种种方式与种种意念，对于种种思惟者，以种种词句与种种文字，以及教示与决定之词与种种譬喻，以及音韵与种种分别，加持已，显示咒之词句。”决定之词乃天之语言等。如是，咒语知者即以此守护空性之智慧，如生起次第修习者之相，何须以世俗之守护赞颂读诵耶？如薄伽梵母所说，乔尸迦，彼般若波罗蜜多
English
Such as that which is to be signified. The self-desired deity is great bliss. As it is said in the Second Examination: The Bodhi-mind itself is the deity. Thus it is. That yoga of it should be meditated upon for the sake of generating what is to be represented. That which is like the sky is of one taste with Suchness. The place is the mind of enlightenment. The lotus grove is the charnel ground. 'Desiring to manifest the place' is connected by transforming the case. Knowing mantra, it is said to be reading for the sake of knowing 'man' or for the sake of understanding 'manu', and because of manifest faith in the chief, as it is said, the great seal, the nature of non-duality, the wisdom of emptiness alone is mantra. If, again, by meditating on such wisdom, having abandoned the two obscurations, one obtains the state of Vajradhara, then for the sake of the meaning of protecting the mind, only that mantra will be explained by making the wisdom of the great seal alone the master. Therefore, that itself is one's own mind, and so forth. In the Ornament of Clear Realization Tantra, it is also said: 'However, Lord of Secrets, the characteristics of all mantras have not been made by all the Buddhas, nor have they caused them to be made, nor have they rejoiced in them. Why is that? The Dharma-nature of dharmas is such that whether the Tathagatas appear or not, it alone abides. The Dharma-nature of dharmas is such that the Dharma-nature of mantras, from then until when, at whatever time the Buddhas, the Bhagavad-Tathagatas, appear in the world, at that time the Dharma-nature, with various modes and various intentions, for various thinkers, with various words and various letters, and teachings and definitive words and various examples, and with tones and various concepts, having blessed, shows the words of mantra.' The definitive word is the language of the gods and so forth. Thus, the knower of mantra alone makes the wisdom of emptiness the supreme protector in this, just as in the face of the one who meditates on the generation stage, what is the use of reading mundane protective praises? As the Bhagavati Mother said, Kausika, that Prajnaparamita...